အခန်း (၂၇၁) - သာယာသောဘဝသည် ရှေ့တွင်ရှိသည်
အာဝါ ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များ မထွက်သေးမီကပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။
ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီး ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အာဝါ ၏ စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် တစ်ခရိုင်လုံးတွင် ပထမရခဲ့သည်။ သူ၏ သင်္ချာနှင့် အင်္ဂလိပ်စာရမှတ်များမှာ ဒုတိယရသူထက် အမှတ်ငါးဆယ်ခန့် သာလွန်နေသဖြင့် အတော်လေးကို ပြတ်ပြတ်သားသား အနိုင်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းနှင့် ဒေသခံအလယ်တန်းကျောင်းတို့မှ သူ၏ ထူးချွန်မှုအတွက် ပညာသင်ဆုများ ချီးမြှင့်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပညာသင်ဆုငွေ၏ တစ်ဝက်ကို သိမ်းထားလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို အာဝါ ကို ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲစေခဲ့သည်။
ဆန်ဝါ မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ "အာဝါ၊ ကျွန်တော့်ကို ဘောလုံးတစ်လုံးလောက် ဝယ်ပေးပါလား။"
အရင်ဘောလုံးမှာ သုံးမရတော့လောက်အောင် ပွန်းပဲ့နေပြီဖြစ်၍ ဆန်ဝါ မှာ အသစ်တစ်လုံးရဖို့အတွက် အသည်းအသန် စုဆောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ တက္ကသိုလ်မသွားမီက ပေးခဲ့သော ယွမ်အနည်းငယ်၊ အမှိုက်ကောက်ခြင်း သို့မဟုတ် သွားတိုက်ဆေးဘူးခွံများ ရောင်းချခြင်းတို့မှ ရသော အိတ်ကပ်စရိတ်လေးများကို စုဆောင်းထားသော်လည်း လုံလောက်အောင် မစုနိုင်သေးပေ။
"ပိုက်ဆံမရှိဘူး" ဟု အာဝါ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း စာအုပ်စာတမ်းတွေ ဝယ်ရဦးမှာ၊ ပြီးတော့ ဘတ်စကက်ဘောတစ်လုံးလည်း ဝယ်ချင်သေးတယ်။"
"အကို့မှာ အများကြီးရှိတာကို! ကျွန်တော် အများကြီး မတောင်းပါဘူး၊ ၁၀ ယွမ်လောက်ပဲ စိုက်ပေးပါ!" ဟု ဆန်ဝါ က သူ၏အစ်ကိုကို တွယ်ကပ်လျက် တောင်းဆိုသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အာဝါ က မချင့်မရဲဖြင့် ၅ ယွမ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဆန်ဝါ က သူ၏ စုဆောင်းငွေများနှင့် ပေါင်းကာ မိခင်ဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ငွေကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး "နောက်တစ်ခါကျရင် မေမေ ဝယ်ပေးမယ်" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။
ဆန်ဝါ ကျေနပ်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သားများအပေါ် ငွေကြေးကိစ္စတွင် တင်းကျပ်သူမဟုတ်သော်လည်း အလွန်အကျွံ ရက်ရောသူလည်း မဟုတ်ပေ။ ကိစ္စအများစုတွင် သူတို့လိုအပ်သည်များကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ကိုယ်ပိုင်ဦးနှောက်ကို သုံးစေလေ့ရှိသည်။ သူတို့သည် မမှန်ကန်သည့်နည်းလမ်းများ မသုံးသရွေ့ သူမအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ယောက်ျားလေးများကို ကြံ့ခိုင်အောင် ပျိုးထောင်ပေးရမည်ဟု ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွာသူရွာသားများအမြင်တွင်မူ သူမသည် သားသမီးများကို အလိုလိုက်လွန်းနေသည်ဟု ထင်ကြသည်။
ထိုနေ့လွန်သွားပြီးနောက် အာဝါ သည် အထက်တန်းကျောင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။ သြဂုတ်လ (၁၅) ရက်နေ့တွင် သူ ကျောင်းတက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့အတွက် အဝတ်အစားသစ်များနှင့် တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများကို ထည့်ပေးကာ ကျိုးရှ ၏ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
"နောက်နှစ်ကျရင် မေမေ လျှပ်စစ်ပန်ကာ တစ်လုံး ယူလာပေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးသည်။
"မလိုပါဘူး" ဟု အာဝါ က ငြင်းဆိုသည်။ "ကျွန်တော် သည်းခံနိုင်ပါတယ်။ နှစ်နှစ်ပဲ ရှိတာကို၊ အဲဒီပိုက်ဆံတွေ အလကားကုန်ခံဖို့ မလိုပါဘူး။"
