နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် အနည်းငယ်ယူလာပေးဖို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ရှန်ယွီရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးရှဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူမက ဖရဲသီးနှစ်လုံး ဝယ်လာခဲ့ပြီး တစ်လုံးကို သူမအတွက် ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"စတုတ္ထအစ်မ၊ ဘယ်တော့က ပြန်ရောက်တာလဲ" ဟု ကျိုးရှ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။
သူမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသဖြင့် တစ်လတာ အလုပ်ရပ်နားထားသည်မှာ ခုနစ်လရှိပြီဖြစ်ပြီး ဗိုက်မှာလည်း သိသိသာသာ ပူလာနေပြီဖြစ်သည်။
"နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန်မှာပဲ ပြန်ရောက်တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။ "အနီးအနားရွာကို သွားတဲ့ ထရက်တာတစ်စီးနဲ့ လိုက်လာတာဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်က မဝင်ဖြစ်လိုက်ဘူး"
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာလည်း ဖရဲသီးကြီးတစ်လုံးရှိတယ်။ အဲ့ဒီနှစ်လုံးစလုံးကို ဒုတိယအစ်ကိုတို့စားဖို့ ယူသွားလိုက်ပါ" ဟု ဆူချန် က အကြံပေးသည်။
သူသည် မူလတန်းကျောင်းတက်နေပြီဖြစ်ကာ စမတ်ကျပြီး အသိတရားရှိသူလေး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျေးလက်ဒေသတွင် နေခဲ့ရသည့် အချိန်များကို အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ဝမ်းကွဲမောင်နှမများဖြစ်ကြသည့် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့်လည်း ရင်းနှီးဆဲဖြစ်သည်။
"ဒါလင်က ဒီနေ့ပဲ တစ်လုံးဝယ်လာတယ်။ မခွဲရသေးဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ဧည့်သည်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရင်း ထပ်ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ဘာသာ လုပ်လိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ခယ်မဖြစ်သူ၏ ဗိုက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အလုပ်ပိုလုပ်မှာကို မလိုလားသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဖရဲသီးကို ကိုယ်တိုင်လှီးပေးလိုက်သည်။
"ဖရဲသီးက အေးနေတာ၊ အများကြီး မစားနဲ့ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သတိပေးသည်။
ကျိုးရှ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "စတုတ္ထအစ်မ၊ ကျွန်မ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ" ဟု ပြောသည်။
"ပြုတ်သွားရင်လည်း ပြီးတာပဲလေ။ တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုတာလည်း သိပ်များတာမှ မဟုတ်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ပြောသည်။ သူမသည် ဆူချန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "လာ၊ ဖရဲသီးစား။ ဒီတစ်လုံးကိုပဲ စားလိုက်၊ ငါယူလာတဲ့ တစ်လုံးကိုတော့ မင်းတို့အဖေအတွက် ချန်ထားပေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
ဆူချန် စားနေစဉ်တွင် ကျိုးရှ က "စတုတ္ထအစ်မ၊ အစ်မ ချမ်းသာသွားတာလား။ တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုတာ အများကြီးနော်" ဟု မေးသည်။
"ချမ်းသာလား? မဟုတ်ပါဘူး။ ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုတာ တကယ်ကို နည်းနည်းလေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောသည်။ "ငါ့စကားကို နားထောင်မယ်ဆိုရင် ကလေးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးဖွားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ကျန်တာတွေ စိတ်မပူနဲ့။ အချိန်တန်ရင် ငါ့လက်အောက်မှာပဲ အလုပ်လုပ်ရမှာ။ အဲ့ဒီကျရင် ပိုက်ဆံရေတွက်ရဖို့ပဲ ပူရတော့မယ်"
