သူမ၏ပုံစံကိုမြင်လိုက်ရသဖြင့် မာအဒေါ်ကြီးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် မာဦးလေးကြီး အလုပ်မှပြန်လာသောအခါ မာအဒေါ်ကြီးက သူ့အား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "ဟိုကျန်းမိသားစုက အဘွားကြီးတော့ တကယ်ကို ရှက်တတ်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ ရှောင်ခိုင်လေးက ခုထိ ကလေးပဲရှိသေးတာကို သူတို့က အကွက်ချနေကြပြီ"
ကျိုးခိုင်သည် အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် အရပ်ရှည်သော်လည်း အသက်မှာ ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ မာအဒေါ်ကြီးလို အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ကလေးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။
"သူတို့က ရှောင်ခိုင်ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာပေါက် ပြောနိုင်ရတာလဲ" ဟု မာဦးလေးကြီးက မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့နှင့် သူမ၏သားသည် လူချစ်လူခင်ပေါသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်ပင် အားသာချက်ရှိလှပြီး ထိုမျှမက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ သူတို့ရောက်လာတိုင်း အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြိုဆိုခြင်းခံရလေ့ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးခိုင်ကို လူတိုင်းနှစ်သက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မာဦးလေးကြီး အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထိုကောင်လေးနှင့် အမှတ်မထင်ဆုံမိရာ သူသည် အလေးကြီးဖြစ်သော ပြောင်းဖူးအိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ကူသယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကောင်းမသိကျွမ်းကြသေးဘဲ ကောက်ပဲသီးနှံများကို ရွှေ့ပေးပြီးမှသာ အိမ်နီးချင်းများမှန်း သိရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် မာဦးလေးကြီးမှာ သူ့အပေါ် အလွန်အပြုသဘောဆောင်သော အမြင်ရှိသွားခဲ့သည်။
"ငါ ကိုယ့်မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာ။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးက ရှောင်ခိုင်နောက်ကျောကို သားကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ကြည့်နေတာ" ဟု မာအဒေါ်ကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ့လိုမိန်းကလေးက ရှောင်ခိုင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တန်ပါ့မလဲ။ လင်ဆရာမလေး လာတဲ့အခါ ငါသတိပေးရဦးမယ်၊ သတိထားဖို့ လိုတယ်လို့"
ကျိုးချင်းပိုင်သည် နောက်တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ရောက်လာတော့မည်ကို သူမသိသည်။ ထို့ပြင် ကျန်းမိသားစုသည် မကြာသေးမီက သမီးနှစ်ယောက်ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ထားသည်။ ဤရပ်ကွက်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိပါ၊ ကောလာဟလများသည် တောမီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သမီးနှစ်ယောက်လုံးမှာ နယ်ဘက်မှ ပြန်လာကြသူများဖြစ်ပြီး အကြီးမားမှာ ကွာရှင်းထားသူဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကလေးမရှိသော်လည်း နယ်တွင်ရှိစဉ်က အိမ်ထောင်မရှိဘဲ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့ဖူးပြီး အစီရင်ခံခံရမည့်အရေးမှ လွတ်မြောက်ရန် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အလျင်အမြန် လက်ထပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အငယ်မမှာမူ နယ်တွင်ရှိစဉ်က အလွန်အကျင့်ပျက်ပြီး ဒေသခံ ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် မသကာရသော ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုကြသည်။ မျက်စိရှိသူတိုင်း သူမသည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို မြင်နိုင်ကြသည်။
သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့မှာမူ ဤအကြောင်းများကို မသိရှိပေ။ ကျောင်းတွင် မကြာသေးမီက အင်္ဂလိပ်စကားပြော ပြိုင်ပွဲတစ်ခုရှိခဲ့သဖြင့် သူမသည် အလုပ်များဖြင့် အချိန်ကုန်နေခဲ့သည်။ သူမအလုပ်များ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ရာသီဥတုမှာ အေးစက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုဆောင်းရာသီသည် အရိုးထဲအထိ ခိုက်အောင်အေးသော ယခင်နှစ်ကထက် များစွာ သက်သာသည်။ နေရက်ပြက္ခဒိန်အရ ဒီဇင်ဘာလဖြစ်ပြီး လေထုမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပိုမိုအေးစက်လာသည်။
ထိုနေ့တွင် ကျိုးခိုင်သည် အစားအသောက်ဘူးတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။ ပုံမှန်လုပ်နေကျအတိုင်း သူသည် အတန်းဖော်အိမ်မှ ကြက်သားဟင်းရည်အချို့ ရရှိလာပြီး တစ်ဝက်ကို သူမအတွက် ချန်ထားပေးခြင်းဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ဖိုနဲ့ ကိုယ် ချက်စားကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ကျိုးခိုင်က မေးသည်။
"ဖေဖေရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင်က ထပ်မပြောတော့ဘဲ "မနေ့က ကျွန်တော် အိမ်ကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေရောက်လာတဲ့အခါ အမေ တကယ်ပဲ သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်ချင်းဟဲ့မှာ အိမ်သို့သွားရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကိုသာ အိမ်သွားကြည့်ရန်နှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ခိုင်းထားသဖြင့် ကျန်းမိသားစုနှင့် ဖြစ်ပျက်နေသော အခြေအနေကို ဘာမျှမသိပေ။
"ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစုကြောင့်ပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က ရှင်းပြသည်။ "ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမေ အချိန်ရတဲ့အခါ မာအဖွားကြီးဆီ သွားလိုက်ရင် အမေ နားလည်သွားလိမ့်မယ်"