သူမ၏ သားသုံးယောက်ထဲတွင် အာဝါ သည် သူမနှင့် အတူဆုံးဖြစ်ပြီး အတော်ဆုံးဟု ဆိုရပေမည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို အငြင်းမပွားတော့ပေ။ ကျိုးရှ ၏ အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ ချပေးပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ အာဝါ သည် ခရိုင်မြို့နှင့် မစိမ်းပေ။ ကျိုးခိုင် ကျောင်းတက်စဉ်က သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို လာရောက်လည်ပတ်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးနေကျဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ ၏ အိမ်မှာ လမ်းလျှောက်လျှင် ၁၅ မိနစ်သာ ကြာမြင့်သဖြင့် သူမသည် အာဝါ ကို လမ်းလျှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့ အိမ်တွင် အစာစားခဲ့ကြပြီး အမြဲအတိုင်းပင် ဆူဒါလင် ချက်ပြုတ်သည့် အစားအစာများမှာ အရသာရှိလှသည်။ ဒါဝါ အမြဲချီးကျူးလေ့ရှိသည့်အတိုင်းပင်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူနေထိုင်ရန် လိုအပ်သည့် စရိတ်များကို ပြည့်စုံစွာ ပေးအပ်ထားခဲ့သည်။
"အဒေါ်! အာဝါ!" သူတို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ် နောက်မှ အံ့အားသင့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် အာဝါ တို့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည် - ဟန်ရှူကျဲ့။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဟန်ရှူကျဲ့အပေါ် ထားရှိသည့် သတိထားမှုများကို လျှော့ချလိုက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ တက္ကသိုလ်ရောက်နေပြီး စစ်တပ်သို့ ဝင်ရန် လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းမျိုး လျှောက်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ စိုးရိမ်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါ။
"ရှူကျဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မြင်ရ၍ ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အစ်ကို ရှူကျဲ့!" ဟု အာဝါ ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
"အဒေါ်၊ အာဝါ၊ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ" ဟု ဟန်ရှူကျဲ့က ပြုံးလျက် လျှောက်လာသည်။
"သူ မနက်ဖြန် ကျောင်းစတက်မှာလေ၊ ဒါကြောင့် အဆင်ပြေအောင် လိုက်ပို့ပေးတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
"ကျွန်တော် မသိလိုက်ပါဘူး။ ဒါဆို အာဝါ က အထက်တန်းကျောင်း စတက်တော့မှာပေါ့" ဟု ဟန်ရှူကျဲ့က အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။
"သားက အိမ်ပြန်လည်တာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ကျွန်တော် နှစ်တိုင်း ပြန်လာတာပါ" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။ "ကျိုးခိုင် ဒီနှစ် ပြန်လာသေးလား။"
"မပြန်လာဖြစ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "သူ မြို့တော်မှာ လှည့်လည်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှန်ယန်မှာ မင်းကို ရှာချင်တယ်လို့တော့ ပြောဖူးတယ်။"
ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ဟန်ရှူကျဲ့မှာ ရှန်ယန်ရှိ အကောင်းဆုံး ရဲတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရထားသည့် ထူးချွန်ကျောင်းသားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မိသားစုကို အလွန်ချစ်ခင်သူဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ မူလဇာတ်လမ်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် ၁၉၈၁ တွင် ဘွဲ့ရမည်၊ ၁၉၈၃ ခုနှစ် နှိမ်နင်းရေးကာလတွင် အသိအမှတ်ပြုခံရမည်၊ အသက် ၃၀ အရွယ်တွင် မြို့တော်၌ အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာမည်၊ နောက်ပိုင်းတွင် ပြည်နယ်အဆင့် အရာရှိကြီး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ကျိုးခိုင် က မကြာခင် စစ်တပ်ထဲ ဝင်တော့မှာ၊ မင်းကလည်း ဒီအလုပ်မှာပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ စိတ်ချင်းဆက်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပါပဲ။"