ကျိုးရှ က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်မကတော့ စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြောတတ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"မင်း ပျော်နေရင် ပြီးတာပါပဲ။ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ကလေးတွေကို ခေါ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ပါဦး၊ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်မနေနဲ့၊ အသက်ရှူရ ကြပ်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ ထို့နောက် "နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် လေခတ်စက်လေး တစ်လုံးလောက် ယူလာပေးရမလား" ဟု ထပ်မေးသည်။
မြို့မှာ လျှပ်စစ်မီး ရရှိသော်လည်း ကျိုးရှ မှာတော့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ မရှိသေးပေ။
"အဲ့ဒါက ဈေးကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ အဆက်အသွယ်မရှိရင် ရှာရတာလည်း ခက်တယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
"တကယ်လည်း ဈေးကြီးပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ခံသည်။ လျှပ်စစ်ပစ္စည်းဆိုတာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ရေခဲသေတ္တာဆိုရင် ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက် ရှိသည်ဟု သူမ ကြားဖူးသည်။ ၎င်းက သူမကို အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ တက်လာသည့်အကြောင်းကိုပါ ပြန်တွေးမိစေသည်။
"နောင်တစ်ချိန် အစ်မတို့ မြို့တော်မှာ အခြေကျရင် ကျွန်မတို့က အစ်မကိုပဲ အားကိုးရမှာ" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။ "ကျွန်မ ရှိသမျှပိုက်ဆံလေးတွေကို အဲ့ဒီအတွက် စုထားတာ" အိမ်ဝေးရာမှာ နေရရင် ပိုက်ဆံလက်ထဲမှာ ရှိနေတာက အကောင်းဆုံး အာမခံချက်ဆိုတာကို သူမ နားလည်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဆူဒါလင် အလုပ်မှာ ရှိနေသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကြာကြာမနေတော့ပေ။ သူမသည် ဖရဲသီးကို ထားခဲ့ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ကျိုးရှ က မဖြစ်မနေ ယူသွားဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုတို့အတွက် ယူသွားပေးပါ" ဟု ဆူချန် က တိုက်တွန်းသည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုက ဒီနှစ်မှာ အထက်တန်းကျောင်း စတက်တော့မှာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လာနေဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ အတူနေဖို့ ပြောပေးပါဦး"
"အေးပါ၊ အစ်မ ပြောပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ကတိပေးလိုက်သည်။
စက်ဘီးနင်းပြီး အိမ်ပြန်လာချိန်တွင် သူမသည် အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် အာဝါ အထက်တန်းကျောင်း တက်တော့မည့်အကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ မြို့ပြရှိ ဘန်ဂလိုအိမ်လေးတွေက ကျေးလက်ဒေသလို လေဝင်လေထွက် မကောင်းသဖြင့် ကျိုးရှအတွက် သူမယူလာခဲ့သမျှ လေခတ်စက်တွေကို အကုန်ရောင်းလိုက်မိတာကိုလည်း နောင်တရမိသည်။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သေချာပေါက် တစ်လုံးယူလာပေးဖို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်။
သူမသည် ရွာကို တန်းမပြန်ဘဲ တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူအိမ်သို့ ဖရဲသီးတစ်လုံး ပေးဖို့ ခေတ္တဝင်ခဲ့သည်။ အစ်ကိုနှင့် ခယ်မဖြစ်သူတို့မှာ လယ်ကွင်းထဲ ရောက်နေကြသဖြင့် ဖရဲသီးကို သူတို့သမီးနှစ်ယောက်ဆီ ထားခဲ့ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အိမ်ရောက်သောအခါ ဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့ ဝိုင်းထဲမှာ စာကျက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့စာတွေကို စစ်ဆေးပြီး ခက်ခဲသည့် အချက်အချို့ကို ရှင်းပြပေးပြီးနောက် နောက်ထပ် ပုစ္ဆာသုံးပုဒ် ထပ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ မစခင်တွင် မနေ့က ပေးထားသည့် အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို ပြန်ရေးခိုင်းလိုက်သည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြသည်။ ဝူနီ က နှစ်လုံးမှားပြီး ကျိုးယန် က တစ်လုံးမှားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က စာလုံးငါးလုံးသာ ပေးထားသော်လည်း သူတို့ ခက်ခဲနေကြဆဲဖြစ်သည်။
