လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤနေရာကို ရိုးရိုးဆိုင်ခန်းလေးတစ်ခုဟုသာ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ရောက်သောအခါတွင်မူ နှစ်ထပ်တိုက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်ထပ်တွင် အရောင်းဆိုင်ခန်းနှင့် အပေါ်ထပ်တွင် နေထိုင်စရာနေရာပါဝင်နေသဖြင့် သူမမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် က အိမ်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။ သူ အလွန်သဘောကျသွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ဒီလိုဆိုင်ခန်းမျိုးဆိုရင် ဈေးအများကြီး ပေးရမှာပဲ"
"အခုဖွင့်ထားတဲ့ဈေးက ပိုင်ရှင်ပြောင်းခအပါအဝင် သုံးထောင်ကျပ်ပါ" ဟု ဝမ်လီ က ပြောသည်။
"သုံးထောင်လား" လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လေသံတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်လေး ပါသွားသည်။
ဝမ်လီ က သူမ ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်နေသည်ဟု ယူဆကာ "မူလက သုံးထောင်နှစ်ရာပါ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထောက်ပြီး နှစ်ရာလောက် လျှော့ပေးခိုင်းထားတာပါ။ ဒီနေရာအနေအထားနဲ့ ဒီလိုနှစ်ထပ်တိုက်မျိုးအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီထက်တော့ လျှော့ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် သည် ထိုဈေးနှုန်းကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည်။ "အမေ၊ တခြားနေရာပဲ ရှာကြည့်ရအောင်" ဟု သူက ပြောသည်။ သူလည်း ဤနေရာကို သဘောကျသော်လည်း အိမ်တစ်လုံးအတွက် သုံးထောင်ကျပ်ဆိုသည်မှာ များလွန်းသည်ဟု သူထင်သည်။
"ဘာကို တခြားနေရာ ရှာရမှာလဲ၊ ဒီနေရာက အကောင်းဆုံးပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လီ သည် သူမ၏ အံ့အားသင့်မှုကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူမ အမြန်ပင် ပြင်ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်လီ၊ ပိုင်ရှင်နဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ တွေ့လို့ရမလဲ။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူရင် ပိုင်ရှင်ပြောင်းဖို့ အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ကြရအောင်"
သုံးထောင်ကျပ်! ဤမျှနေရာကောင်းသောနေရာတွင် နှစ်ထပ်တိုက်တစ်လုံးကို ဤဈေးဖြင့် ရသည်မှာ အလွန်တန်လွန်းလှသည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် သုံးထောင်ကျပ်ဖြင့် မြို့ထဲတွင် တစ်စတုရန်းမီတာပင် ဝယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"တကယ်ပဲ ဝယ်မှာလား" ဝမ်လီ က ရယ်မောရင်း မေးသည်။
သူ ရှာဖွေပေးခဲ့သော အိမ်များထဲတွင် ဤနေရာကို သူ အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဈေးနှင့် နီးကပ်သော တည်နေရာကြောင့် လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရန် အလွန်သင့်လျော်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ၎င်းတို့ကို ဤနေရာသို့ အရင်ဆုံး ခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဝယ်မှာပေါ့။ ကျွန်မအတွက် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေရာမျိုး ရှာပေးထားတာ၊ ဘာလို့ မပျော်ရမှာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
ဆိုင်ခန်းမှာ ရှစ်ဆယ်စတုရန်းမီတာခန့် ရှိသည်။ အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သေးငယ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အပေါ်ထပ်ပါဝင်နေသည့်အတွက် သုံးထောင်ကျပ်ဆိုသော ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် တန်နေသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် ပိုင်ရှင်ပြောင်းလဲမှု ကိစ္စရပ်များ လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးခိုင် ကို ကျောင်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံတွေ အဲဒီလောက်ရှိလို့လား" ဟု ပြန်လမ်းတွင် ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"ပိုက်ဆံကိစ္စကို မင်းတို့ မပူပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က ရယ်မောလိုက်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ဘာရယ်တာလဲ။ မင်းတို့ကောင်တွေ၊ အရေးမပါတာတွေ လုပ်ပြီး အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမိရင်တော့ ငါ့လက်ချက်နဲ့ပဲ တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ မှတ်ထား"
၎င်းသည် သူတို့၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို သွယ်ဝိုက်ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"သိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"စာကြိုးစား" ဟု သူမက သတိပေးသည်။ "ဒီကိစ္စတွေက မိဘတွေ ဖြေရှင်းရမယ့်ကိစ္စ။ မင်းတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ မင်းတို့ စိတ်ပူနေတာကို ငါတွေ့ရင် ငါပဲ စိတ်ပူရလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား"
"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က စကားကို အမြန်ဖြတ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် သူမသည် အိမ်ပိုင်ရှင်နှင့် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန၌ တွေ့ဆုံကာ စာရွက်စာတမ်းများကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သုံးထောင်ကျပ်ထဲမှ တစ်ပြားမျှပင် လျှော့မတောင်းခဲ့ပေ။ ဝမ်လီ က သူမ ငွေချေးရမည်လားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူမမှာ ငွေကြေးအဆင်သင့်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု အထောက်အထားစာရွက်ကို လက်ထဲကိုင်ထားရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ဝမ်းမြောက်မှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိပေ။ သူမသည် ယခုအခါ မြို့တော်တွင် အိမ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ အဆမတန် မြင့်တက်လာမည့် မြို့တော်တွင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်လီ က သူမ၏ ဝမ်းသာနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