ဇာတ်လိုက်မှာ ဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကဲ့သို့ပင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မပေါ်ပေါက်သေးသော ဇာတ်လိုက်မကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ တတိယသားနှင့် ဇာတ်လိုက်ကြားတွင် ယိမ်းယိုင်သွားမည့် ထိုအမျိုးသမီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြဿနာများကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့ကြား ဆက်ဆံရေးကို ယဉ်ကျေးရုံမျှသာ ထားရှိလိုသည်။
"သူ စစ်တပ်က ထွက်လာရင် ကျွန်တော် သူ့နဲ့ အားကစား ပြိုင်ကစားရဦးမယ်" ဟု ဟန်ရှူကျဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သူ့တွင် လုပ်စရာကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ခဏတာသာ စကားပြောဖြစ်ပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သူ့ကို သွားခွင့်ပေးလိုက်သည်။ အာဝါ ကို ကျောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးစေရန် လိုက်ပြပြီးနောက် သူမသည် ဆန်ဝါ အတွက် ဘောလုံးဝယ်ရန် စျေးသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သကြားလုံး နှစ်ထုပ်လည်း ဝယ်ခဲ့ပြီး တစ်ထုပ်ကို အာဝါ ကို ပေးကာ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများနှင့် ဝေမျှစားရန် ပြောလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ထုပ်ကိုမူ ဆန်ဝါ အတွက် သိမ်းထားလိုက်သည်။
"စာကြိုးစားပြီး တိုးတက်အောင် ကြိုးစားပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ အိမ်ပြန်တော့မယ်။"
"မေမေ ဂရုစိုက်ပြီး ပြန်ပါ" ဟု အာဝါ က လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဘောလုံးကို ဆန်ဝါ လက်သို့ ပေးလိုက်သည်။ "မေမေ သကြားလုံးတွေကို အိမ်မှာ ထားခဲ့တယ်၊ ကြိုက်သလို စားကြတော့။"
"သိပြီ!" ဟု ဆန်ဝါ က အော်ပြောလိုက်ပြီး ဘောလုံးအသစ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
အမေကျိုး သည် သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဲဒီဘောလုံးရသွားတော့ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး အိမ်ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"သူတို့ အရွယ်ရောက်လာရင် အဲဒီအတိုင်းပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောသည်။ "မိခင်တွေအနေနဲ့ သူတို့ကို မွေးမြူရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်သက်လုံး ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့လမ်း သူတို့ လျှောက်ပါစေ။ သူတို့ အကူအညီ လိုတဲ့အခါ အလိုလိုပဲ ကျွန်မတို့ဆီ လာပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းကြမှာပါ။"
တစ်ချိန်က ဆိုးသွမ်းခဲ့သော သားများ အရွယ်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရ၍ စိတ်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်သလို ခံစားရသော်လည်း ဤသည်မှာ ဘဝဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
အမေကျိုး သည် ခေါင်းညိတ်ကာ အတိတ်ကို ပြန်တွေးသည်။ "အဖေနဲ့ အမေကတော့ အရင်က အရမ်း စိုးရိမ်ခဲ့တာလေ။"
"ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်တာလား? ဒါမှမဟုတ် သားတွေက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အဆင်မပြေမှာ စိုးရိမ်တာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် မေးသည်။
"အဲဒါပဲပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ရယ်မောသည်။ "အဖေနဲ့ အမေကတော့ ကျန်းမာနေတုန်းမှာ ပိုက်ဆံပိုရအောင် ဘယ်လို စုရမလဲဆိုတာပဲ အမြဲ တွေးနေခဲ့တာ။"
"အဲဒီတုန်းက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားမိခဲ့တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့တာ။"
"အဲဒီခေတ်တုန်းက ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ထောက်ခံသည်။
"အနာဂတ်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပိုကောင်းလာမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ "အမေ၊ အဖေနဲ့ အမေ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ကြပါ။ အခုကစပြီး သာယာတဲ့ဘဝကို ခံစားရတော့မှာပါ။"