"ဒီနေရာလေးက သိပ်မကြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသားနဲ့ဆိုရင် စီမံရတာ သိပ်အခက်အခဲရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် ဝမ်လီ နှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့ပြီး ထင်းရှူးသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပရိဘောဂအစုံကို မှာယူခဲ့သည်။ ထင်းရှူးသားဗီရိုများ၊ စာရေးစားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ အရင်ခေတ်ကာလများတွင် ထိုသို့ ပစ္စည်းဥစ္စာကြွယ်ဝကြောင်း ပြသခြင်းမျိုးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံရနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ ပိုကောင်းသည်မှာ ဈေးနှုန်းများမှာလည်း အတော်လေး သင့်တင့်သည်။ တစ်စုံလုံးအတွက် သုံးဆယ်ယွမ်ပင် မပြည့်ချေ။
ပစ္စည်းများ များပြားလှသဖြင့် သူမက ပို့ဆောင်ခပေးကာ လူငယ်နှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲအထိ သယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတွင် ပရိဘောဂများကို စနစ်တကျ နေရာချခိုင်းလိုက်သည်။ အလုပ်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်အား ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ပေးရသည့်အတွက် ကျေးဇူးဆပ်သောအနေဖြင့် တစ်ယောက်လျှင် နှစ်မတ်စီ လက်ဖက်ရည်ဖိုး ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက်ပါ။ ကုမ္ပဏီကို ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့တော့ တကယ်ပဲ အလုပ်ရှုပ်သွားစေမိပြီ"
ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ပြန်သွားကြသည်။
ဝမ်လီ က သူမနှင့်အတူ ဈေးဝယ်လိုက်ပါလာသော်လည်း အများအားဖြင့် ဘေးမှ ကြည့်နေရုံသာဖြစ်သည်။ "အခုတော့ အခန်းတွေအတွက် အကုန်အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့" ဟု သူမက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ ကုတင်အကြီးကြီး၊ စားပွဲ၊ ဗီရိုနှင့် လိုအပ်သည့် ကြွေထည်အိုး၊ ပန်းကန်များအစုံအလင်ဖြင့် သူမတို့ ပြောင်းရွှေ့လာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
"အိမ်ကို ပြန်ပြီး ပြောင်းရွှေ့လာဖို့ ကြေးနန်းစာ ပို့တော့မှာလား" ဟု ဝမ်လီ က သူမ၏ ပြင်ဆင်ထားပုံကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း မျက်စိမျက်နှာလုပ်လိုက်သည်။ အကုန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလာခိုင်းရန် သူမတွင် အစီအစဉ်မရှိသေးပေ။ သူမသည် သူ့ကို မိမိတို့၏ဇာတိတွင် ဒီနှစ်ကုန်အထိ အလုပ်လုပ်စေချင်သေးသည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်မှ ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမရှိရာသို့ လာရောက် ပူးပေါင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အိမ်မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်၌ ပင်ပန်းကြီးစွာ အလုပ်လုပ်နေရခြင်းကို မုန်းတီးသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော ပင်ပန်းဆင်းရဲသည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ခိုင်းရမည်ကို သူမ အလွန်တရာမှ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က တစ်ခါမျှ ညည်းညူခြင်းမရှိသော်လည်း ထိုအလုပ်က သူ့အတွက် မည်မျှပင်ပန်းကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့ သိသည်။ သူမက သူ့အစား ထိုအလုပ်ကို လုပ်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံး သူ့စားသောက်ရေးကို စီမံပေးပြီး ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သည်။ အခြားသူများက သူမကို သူ့ဝင်ငွေများကို "ဖြုန်းတီးနေသည်" ဟု ပြောဆိုဝေဖန်ကြစေဦးတော့ သူမ ဂရုမစိုက်ပါ။
အခြားသူများ၏ အမြင်ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ မိမိဘဝကို နေထိုင်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ထိုလူမျိုးထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူမသည် တစ်ခါဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားလျှင် နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်စရာမလိုဟု ယုံကြည်သည်။
လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသက်တမ်းမှာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိလို့လဲ။ ပထမဆုံး ၁၅ နှစ်မှာ အသိပညာမရှိသေးသည့် အရွယ်ဖြစ်သည်။ အသက် ၄၀၊ ၅၀ ကျော်လာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်က ယိုယွင်းလာပြီ။ ကြားထဲတွင် ကျောင်းတက်ခြင်း၊ အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ကလေးမွေးခြင်းဟူသည့် ဖိအားများကို ထမ်းထားရသေးသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ကျန်ရှိသည့်အချိန်မှာ သိပ်မများတော့ပါ။ တိုတောင်းလှသည့် ဘဝတွင် အခြားသူများ၏ အမြင်ကို ထမ်းပိုးထားစရာမလိုပါ။ မိမိဘဝကို ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပါ၊ သို့ဆိုလျှင် အောင်မြင်ပါလိမ့်မည်။ ဒါက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် ဘဝအမြင်ဖြစ်ပြီး သူမ တစ်ခါမျှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့ဖူးပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမကိုယ်သူမ ခင်ပွန်းကို အလိုလိုက်လွန်းသူဟု မထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်တော့ ထိုအကျင့်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်က စခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း မိမိလူကို ဂရုစိုက်အလိုလိုက်ခြင်းမှာ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့သည့် သူ့အကြောင်း တွေးမိတိုင်း သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်။
"နောင်ဆိုရင်တော့ ဒီကို အစားအသောက်လာစားဖို့ မကြာခဏ ရောက်လာရတော့မှာပဲ" ဟု ဝမ်လီ က နောက်ပြောင်သည်။
"ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့ပါ။ ဝအောင် ကျွေးမွေးဖို့တော့ ကျွန်မ တာဝန်ယူပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောပြောသည်။
ဝမ်လီ က သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ "နင်က နေစရာအိမ်လည်း ရပြီ၊ ကျောင်းမှာလည်း ရာထူးရှိပြီ။ ရှေ့လျှောက် အကုန်လုံး ချောမောပြေပြစ်နေတော့မှာပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်နှင့် သူမသည် စစ်မှန်သော ပေကျင်းမြို့သူတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။
"နွေရာသီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆောင်းရာသီပဲဖြစ်ဖြစ် အလည်အပတ်လာချင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ပျော်ပါးချင်ရင် ငါ့ကိုသာ လာရှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးသည်။ "ငါ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ။"
"ကျွန်မတို့ဆီက ဇာတိကိုလည်း လာခဲ့ပါဦး" ဟု ဝမ်လီ က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ဆီက ချယ်ရီသီးတွေနဲ့ နာမည်ကြီးတယ်။ မဖြစ်မနေ လာလည်ရမယ်၊ စားစရာနဲ့ နေစရာကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပေးမယ်။"
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားစမြည်ပြောဆို ရယ်မောနေကြပြီးနောက် အိမ်ကို သော့ခတ်ကာ ကျောင်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ အိမ်သစ်နှင့် ပတ်သက်၍ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးခိုင် ကို ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း လာရောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ဘေးအိမ်က ကျန်းမိသားစုအကြောင်း ကြိုတင်သတိပေးထားပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ဦးလေးဝမ်ကို "မလျော်ကန်သော အပြုအမူ" ဖြင့် အရင်က တိုင်ကြားခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြထားသည်။ သူတို့နှင့် အပေါင်းအသင်း မလုပ်ရန်လည်း မှာကြားထားသည်။
ကျိုးခိုင် သည် သူမ၏ သတိပေးချက်ကို မှတ်သားထားသည်။ သို့သော် သူက မစနောက်သော်လည်း အိမ်နီးချင်းများက ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
တစ်နေ့တွင် ကျိုးခိုင် အိမ်တွင် ရှိနေစဉ် အသက်ကြီးသည့် ကျန်းအဘွားမှာ အနီးအနားတွင် အဝတ်လျှော်နေသည်။ သူမက သူ့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြပြီး "မင်းက ဆရာမလင်ရဲ့ သား တကယ်ပဲလား။ လုံးဝ မထင်ရဘူး။ မောင်နှမတွေလို့ပဲ ထင်နေတာ!" ဟု မေးသည်။
"ကျွန်တော့်အမေက ရုပ်နုလို့ပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် မာအဒေါ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ထွက်လာပြီး "ရှောင်ခိုင်! ငါ့ဆီမှာ ခရမ်းချဉ်သီး ပိုနေလို့။ တစ်လုံးလာယူပါဦး" ဟု လှမ်းခေါ်သည်။
