တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်၏ နေ့စဉ်ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဖိစီးမှုများလည်း များလှသည်။ ဤကျောင်းတော် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ထင်ရှားနေပြီး ပညာရပ်ဆိုင်ရာ လေထုမှာလည်း အလွန်ပင်သိသာထင်ရှားလှသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမရှိပါက ဤမျှပြင်းထန်သော သင်ရိုးနှုန်းထားကို လိုက်မီရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဘယ်သောအခါမျှ အလုပ်လက်မဲ့မနေခဲ့ပေ။ သူမ၏ ထူးချွန်သော အမှတ်များကြောင့် နည်းပြဆရာက လာရောက်ချဉ်းကပ်ကာ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမမှာ လက်ရှိတွင် အလုပ်မလုပ်နိုင်သည့်အတွက် အတန်းအချို့ကို ကိုယ်စားသင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်က သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ လက်ခံခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံများ ရရှိရန်အတွက် ရွှေလိုအခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
သူမသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး အတန်းကို စတင်သင်ကြားလိုက်သည်။ နည်းပြဆရာက နောက်ဆုံးတန်းတွင် ရပ်ကာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ အခြားသူများအတွက်ဆိုလျှင် ဤအခြေအနေက ဖိအားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မည်သည့်ဖိအားမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။
သူမသည် လိုအပ်သည့် သင်ခန်းစာများကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပေးပြီး ကျောင်းသားတစ်ဦးဦးက နားမလည်သည့်အခါမျိုးတွင်လည်း အဆင့်ဆင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ ရှင်းပြပေးသည်။ သူမသည် ကျောင်းသုံးစာအုပ်ထက် ပိုမိုသော ဗဟုသုတများကိုပင် ဖြည့်စွက်ပေးသေးသည်။ အတန်းချိန် ကန့်သတ်ချက်ရှိသည့်အတွက် သူမသည် သဒ္ဒါနှင့် ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ စာအုပ်ကောင်းများကို အကြံပြုပေးကာ ပိုမိုလေ့လာနိုင်ရန် စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
အတန်းပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ နည်းပြဆရာက သူမကို ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။
"တခြား အင်္ဂလိပ်စာအတန်းတွေကိုလည်း ကိုယ်စားသင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသေးလား" ဟု နည်းပြဆရာက ပြုံးလျက် မေးမြန်းသည်။
"သေချာပေါက်ပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ရင်း သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုနေ့မှစ၍ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပုံမှန်ကိုယ်စားသင်ပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်စာဆရာမမှာ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးမရနိုင်သည့် ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်နေရသူဖြစ်ပြီး ယခုမှ ကိုယ်ဝန်ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိကျန်းမာရေးကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်က ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် ဤကိုယ်ဝန်မှာ အထူးသဖြင့် ဂရုစိုက်ရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အလုပ်ပိုများလာသော်လည်း တရားဝင် ဆရာမအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းမရှိသေးသည့်အတွက် လစာမရရှိသေးပေ။ ကျောင်းဘက်က သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ဒီဂရီကို မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုစောပြီး အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။
အတန်းဖော် ဝမ်လီ ကတော့ အားကျသော်လည်း အားပေးစကားဆိုသည်။ "မင်း တကယ်ပဲ ဘွဲ့လွန်မတက်တော့ဘူးလား" ဟု သူမက မေးသည်။ ထိုအရာသည် ထူးချွန်သော ကျောင်းသားများအတွက် သာမန်သွားလေ့ရှိသည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကိုလည်း အများက ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တွင် ထိုသို့သော အစီအစဉ်မျိုး မရှိပေ။ သူမသည် စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေရင်း မော့ပင်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "ငါ အလုပ်ရပြီး အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ရဖို့ကိုပဲ အမြန်ဆုံး လိုချင်နေတာ။ အဲဒီကျမှ ငါ့ယောက်ျားနဲ့ ကလေးတွေကို ဒီကို ခေါ်လာလို့ရမှာပေါ့။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ စာဆက်သင်ချင်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား"