"မှားတဲ့စာလုံးတွေကို ဆယ်ခေါက်စီ ပြန်ရေးထား။ မနက်ဖြန် ငါစစ်မယ်။ အခု ပုစ္ဆာတွေ ဆက်တွက်ကြ" ဟု သူမ အမိန့်ပေးသည်။
ဝမ်းကွဲမောင်နှမနှစ်ယောက် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပေးထားသည့် ပုစ္ဆာများမှာ ခက်ခဲသဖြင့် သူတို့ တစ်ယောက်တည်း စဉ်းစားနေကြရသည်။
မကြာမီတွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ အပိုသင်တန်းမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့လည်း စာကြည့်နေသည့်နေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။ သင်္ချာအိုလံပစ် ပုစ္ဆာများကို လေ့ကျင့်နေသည့် ဆန်ဝါ က ပုစ္ဆာစာရွက်ကို ကြည့်ပြီး "ဒါတွေက သိပ်မခက်ပါဘူး။ အစ်မ၊ ဒီပုစ္ဆာကို အရင်ပုစ္ဆာမှာ သုံးတဲ့နည်းနဲ့ တွက်လို့ရတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ခက်နေတုန်းပဲ" ဟု ဝူနီ က နားမလည်နိုင်ဘဲ ညည်းတွားသည်။
"ဒါက ပုံစံတူပဲလေ" ဟု ဆန်ဝါ က အခိုင်အမာ ပြောသည်။
"စကားလုံးတွေကို အလွတ်ကျက်ပြီးပြီလား" ဟု အာဝါ က မေးသည်။ ဆန်ဝါ က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အင်္ဂလိပ်စကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုပြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို အင်္ဂလိပ်စကားပြော ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ပေးထားသဖြင့် ဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့မှာ အမြဲတမ်း အားကျနေကြရသည်။
အာဝါ က သူ့အိမ်စာကို စတင်လုပ်သည်။ သူသည် မြို့တော်ရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို တက်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာထားသူဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းကျောင်းမှုမှာလည်း မှတ်သားလောက်ပေသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် ရပ်ကွက်အလယ်တန်းကျောင်းတွင် အဆင့်တစ် ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းစာမေးပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ဆရာတစ်ယောက်ထံတွင်လည်း သီးသန့်သင်ခန်းစာယူနေသည်။ ရပ်ကွက်ကျောင်းကလည်း သူ့ကို ဂုဏ်ယူနေပြီး သူသာ ခရိုင်အထက်တန်းကျောင်းတွင် ထူးချွန်ပါက ကျောင်းအတွက် ဂုဏ်တက်စေမည်ဖြစ်သည်။
"အထက်တန်းကျောင်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်တွေက မကြာခင် ထွက်တော့မှာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဘယ်နေ့မဆို ထွက်လာနိုင်တယ်" ဟု အာဝါ က ခေါင်းညိတ်သည်။
ကျိုးယန် က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ "ဘယ်လိုဖြေနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးမိသည်။
"လုပ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာမှချန်မထားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖြေတိုင်း မှန်မမှန်တော့ မသိဘူး" ဟု အာဝါ က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးယန် နှင့် ဝူနီ တို့က သူ့ကို အားကျသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကျောင်းတူတူတက်နေကြသူများဖြစ်ရာ သူ ဘယ်လောက်တော်သည်ကို အသိဆုံးဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ကြိုးစားဖို့ပဲ လိုတာ" ဟု အာဝါ က ပြောသည်။ "နောက်နှစ်ကျရင် မင်းတို့အလှည့်ပဲ"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု သူတို့နှစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အနေနဲ့ အောင်မြင်ပြီး မြို့ပေါ်ကို တက်နိုင်ရုံနဲ့တင် ကျေနပ်နေကြပြီး အဆင့်မြင့်မြင့် ရဖို့အထိတော့ မတွေးရဲကြသေးပေ။