လင်ချင်းဟဲ့က ထိုနေ့က အမေကျိုးထံသို့ ကြက်ဥများ ပို့ပေးစဉ်က သူမ၏ သားအကြီးဆုံးအား ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။
"အာ... သားက သူ့ကို ကြက်ဥတွေ ပို့ပေးလိုက်တာပါ။ သူက မေးတော့လည်း သားက ပြောပြလိုက်တာပါ" ဟု ကျိုးခိုင်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "အဘိုးအိုက သူ့သဘောနဲ့သူ ကူညီပေးနေတာလားဗျ?"
"ဟုတ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်သည်။
စာကြည့်တိုက်မှူး အဘိုးအို၏ နာမည်မှာ ဝမ်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် အဖြစ်များသော နာမည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူက လင်ချင်းဟဲ့အား စာကြည့်တိုက်တွင် နေရာတစ်ခု ရရှိအောင် မကြာခဏ ကူညီပေးလေ့ရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူမ၏သားနှင့် ထိုမျှအထိ ရင်းနှီးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျောင်းတွင် သူမအတွက် နေရာချထားပေးခြင်း မရှိကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ အဘိုးအိုက သူမအတွက် နေရာတစ်ခု ရရှိစေရန် သူ၏အမည်ပေါက် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ကျောင်းသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သူက အနည်းငယ်သော လျော်ကြေးကိုသာ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သူမအတွက် အရာရာ အဆင်ပြေသွားခဲ့ရသည်။
"ဒီတိုက်ခန်းက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ ၅၀ စတုရန်းမီတာကျော်လောက် ရှိတယ်။ အဆောက်အအုံက နည်းနည်းတော့ သက်တမ်းရင့်နေပြီဆိုပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ ကောင်းပါတယ်" ဟု သူမ၏ နည်းပြဆရာက နှစ်ရက်အကြာတွင် ပြောပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "သမီး ဝမ်ဦးလေးနဲ့ စကားပြောပြီးပါပြီ။ ဒီနေ့ ကျောင်းဆင်းရင် သူ့နဲ့အတူ သွားကြည့်မလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဝမ်ဦးလေးက ဒီနေရာကို မင်းအတွက်ပဲ သီးသန့်ချထားပေးဖို့ ကျောင်းကို မှာထားတာ" ဟု နည်းပြက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"သမီး မှတ်ထားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုသည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့က ဝမ်ဦးလေးနှင့် တွေ့ဆုံရန် သားအကြီးဆုံးကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
"နေရာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆောက်အအုံမှာ လူတွေ အများကြီး နေကြတယ်။ တကယ်လို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ချက်ချင်း မပြောင်းလာပါနဲ့ဦး။ အခုလောလောဆယ် ကျောင်းမှာပဲ နေပြီး အရာရာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ။ မင်းယောက်ျား ရောက်လာမှ အတူတူ ပြောင်းလာကြပေါ့" ဟု ဝမ်ဦးလေးက အကြံပေးသည်။
"ဘာများ စိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲဗျ? ကျွန်တော် ရှိတာပဲ" ဟု ကျိုးခိုင်က ကြားဖြတ် ပြောသည်။
"မင်းက တစ်နေကုန် အိမ်မှာ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် သူက မင်းကို ရှာတွေ့ပါ့မလား?" ဟု ဝမ်ဦးလေးက တည့်တည့်ပင် ထောက်ပြသည်။ "ဒီနှစ်ထဲမှာ မြို့ကို ပြန်လာတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ နောက်ဆိုရင် ပိုတောင် များလာဦးမယ်။ လူမှုရေးလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ရလို့ ငါ့စကားကို နားထောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သဘောတူခေါင်းညိတ်သည်။
"ကောင်းပြီ။ သွားကြည့်ကြတော့။ တတိယထပ်က အလယ်ခန်းမှာ" ဟု ဝမ်ဦးလေးက သော့များကို မိခင်နှင့်သားထံ ပေးအပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ လှည့်ထွက်သွားရင်း နောက်ဆုံးသတိပေးချက်တစ်ခုကို ထပ်ပြောလိုက်သေးသည် - "ဘေးခန်းက မိသားစုက ကျန်းဆိုတဲ့သူတွေ။ သူတို့က လူဆိုးတွေ။ အဲဒီမှာ နေရင် သတိထားကြ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ကတိပေးသည်။
သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တတိယထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။ အဆောက်အအုံမှာ သက်တမ်းရင့်သော်လည်း ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ကောင်းသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လူမနေခဲ့သဖြင့် ဖုန်အနည်းငယ် ထူနေသော်လည်း နေရာကျယ်ဝန်းပြီး ဤခေတ်ကာလတွင် နေစရာရှိခြင်းမှာပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
"အမေ၊ ဒီအိမ်က တော်တော်ကျယ်တာပဲ။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော် ဝမ်ကော်လျန်ရဲ့ အိမ်နဲ့ အရွယ်အစားချင်း တူလောက်တယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ကျေနပ်စွာ ပြောသည်။
"တကယ်လည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ထောက်ခံသည်။
နေရာမှာ ကျောင်းနှင့်လည်း မဝေးလှပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် ရောက်လာလျှင် သူတို့အတွက် နေစရာ ရသွားပြီဖြစ်သည်။ သားအကြီးဆုံးက ကျောင်းမှာပဲ နေနိုင်ပြီး သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းက ဤနေရာတွင် နေနိုင်သည်။ အငယ်နှစ်ယောက်အတွက်လည်း နေရာလုံလောက်သည်။ အဘိုးကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့အတွက်မူ အခုချက်ချင်း ခေါ်လာ၍ မဖြစ်သေးပေ။ ဈေးကွက်များ ပိုမိုဖွင့်လှစ်လာပြီး သူမ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မည့်အချိန်အထိ စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးခိုင်တို့တွင် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အသစ်တစ်ခု ရှိလာသည်။ အတန်းပြီးလျှင် သူတို့သည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်နှင့် ပရိဘောဂများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်ရန် သွားကြသည်။ တစ်လမပြည့်ခင်မှာပင် ထိုနေရာသည် အိမ်တစ်လုံးနှင့် တူလာတော့သည်။
"မင်းတို့မိသားစု ဒီကို ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူးမလား? အဘိုးဝမ်က ဒီနေရာကို ရောင်းလိုက်တာလား?" ဟု တစ်နေ့တွင် အဘွားအိုတစ်ဦးက ပြုံးလျက် မေးသည်။
"အဒေါ်က ဘယ်သူလဲခင်ဗျ?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မေးသည်။
"ငါက ဘယ်ဘက် ဘေးခန်းမှာ နေတာ။ မာအဒေါ်လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါ" ဟု စိတ်အားထက်သန်သော အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေသည်။
"မင်္ဂလာပါ မာအဒေါ်။ ဒီနေရာက ကျောင်းကနေ ကျွန်မကို ချထားပေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြသည်။
"အော်... အဘိုးဝမ်က ကျောင်းကို လွှဲပေးလိုက်ပြီး ကျောင်းကနေ မင်းကို ပေးလိုက်တာပေါ့?" ဟု မာအဒေါ်က ပြောသည်။ သူမက အဖြေကိုပင် မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောသည်၊ "ဒီလိုပဲ ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ လူတွေနဲ့ သူ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာပေါ့"
"ဘယ်လို ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ လူတွေလဲရှင်?" ဟု ဝမ်ဦးလေး၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်သတိရကာ လင်ချင်းဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ သူမက အသံကို လျှော့ချ၍ "ဘေးခန်းက ကျန်းမိသားစုကို ပြောတာလား?" ဟု မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ ကျန်းမိသားစုပဲ" ဟု မာအဒေါ်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "သူတို့က လူယုတ်မာတွေ။ အရင်က ဝမ်မိသားစုနဲ့ အရမ်းခင်မင်ကြပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့က အမှုဖွင့်တိုင်ကြားပြီး အဘိုးဝမ်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာ"
ဝမ်ဦးလေးက သူမကို အဘယ်ကြောင့် ကြိုတင်သတိပေးခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ နားလည်သွားသည်။
"မင်းက ကျောင်းမှာ ဘာဘာသာရပ် သင်တာလဲ?" ဟု မာအဒေါ်က မေးသည်။
"အင်္ဂလိပ်စာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဖြေသည်။
"ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တာလား? မင်းက အသက် ၂၅ လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ အဲဒီ လူငယ်လေးက မင်းရဲ့ ညီလေးလား?" ဟု မာအဒေါ်က မေးသည်။