"နှမြောစရာပဲ" ဟု ဝမ်လီ က ရိုးသားစွာ မှတ်ချက်ပေးသည်။ နည်းပြဆရာကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားရကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ အတွက်မူ ဘွဲ့တစ်ခုရရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပညာရေးလောက၌ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက် မရှိပေ။ သူမ မြင်ယွင်းထားသည့် ဘဝမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချင်းပိုင်နှင့် အတူနေထိုင်ရန်၊ ပိုင်ဆိုင်မှုအနည်းငယ် စုဆောင်းထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနှင့် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူမနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကျန်ရှိသည်များကို ထိန်းသိမ်းကာ အိမ်လခများ ကောက်ခံရင်း အေးချမ်းစွာ အိုမင်းမစွမ်းဘဝကို ဖြတ်သန်းသွားမည်။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုမျှသာဖြစ်သည်။ ဘွဲ့လွန် သို့မဟုတ် ပါရဂူဘွဲ့ လေ့လာခြင်းမှာ သူမ၏ အစီအစဉ်တွင် လုံးဝမပါဝင်ပေ။
"မင်းယောက်ျားက အရမ်းကံကောင်းတဲ့သူပဲ" ဟု အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လှေကားထစ်ကို တက်လှမ်းရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသော သူမကို ကြည့်ကာ ဝမ်လီ က ပြောသည်။
"မင်းယောက်ျားကမှ ပိုကံကောင်းတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သွားဖြဲပြရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အိပ်ဆောင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်လီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "ဒီနွေရာသီမှာ ငါ အိမ်ပြန်တုန်းက ငါ့ယောက်ျားကို အဲဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ သူလည်း နောက်ကျရင် မြို့ကြီးပြကြီးဆီ ပြောင်းရွှေ့ကြဖို့ သဘောတူတယ်"
"သူ သဘောတူမှာပေါ့။ မင်းလို ဇနီးမျိုးရထားတာ ဘယ်လိုလုပ် မသဘောတူဘဲ နေပါ့မလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ဝမ်လီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို နောက်ကျရင် စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အကြံပေးတော့ သူက သိပ်သဘောမကျဘူး။ ငါ့အတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်မှာကို သူ စိုးရိမ်နေတာလေ"
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါ့ယောက္ခမကတော့ ငါ့ယောက်ျားကို ဒီကိုလာပြီး ကျောင်းမှာ တံခါးစောင့်လုပ်စေချင်နေတာ"
"ဟုတ်လား" ဟု ဝမ်လီ က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဦးဝမ်အတွက် ပြိုင်ဘက် ပေါ်လာပြီပေါ့"
"ငါက အဘိုးကြီးရဲ့ ထမင်းအိုးကို လုမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ သူမသည် စကားဝိုင်းကို သူတို့၏ အစီအစဉ်များဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းယောက်ျားကရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ ကန့်သတ်ချက်တွေက လျော့ပါးလာပြီ၊ အတွေးအခေါ်တွေကလည်း ပြောင်းလဲဖို့ လိုလာပြီလေ။ နောက်တစ်ခါ မင်း အိမ်ပြန်ရင် သူ့ကို ပြောလိုက်၊ ငါ့ယောက်ျားတောင် စစ်တပ်ကနေ အငြိမ်းစားယူလိုက်ပြီလို့။ သူက မင်းယောက်ျားထက်တောင် ပိုပြီး ခေါင်းမာသေးတယ်။ သူတောင် ငါနဲ့အတူ ဒီကိုလာပြီး ဆိုင်ဖွင့်ဖို့၊ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ"
"သူ ဘယ်တော့လာမှာလဲ။ သူလာရင် ငါ့ယောက်ျားကို သူ့ဆီမှာ လာသင်ခိုင်းမယ်" ဟု ဝမ်လီ က ပြောသည်။
"ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနှစ် ကျောင်းက ငါ့ကို စောပြီး ဘွဲ့ရခွင့်ပြုရင် နောက်နှစ်အစောပိုင်းမှာပဲ သူ့ကို ခေါ်လာတော့မှာ"
"ဆရာမ မာယင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်က သိပ်ချောမွေ့ပုံမရဘူး" ဟု ဝမ်လီ က မှတ်ချက်ပေးသည်။ "သူမ အနားယူဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ အခုက ကိုယ်ဝန်အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ ဗိုက်ပိုကြီးလာရင် ပင်ပန်းတာကို သူ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