"အဲဒါတော့ ကျိုးခိုင် ရဲ့အဖေနဲ့ တိုင်ပင်ရဦးမှာပါ။ ဝမ်လီ၊ အစ်ကို့ဆီမှာ ဘာအကြံပေးစရာ ရှိသေးလဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်ပါလား" ဟု ဝမ်လီ က အကြံပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက ဒါဝါဆီကနေ သူ့အဖေက ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ လုပ်တတ်တယ်ဆိုတာ ကြားထားလို့လား"
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်တာ မကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဝမ်လီ က အလေးအနက် ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု စတင်ရန်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း ခေါက်ဆွဲပြုတ်မှာမူ လုပ်ကိုင်ရ လွယ်ကူသည်။ သူမရော ကျိုးချင်းပိုင် ပါ ပြုလုပ်တတ်ကြပြီး နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်လည်း နည်းသည်။ ဤကာလတွင် မည်သည့်လုပ်ငန်းကိုမဆို လုပ်ကိုင်ပါက အမြတ်ရနိုင်သည်သာ ဖြစ်သည်။
"ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် သူ့ကို တိုင်ပင်ကြည့်မယ်" ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်သစ်ဖွင့်မည့် အလားအလာကြောင့် သူမ အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်။
ရက်များ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ ရာသီဥတုမှာ ပိုမိုအေးချမ်းလာသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ဝယ်ပေးထားသော ရေနွေးအိတ်မှာ အသက်ကယ်ဆေးသဖွယ် အသုံးဝင်လှသည်။
"အရမ်းအေးတယ်" ဟု ဝမ်လီ က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရေနွေးအိတ်ဖြင့် နွေးထွေးနေရင်း "ဒီနှစ်တော့ အိမ်ပြန်မှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မပြန်တော့ဘူး" ဟု ဝမ်လီ က ပြန်ဖြေသည်။ "ပိတ်ရက်က ခဏလေးပဲဆိုတော့ ခရီးစရိတ်ကိုပဲ စုထားလိုက်တော့မယ်"
ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်သာ ရှိသဖြင့် ခရီးသွားရခြင်းမှာ အချိန်ကုန်လှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုကိစ္စကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ သူမကမူ အိမ်ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
လပြက္ခဒိန်အရ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့တွင် သူမ၏ ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်သည်။ ကျိုးခိုင် က အိမ်မပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ငွေငါးဆယ်ကျပ် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော် အားနာမနေတော့ဘူးနော်" သူ့အမေမှာ စီးပွားရေးလုပ်လျှင်လည်း ထက်မြက်သလို ရက်ရောသူလည်း ဖြစ်သည်။
"မင်း သူငယ်ချင်းအိမ်မှာပဲ နှစ်သစ်ကူးစားသောက်လိုက်ပါ" ဟု သူမက မှာကြားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးကြသည်ကို သူမသိသဖြင့် အိမ်ပြင်ပတွင် ပွဲတော်ရက်ကို ကုန်ဆုံးခြင်းအတွက် သူမ စိတ်မပူပေ။
"သိပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဘဲကင်နဲ့ ကြက်သားတစ်ကောင် ဝယ်သွားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ကတိပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကိစ္စများကို ပုံစံချပေးခဲ့ပြီးနောက် ဟိုင်မြို့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ၁၉၇၉ ခုနှစ်ကုန်တွင် ထိုမြို့မှာ အလွန်တိုးတက်လာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် နွေရာသီတွင် စကတ်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးများကို မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ယခုဆောင်းရာသီတွင်လည်း အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ခေတ်ဆန်သည့် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသူများကို တွေ့နေရသည်။ ပွင့်လင်းသောခေတ်ကာလမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ပုံမှန်အလုပ်အတိုင်း အဝတ်အထည်များ၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာများ၊ နာရီများနှင့် ရေဒီယိုများကို ဝယ်ယူကာ ပြန်လည်ရောင်းချရန် စုဆောင်းသည်။ ဤသို့ ရောင်းဝယ်ခြင်းဖြင့် သူမ အမြတ်ငွေ အတော်အတန် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ မြို့ကို ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စများကို အလျင်အမြန်ပင် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး မနက်ပိုင်းတွင် ရောက်ကာ ညနေပိုင်းတွင် ကားပြန်စီး၍ ပြန်လာခဲ့သည်။
မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ ထိုအချိန်က လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ အကြောင်းမရှိသေးပေ။ နောက်နှစ်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူမနှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားကာ ကုန်ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။
သူမသည် မိသားစုအတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို ဖယ်ထားပြီး ကျန်သည်များကို ရောင်းချလိုက်သည်။ မြို့တော်တွင် အဝတ်အထည်များကို ဝယ်ယူမည့်သူကို ရှာတွေ့ကာ အမြန်ပင် ကုန်စင်အောင် ရောင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းယွီထံသို့ မသွားခဲ့ပေ။ သူတို့မှာ စိမ်းသူစိမ်းသက်မဟုတ်သော်လည်း နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူတို့အိမ်တွင် အမြဲလိုလို သွားရောက်နေခြင်းမှာ အားနာစရာကောင်းသည်ဟု သူမ ထင်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမသည် မြို့တွင် တစ်ညတာ အနားယူပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ခရိုင်သို့ ပြန်မည့်ကားကို စီးခဲ့သည်။