"အဲဒါ ကျွန်မသားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရယ်မောသည်။ "အဒေါ်၊ တကယ်တော့ ကျွန်မ အသက် ၄၀ နီးပါး ရှိပါပြီ" အမှန်တကယ်တော့ အသက် ၄၀ ပြည့်ရန် အနည်းငယ် လိုသေးသော်လည်း အသက်ပိုကြီးပြခြင်းက အမြတ်ထွက်သည်။
"၄၀ ဟုတ်လား?" ဟု အဘွားအိုက အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငါက မင်းကို အပျိုကြီးလို့ ထင်နေတာ! ပြီးတော့ အဲဒီလူငယ်လေးက မင်းသားလား? ငါက မင်းရဲ့ ညီလေးလို့ ထင်လိုက်တာ"
"ကျွန်မ တကယ် အသက် ၄၀ နီးပါး ရှိပါပြီ။ သူ့အရွယ်အစားကို ကြည့်ပြီး မမှားပါနဲ့၊ သူက ဒီနှစ်မှ ၁၅ နှစ် ရှိသေးတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ "အိမ်မှာ အငယ်နှစ်ယောက် ကျန်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ကျွန်မ အဆင်ပြေသွားရင် ခင်ပွန်းနဲ့အတူ သူတို့ပါ ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ နောက်ဆို အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ မာအဒေါ်ရေ၊ ကျွန်မတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။ ဝေးရာက ဆွေမျိုးထက် နီးရာက အိမ်နီးချင်းက ပိုအရေးကြီးပါတယ်"
ဤအဘွားအိုများကို အထင်မသေးသင့်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူတို့သည် ဒေသတွင်း သတင်းအချက်အလက်အားလုံး၏ အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့နှင့် အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းသင်းထားခြင်းက အကျိုးရှိသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ။ မင်းသားကလည်း တက်ကြွလိုက်တာ" ဟု မာအဒေါ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။
"သူ့အဖေက စစ်သားဟောင်းပါ။ သူက သူ့အဖေဆီက မျိုးရိုးလိုက်တာ၊ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်လေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နှိမ့်ချစွာ ပြောသည်။
"ကောင်းတာပေါ့" ဟု မာအဒေါ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမက ထပ်မံ တိုးကပ်လာကာ "လင်ဆရာမရေ၊ ကျန်းမိသားစုနဲ့တော့ မပတ်သက်ပါနဲ့။ ဒီတစ်ဝိုက်မှာ သူတို့နာမည်က တော်တော်ပျက်နေတာ" ဟု တိုးတိုးလေး မှာသည်။
"နားလည်ပါတယ်ရှင်။ ဒီနေရာကို ရတာကလည်း ဝမ်ဦးလေး ကူညီပေးလို့ပါ။ သူတို့နဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်ချင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
"ကြည့်ရတာ မင်းနဲ့ အဘိုးဝမ်က တကယ်ကို ရင်းနှီးကြပုံပဲ" ဟု မာအဒေါ်က ပြုံးကာ ခရမ်းချဉ်သီးနှစ်လုံးကို လင်ချင်းဟဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့မှာ မစားရသေးသဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို သူမ၏ သူငယ်ချင်း ဝမ်လီနှင့် ဝေမျှစားခဲ့သည်။
"ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ နင်က အသားစားချင်စိတ် သိပ်မရှိဘူးနော်။ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပဲ စားချင်နေသလိုပဲ" ဟု ဝမ်လီက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"ဒါတွေက ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်လို့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဖြေသည်။ သူမ၏ အာကာသထဲတွင် ခရမ်းချဉ်သီးများစွာ သိုလှောင်ထားပြီး ဆောင်းရာသီတွင် လတ်ဆတ်သော အသီးအနှံများ ရှားပါးသည့် မြောက်ပိုင်းရာသီဥတုအတွက် သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ နင့်အိမ်သစ်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ မနက်ဖြန် သွားကြည့်ရအောင်လေ?" ဟု ဝမ်လီက အကြံပေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့ ဈေးဝယ်လိုက်ခဲ့ပေးပါ။ အလကားရတဲ့ လုပ်အားကို အသုံးမချရင် နှမြောစရာကြီး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နောက်သည်။
"နင်ကလည်း အဲဒါကိုပဲ ပြောနေတော့တာပဲ။ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်တုန်းကလည်း ငါ့ကို တစ်ချက်လေးမှ မခေါ်ဘူး!" ဟု ဝမ်လီက စိတ်ကောက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။