အခန်း (၂၇၂) - ထိုခေတ်အခါက လူများ
အမေကျိုး သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် သူမသည် အဖေကျိုး အား သူမ၏ အတွေးများကို ပြောပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ချွေးမလေး ပြောတဲ့စကားတွေကို ကြည့်ရရင် သူက နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မတို့ကို မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံပဲ" ဟု အမေကျိုး က ဝမ်းသာအားရဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အဖေကျိုး သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မြို့တော်ကို သွားပြီး ငါတို့က ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီအိမ်မှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူတို့သာ ထွက်သွားရင် အိမ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ လူလိုသေးတယ်လေ။"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မြို့တော်လေ! ရှင့်ကို သွားကြည့်စေချင်တာပေါ့။ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်တံခါးနဲ့ ရင်ပြင်ကြီးကို တွေးကြည့်လိုက်လေ" ဟု အမေကျိုး က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
အဖေကျိုး လည်း သွားချင်တာပေါ့၊ မသွားချင်ဘဲ နေပါ့မလား။ သူတို့လို သာမန်လူတွေအတွက်တော့ အဲဒီလိုနေရာတွေက ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် နေရာတွေပဲ မဟုတ်လား။ "အိမ်ပြင်ကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံပဲ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် အခုမှ အခြေချခါစဆိုတော့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေမယ်။ သူတို့ အခြေတကျ ဖြစ်သွားမှ နောက်မှ သွားလည်ဖို့ စဉ်းစားကြတာပေါ့။"
"စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ မိန်းမကတော့ ကျောင်းမှာပဲ နေမှာ။ ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် အဲဒီမှာ ဂိတ်စောင့်အလုပ်လေးများ ရှာပေးလို့ရမလား မသိဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူ နေရတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က တွေးတောနေမိသည်။
"ရှင်ကလည်း တကယ်ပါပဲ၊ စိတ်ကူးယဉ်လွန်းတယ်" ဟု အဖေကျိုး က မကျေမနပ် ဖြစ်သလို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလဲ၊ ရှင်က ဒါကို ရှက်စရာလို့ ထင်နေတာလား" ဟု အမေကျိုး က သူ့လေသံကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
ဒီခေတ်ကာလမှာ အလုပ်အကိုင်ဆိုတာ ရှားပါးလှသည်၊ သူမအနေဖြင့် ရှက်စရာဟု မမြင်မိပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ တုံ့ပြန်ပုံအရဆိုလျှင် ဤအကြံအစည်ကို သူက လိုလားပုံမရပေ။
"ဂိတ်စောင့်တာ ရှက်စရာလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါဝနဲ့ သူ့အမေက တက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်နေကြတာလေ။ အဲဒီမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဂိတ်စောင့်ခိုင်းချင်တာလား။"
"ဘာဖြစ်လဲ၊ ရှင်က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေစေချင်တာလား။ သူက အဲဒီလို အလုပ်လက်မဲ့ ထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က သူမ၏ သားငယ်လေး၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကို ပူမနေပါနဲ့။ သူတို့မှာ သူတို့ အစီအစဉ်နဲ့ သူတို့ ရှိမှာပါ။ သူတို့အတွက် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေကြတာ ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု အဖေကျိုး က တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ငြိမ်မနေဘဲ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ထိန်းကျောင်းပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် နာခံစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အမေကျိုး နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ တို့သာ အိမ်မှာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အမေကျိုး သည် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒါဝအမေ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့တော်ကို သွားရင် ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်အကိုင် သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အဲဒီမှာ ဂိတ်စောင့် လုပ်လို့ ရမလား။ ကျောင်းကရော သူ့လိုလူမျိုးကို ခန့်ပါ့မလား" ဟု အမေကျိုး က မေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို တက္ကသိုလ်မှာ လုံခြုံရေးဂိတ်စောင့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်စေချင်နေသည်။