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူသည် မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာသော သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံမိခဲ့သည်။ သူတို့က သူ့ကိုမြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း သူက ခေါင်းသာငြိမ့်ပြပြီး ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အကြီးမားက သူ့ကို ပေါင်မုန့်တစ်ခုတောင် ကျွေးဖို့ ကြိုးစားသေးသည်။ ကျိုးခိုင်အနေနှင့် ထိုပေါင်မုန့်ကို စားရန် စိတ်ကူးယဉ်မိမည်မဟုတ်သော်လည်း ဖခင်ရောက်လာပါက ဤအမျိုးသမီးများက သူ့ဖခင်အနီးသို့ ကပ်ရန် ကြိုးစားကြလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားမိသည်။ အမေက ကျောင်းစာသင်ရမည်၊ သူက ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဖခင်မှာ အိမ်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အချိန်ကုန်နေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။ *တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား* ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ပဝါတစ်ထည်ကို ပခုံးပေါ်ခြုံလိုက်ပြီး မာအဒေါ်ကြီးထံ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အချိန်ရလိုက်ကာ ဖရဲစေ့တစ်ထုပ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူသွားသည်။
"လင်ဆရာမလေး၊ မတွေ့တာတောင် ကြာပြီနော်" ဟု ကျန်းအဘွားကြီးက သူမအနားမှ ဖြတ်သွားရင်း ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စက်နှင့် ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်ပြကာ သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး မာအဒေါ်ကြီး၏ တံခါးပေါက်ဆီသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။ အထဲရောက်သောအခါ မာအဒေါ်ကြီးနှင့် စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြပြီး ထိုအချိန်တွင်မှ ကျန်းမိသားစုသည် မည်မျှ "ထူးချွန်" ကြောင်း သူမ သိရှိသွားသည်။
သူမသည် အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်း ချင်းပိုင်သာ လာရောက်နေထိုင်ပါက ဘေးအိမ်က ကွာရှင်းထားသော မိန်းမ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ ထိုကဲ့သို့ စည်းကမ်းမဲ့သော မိန်းမမျိုးသည် အလွယ်တကူ ပေါင်းသင်းရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စာကြည့်တိုက်မှူး ဝမ်ဦးလေးကြီးကို သွားရှာရာ ကျိုးခိုင်မှာ ထိုအဘိုးအိုနှင့်အတူ ပေါင်မုန့်များ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ၊ နောက်ကျလိုက်တာ! ပေါင်မုန့်တွေ ကုန်သွားပြီ" ဟု ကျိုးခိုင်က နောက်ပြောင်သည်။
"ဝမ်ဦးလေးဆီကပဲ အမြဲတမ်း တောင်းစားနေတာလား။ မရှက်ဘူးလား" ဟု သူမက ချော့မော့စွာ ဆူလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ဝယ်ကျွေးတာပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြန်လည်ခုခံသည်။
"အေးလေ၊ အဲဒါမှပေါ့" ဟု သူမက ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။
ဝမ်ဦးလေးကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး "နောက်တစ်နေ့ကျရင် နှစ်ယောက်လုံးကို ဆိတ်သားပြုတ်ကောင်းကောင်းနဲ့ ဧည့်ခံပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ခိုင်ရဲ့ဖေဖေ နောက်နှစ်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူပဲ ဧည့်ခံပါစေတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ ထို့နောက် သူမက "ဦးလေး၊ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဆိုင်ခန်းလွှဲပေးမယ့်နေရာမျိုး သိသေးလား" ဟု မေးသည်။
"ဆိုင်ခန်းကို ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု ဝမ်ဦးလေးကြီးက မေးသည်။
"ခိုင်ရဲ့ဖေဖေ နောက်နှစ်ရောက်လာရင် သူက အလုပ်တာဝန်ကျတာမျိုး မရှိသေးဘူးလေ။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေအောင် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်လောက် ဖွင့်ပေးမလို့ပါ" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
သူမသည် အစပိုင်းတွင် ကျောင်းသုံးပစ္စည်းဆိုင် ဖွင့်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လက်ရှိတွင် ရောင်းချရန် ကုန်ပစ္စည်း မလုံလောက်သေးပေ။ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးထွက်လုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခုနှစ်တွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူများ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ အရေအတွက်မှာ နည်းသေးသော်လည်း ယခုနှစ်၏ စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် နောက်ထပ် အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို သူမ သိသည်။ သူမသည် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
ဝမ်ဦးလေးကြီးသည် မြို့တော်၏ အခြေအနေကို နားလည်သည်။ "ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်တာကို သိပ်ပြီး အထင်ကြီးကြတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေ အထင်သေးမှာ မကြောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဦးလေး စုံစမ်းပေးလို့ ရပါတယ်" ဟု သူက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ရှက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ကျွန်မတို့က သူများပစ္စည်း ခိုးတာလည်းမဟုတ်၊ လုယက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်လက်လုပ်လက်စားနဲ့ပဲ စားသောက်ကြတာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ဦးလေးကြီးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး "ဦးလေး့တာဝန်ထားလိုက်" ဟု ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ဤကာလတွင် ဆိုင်ခန်းဝယ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှကြောင်း သိထားသော်လည်း နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ဦးလေးကြီးက ကျိုးခိုင်မှတစ်ဆင့် သူမအား လာကြည့်ရန် စကားပါးလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုညနေတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူနှင့်အတူ ဝမ်ဦးလေးကြီးဆီသို့ သွားရောက်ပြီး ဆိုင်ခန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။