ကျိုးခိုင် က မူလက ငြင်းပယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း မာအဒေါ်က သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး ကျန်းအဘွားဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အကြံအစည်ပြောင်းကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မာအဒေါ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "ရှောင်ခိုင်၊ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူ့မိသားစုက မင်းတို့မိသားစုအကြောင်းကို မကြာသေးခင်ကမှ စုံစမ်းမေးမြန်းနေတာ"
"ဘာလို့ စုံစမ်းနေတာလဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က အံ့သြစွာ မေးသည်။
"ဘာကြောင့်ဖြစ်ရမလဲ၊ သူတို့က ဦးလေးဝမ်ရဲ့ အိမ်ကို ကြာပြီ အကွက်ချနေတာလေ" ဟု မာအဒေါ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောသည်။ "အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အရင်က သူ့ကို မနာလိုပြီး တိုင်ကြားခဲ့တာပေါ့။ အိမ်ကို ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ ဖြစ်လာတော့ သူ ပြန်ရောက်လာတာပဲလေ။"
"ဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီအိမ်ကိုတော့ သူတို့ ရမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"မှန်တယ်၊ အခုတော့ အကုန် တရားဝင်ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိသားစုက လူယုတ်မာတွေ။ အရင်က အဝေးကို ပို့လိုက်ရတဲ့ သူတို့သမီးနှစ်ယောက်ကလည်း နှစ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြန်ရောက်နေတာ" ဟု မာအဒေါ်က ဆက်ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မာအဒေါ်က သက်ပြင်းချကာ သူ့ကို ဆုံးမသည်။ "မင်းကလည်း လူအ၊ သူတို့က မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မသိဘူးလား"
"ကျွန်တော့်ကိုလား? ကျွန်တော်က ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို" ထိုစကားမှာ အမှန်ပင်။ သူက အရပ် ၁.၈၆ မီတာ ရှိသော်လည်း အရွယ်ရောက်ရန် အနှစ်အနည်းငယ် လိုသေးသည်။
မာအဒေါ်က ရယ်မောသည်။ "သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးက ၁၈ နှစ်။ စကားပုံရှိတယ်လေ၊ မိန်းကလေးက သုံးနှစ်ကြီးတာ လင်အတွက် ကံကောင်းတယ်ဆိုတာ။"
"မာအဖွား၊ အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့တော့" ဟု ကျိုးခိုင် က အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ပြောသည်။
မာအဒေါ်က ရယ်မောခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားသည်။ "သူ့မိသားစုက မင်းနဲ့ မင်းအမေအကြောင်းကိုပဲ အမြဲ မေးမြန်းနေတာ။ အိမ်ကို လိုချင်တာအပြင် မင်းကိုပါ မျက်စိကျနေတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို သတိပေးဖို့ ခေါ်လိုက်တာ။ အကယ်၍ သူမက အိမ်ထဲဝင်ပြီး တစ်ခုခု ကူညီပေးပါဦးလို့ ပြောရင် လုံးဝ မဝင်နဲ့။ အိမ်ထဲသာ ခြေချမိရင် ပြန်ထွက်ဖို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
တံခါးပိတ်သွားပြီဆိုလျှင် ထိုရှက်စရာမရှိသည့် သမီးဖြစ်သူက သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားတော့မည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခြင်းသာ တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ဖြစ်လာမည်ကို သူမ သိသည်။ အခြားလူမျိုးဆိုလျှင် ထိုသို့ ဖြစ်လာစရာ မရှိသော်လည်း ကျန်းမိသားစုနှင့်ဆိုလျှင်တော့ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
ကျိုးခိုင် မှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ကြောင်အသွားသည်။ ထိုမိသားစု၏ အရှက်မဲ့မှုမှာ သူ နားလည်ထားသည့် လူမှုစံနှုန်းများကို ကျော်လွန်နေသည်။
"ကဲ၊ အခု ပြန်တော့" ဟု မာအဒေါ်က သတိပေးချက်ကို အဆုံးသတ်ရင်း ပြောသည်။ "မင်းအမေကို နောက်တစ်နေ့ကျမှ လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ဦး။ ငါ သူနဲ့ စကားပြောချင်သေးတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ခရမ်းချဉ်သီးကို စားရင်း အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။
သူသည် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းအဘွား၏ ရေလာသောက်ပါဟူသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ကာ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ မမြင်လိုက်ရသော်လည်း မာအဒေါ်က အဝတ်များ သိမ်းရန် ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ကျန်းမိသားစုမှ ၁၈ နှစ်အရွယ် သမီးဖြစ်သူမှာ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ကျိုးခိုင် ၏ ကျောပြင်ကို မျက်နှာရဲရဲဖြင့် လိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။