"ဒါဝအမေ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု အမေကျိုး က တိုက်တွန်းမေးမြန်းသည်။ သူမသည် ညလုံးပေါက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဤအကြံအစည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး အဘိုးကြီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လုံးဝ ပစ်ပယ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ သားငယ်လေးမှာ ကျောင်းကို စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူ့ကို ဂိတ်မှာထားလျှင် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဟု တွေးထားသည်။
"အမေ၊ အမေ့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ကို ဂိတ်စောင့်ခိုင်းဖို့ စိတ်မပါပါဘူး။"
"ဒါပေမဲ့... သူ အဲဒါ မလုပ်ရင် တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မြို့တော်မှာ အလုပ်အကိုင်က ရှာရခက်တယ် မဟုတ်လား" ဟု အမေကျိုး က ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
"အမေ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသားပါ။ ကျွန်မတို့မှာ ကျွန်မတို့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ အခြေတကျ ဖြစ်သွားတာနဲ့ အမေတို့နဲ့ အဖေတို့ကို ခေါ်သွားမှာပါ။ ဒီကိစ္စကို ပူမနေပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးသည် သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးကိုသာ လိုလားကြသည်ကို သူမ နားလည်သည်။ ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အမေကျိုး သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီလေ။ ဒါဆိုလည်း ထပ်မပြောတော့ဘူး။ မင်းတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ သိရင် ပြီးတာပါပဲ။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ပညာသင်ကြားရေးသို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး မကြာမီ သူမ ထွက်ခွာရမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို မြို့နယ်အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။ နှုတ်ဆက်ကြချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က "နောက်နှစ်ဆို ကျောင်းပြီးပြီ။ အချိန်က ခဏလေးပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အင်း။ အဲဒီရောက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းမပင်ပန်းစေနဲ့နော်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"သိပါတယ်။ ရှင်လည်း အိမ်မှာ ဂရုစိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ မှာထားတဲ့ နွားနို့ကို လျှော့မသောက်နဲ့။ နေ့တိုင်း သောက်ရမယ်၊ ကြားလား" ဟု သူမက မှာကြားလိုက်သည်။ မိသားစုသည် အာဟာရပြည့်ဝစေရန်အတွက် နေ့စဉ် နွားနို့ လေးပုလင်း မှာယူ၍ ခွဲဝေသောက်သုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
"အင်း" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် မည်သည့်အချိန်က စတင်လိုက်သည်မသိသော်လည်း မိမိကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ထိုကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူမနှင့်အတူ ရှိနေနိုင်ရန်နှင့် သူမကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်နိုင်ရန်အတွက် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ လိုချင်နေသည်။ သူသည် ထိုအတွေးများကို နှုတ်မှ မပြောဘဲ လုပ်ရပ်ဖြင့်သာ ပြသလိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကားပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြာမြင့်စွာ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် စက်ဘီးနင်း၍ ကျိုးရှိုမေ၏ နေရာသို့ သွားကာ ပဲပိစပ်အနည်းငယ်နှင့် အာဝါ အတွက် ရိက္ခာများ၊ ထို့အပြင် ကလေးအတွက် အသုံးစရိတ် ငါးယွမ်ကိုပါ ပေးအပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့သားများနှင့်ပတ်သက်၍ ပြောစရာ သိပ်မရှိပေ—သူတို့သည် ကောင်းကောင်း ကြီးပြင်းလာဖို့သာ လိုသည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တကယ်နေရာယူထားသူမှာ သူ၏ ဇနီးသည်သာ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခွဲခွာရခြင်းအတွက် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းမနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး စာဖတ်ရင်းသာ အချိန်ကုန်ခဲ့သည်။ ဘူတာရုံသို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ သားကြီးက သူမကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ ဒီရထားနဲ့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "စောင့်နေတာ ကြာပြီလား။"