ဆရာ၊ ဆရာမများမှာ ရှားပါးပြီး အင်္ဂလိပ်စာဆရာများမှာ ပို၍ပင် ရှာရခက်သည်။ သူတို့သည် သင်ခန်းစာဝန်ပိမှုများ များပြားပြီး ရပ်လျက်ဖြင့် နာရီပေါင်းများစွာ သင်ကြားရသည်။ ဝမ်လီ ပြောသည်မှာ မှန်နေသည်။ စာသင်နှစ်၏ အလယ်လောက်တွင် ဆရာမ မာယင်းမှာ ခွင့်ယူလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ကျောင်းသို့လာရောက်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးရသည်၊ အကြောင်းမှာ သူမမှာ ယခင်ညကတည်းက မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းက ကလေးမမွေးဖွားမီအချိန်အထိ အလုပ်မလုပ်တော့ရန် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောဆိုထားသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ကျောင်းက ချွင်းချက်အနေဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ ကို စောစီးစွာ ဘွဲ့ရခွင့်ပြုလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့လျှင်ပေါ့။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ပြန်လှန်လေ့လာမှုများကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အပြီးသတ်ထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ အမှတ်အပြည့် မရရှိခဲ့သော်လည်း အမှတ်အများစုကို ရရှိခဲ့သည်။
သူမ၏ ပညာရေးထူးချွန်မှုနှင့် ကျယ်ပြန့်စွာ စာဖတ်မှတ်ထားမှုကြောင့် ဌာနတွင်း၌ မည်သူမျှ သူမ၏ စောစီးစွာ ဘွဲ့ရရှိခြင်းကို ကန့်ကွက်သူ မရှိပေ။ ထိုသို့ဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခြောက်လစောပြီး ဘွဲ့ရရှိခဲ့ကာ ဘေတက္ကသိုလ်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်စာဆရာမများအနက် တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် သတင်းကြားသောအခါ သူ၏မိခင်ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး အံ့ဩလေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... အမေသာ ငါးနှစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ်လောက် ပိုငယ်ခဲ့ရင် အမေ့အတွက် ဖေဖေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မှာ!"
"အဲဒီစကားကို မင်းဖေဖေသွားပြောလိုက်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောသည်။
ကျိုးခိုင် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည် - "အမေ၊ အမေ ဘယ်တော့လောက် အိမ်နေရာ ချထားပေးမှာလဲ။ ဖေဖေနဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါ်လာဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား"
"အိမ်နေရာက စီစဉ်တုန်းပဲရှိသေးတယ်။ မင်းဖေဖေက နောက်နှစ်မှ လာမှာ။ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး၊ သူရောက်လာရင် ဟိုပြေးဒီပြေး မဖြစ်ရအောင်လို့" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
"တောက်၊ အမေကတော့ ဖေဖေအကြောင်းပဲ တွေးနေတာပဲ။ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သားနှစ်ယောက်ကိုလည်း မေ့မနေနဲ့ဦး" ဟု ကျိုးခိုင် က စနောက်သည်။
"နောက်ကျရင်တော့ အကုန်လုံး စုံသွားမှာပါ" ဟု သူမက လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ပထမဆုံးခြေလှမ်းသာဖြစ်သည်။ သားလေးတွေအတွက်ကတော့ နောက်မှ စီစဉ်လို့ရပါသေးသည်။ အလျင်လိုစရာ လိုသေးလို့လဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏သား ယူလာပေးသည့် ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ယူကာ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း စားသွားသည်။ ကျောင်းဘက်က သူမအတွက် ဆရာ၊ ဆရာမများနေထိုင်ရန် အခန်း မချထားပေးသေးသည့်အတွက် သူမသည် ကျောင်းသားအဆောင်မှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်နေရသည်။
သူမသည် အိမ်ရာကိစ္စမှာ အချိန်အတော်ကြာမှ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်လီ နှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်စဉ် စာကြည့်တိုက်မှူးအိုကြီးက မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ကျောင်းက မင်းအတွက် အိမ်နေရာ မချပေးသေးဘူးလား"
"မချပေးရသေးပါဘူးရှင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "အိမ်ရာတွေက ရှားပါးနေတော့ ကျောင်းဘက်ကလည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးနေပါတယ်"
"ငါ့မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းရှိတယ်" ဟု စာကြည့်တိုက်မှူးအိုကြီးက ပြောသည်။ "ငါ အဲဒါကို ကျောင်းကို ပြန်လွှဲပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မင်း မိသားစုကို ခေါ်လာပြီး အဲဒီမှာ နေလို့ရတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဦးလေးရယ်၊ အဲဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..." သူမသည် ထိုအဘိုးကြီးမှာ သူမကို ကူညီပေးချင်နေမှန်း သိလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု စာကြည့်တိုက်မှူးအိုကြီးက လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ သူသည် စာအုပ်များ ပြန်စီရန် လှည့်သွားရင်း - "ပြီးတော့ မင်းသားကလည်း ငါ့ကို နေ့တိုင်း ပြုတ်ထားတဲ့ ကြက်ဥတစ်လုံး လာပေးနေတာပဲလေ"