"မကြာသေးပါဘူး" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။ "အမေ ဗိုက်ဆာနေလား။ အိမ်မပြန်ခင် တစ်ခုခု စားသွားကြရအောင်။"
"ကောင်းပြီလေ။" သူတို့ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူမက ဟန်ရှုကျဲအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "သူ အခု ရှန်ယန်မှာ ရှိတယ်။ အာဝါ နဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ မင်း အားတဲ့အချိန်ကျရင် သူ့ဆီ သွားတွေ့ဖို့ ပြောသွားတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အားရင် သူ့ဆီ သွားလည်ကြည့်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"သူ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ အိမ်ပြန်လာမှာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "အဘိုးနဲ့ အဘွားက မင်းကို လွမ်းနေကြတယ်။ ဒီနှစ် မင်း ပြန်လာမှာလား။"
"ကျွန်တော် မပြန်တော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ သူ့အစ်ကို တပ်စခန်းကို သွားပြီး ပိုလေ့လာချင်လို့" ဟု ကျိုးခိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့သဘောအတိုင်းသာ ထားလိုက်သည်။ သူသည် စည်းကျော်ခြင်း မရှိသရွေ့ သူ လေ့လာချင်သည်ကို သူမ မတားဆီးပေ။ သူတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင် သည် ငွေရှင်းရန် ပြင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ၂၀ ယွမ် ပေးလိုက်ပြီး "ခြိုးခြံချွေတာပါ။ မင်းအဖေ ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"သိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြီး "အမေ... အမေ ပိုက်ဆံရှာရတာတော့ မခက်ပါဘူး" ဟု ထပ်ပြောသည်။
"ဒီကောင်လေး၊ တော်တော် ဆိုးတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ဆူလိုက်သည်။ ထိုကလေးသည် သူမ ပစ္စည်းများ ပြန်ရောင်းစားနေခြင်း မဟုတ်ဟု ယခုထိ ထင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သက်သေအထောက်အထားလည်း မရှိသဖြင့် သူမကလည်း ပြင်ပေးမနေတော့ပေ။
ကျောင်းဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဝမ်လီ က သူမကို ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
"ငါ မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်တာ။ နင်က ငါ့ထက် နောက်ကျပြီး ရောက်လာတာကို အံ့သြမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာတာပဲ" ဟု ဝမ်လီ က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လူသုံးကုန် ရေချိုးခန်းကို ယခုထိ မကျင့်သားရသေးသော်လည်း ရေချိုးလိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းသွားသည်။ "စောရောက်ရောက်၊ နောက်ကျရောက်ရောက် အတူတူပါပဲ။ ဒီနှစ်မှာ ကျောင်းသားသစ်တွေ အများကြီးပဲ။"
"လူတွေ တော်တော် များတာပဲ" ဟု ဝမ်လီ က သဘောတူသည်။ သူတို့ ရေချိုးနေရင်း သူမက အပြစ်ဖြေရှင်းရေး ကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။ "ငါ့ယောက်ျားက အရင်က ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မြို့တော်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် ငါတို့ဒေသကို ပို့လိုက်တော့ ငါ့ယောက်ျားက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။ အခုတော့ အပြစ်ဖြေရှင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်က နောက်ဆုံးတော့ ဖြစ်လာပြီ။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အပြစ်ဖြေရှင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များ စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ "လူကောင်းဆိုရင်တော့ အကျိုးခံစားရမှာပါ၊ သူ အမှားလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ရင် နောက်ဆုံးတော့ သူ့နာမည် ပြန်လည် သန့်စင်လာမှာပါ။"
ဝမ်လီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "အခုမှ အပြစ်မရှိကြောင်း ကြေညာပေးလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ သူ့မိသားစုက ပြိုကွဲသွားပြီလေ။ သူ့မိန်းမက ကွာရှင်းပြီး ကလေးကို ခေါ်သွားတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီတဲ့။ သူမ နောက်အိမ်ထောင် ပြုသွားသလားတောင် ငါမသိဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ဆက်ပြီး ဒုက္ခခံနေရတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
သူမ နောက်ထပ် ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင် ထိုဒုက္ခများကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဝေဖန်ရန် အရည်အချင်းမရှိဟု ခံစားရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုခေတ်အခါက လူများသည် တကယ်ကိုပင် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ကြရသည်။