အခန်း (၂၆၉) - ဆိုင်ခန်းဖွင့်ခြင်း
ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိခြင်းက တစ်ပိုင်း၊ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ကာကွယ်ရန် သတိဝီရိယရှိဖို့ လိုအပ်သေးကြောင်း သိထားသည်။ တတိယမြောက် အစ်မတော်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမသည် ထိုကိစ္စကို ထားခဲ့လိုက်သည်။
အစား သူမသည် ဝူနီ ၏ ပညာရေး တိုးတက်မှုအကြောင်းသို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"သူမရဲ့ လက်ရှိအမှတ်တွေနဲ့ဆိုရင် မြို့နယ်အလယ်တန်းကျောင်းကို တက်ဖို့ဆိုတာ အများကြီး ပိုကြိုးစားရဦးမှာ။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ကို အသုံးချပြီး ကဗျာတွေ၊ သီချင်းတွေကို ပိုပြီး အလွတ်ကျက်မှတ်ခိုင်းပါ။ ပြီးတော့ အလွတ်ပြန်ရေးတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေလည်း လုပ်ခိုင်းထားလိုက်ပါဦး။ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို စာမေးပွဲပုံစံ မေးခွန်းလွှာတွေ ပေးကြည့်ပြီး ဘယ်လိုဖြေနိုင်မလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ညီမလေးကို အလုပ်ရှုပ်စေမိပြီ" ဟု တတိယမြောက် အစ်မတော်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"အလုပ်ရှုပ်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက် စာကျက်ရတာက ပင်ပန်းပါတယ်။ တတိယမြောက် အစ်မတော်၊ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ အစ်မတို့အနေနဲ့ အရမ်းကြီး ချွေတာမနေပါနဲ့။ ဒါက ကုန်ကျစရိတ် သိပ်မများပါဘူး၊ အရင်ကထက်စာရင် အခြေအနေတွေက ပိုကောင်းလာပြီပဲ။ သူတို့ကို တစ်နေ့ကို ကြက်ဥနှစ်လုံးလောက် ဖြည့်စွက်စာအဖြစ် ကျွေးလိုက်ပါ"
ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် သူတို့၏ ကြက်ဥများကို မယူချင်သည့် အဓိကအကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ မိသားစုက အသားစားရခဲပြီး ကြက်ဥကသာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အဓိက ပရိုတင်းအရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ငါး၊ ပုစွန် သို့မဟုတ် ငါးရှဉ့် ရတတ်သော်လည်း ကြက်ဥကသာ အဓိက ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာရှိသည့် အနည်းငယ်သော အရာကို သူမ ယူလိုက်ခြင်းမှာ မသင့်လျော်ဟု ခံစားရသည်။
သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ စကားသတင်းပါးလိုက်ရန် တတိယမြောက် အစ်မတော်ကို မှာကြားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း ၏ ခြံဝင်းထဲကနေ ခြေလှမ်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လျူနီ က သူမနောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။
ကောင်မလေး အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမက ပို၍ စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလာသည်။ သူမသည် ထက်မြက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏ ထက်မြက်မှုမှာ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အကျိုးမပြုသည့် ဘက်သို့ ရောက်နေသည်။ ထက်မြက်သူများသည် သူတစ်ပါး အချစ်ခံရအောင် ပြုမူတတ်ကြသော်လည်း အလွန်အကျွံ တွက်ချက်တတ်သူများမှာမူ မုန်းတီးမှုကိုသာ ရရှိတတ်ကြသည်။
"စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေး၊ စောင့်ပါဦး!" ဟု လျူနီ က လှမ်းခေါ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "လျူနီ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေး၊ အဒေါ်လေးက မြို့တော်မှာပဲ အမြဲနေတော့မှာလား။ ပြန်မလာတော့ဘူး မဟုတ်လား" ဟု လျူနီ က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်ရမလဲ။ ငါ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက ငါ့အိမ်ပဲလေ။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဘဝတိုးတက်ဖို့ တခြားနေရာတွေကို သွားနေရရင်တောင် လူတွေက ကိုယ်ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ မေ့မသွားသင့်ဘူး။ မဟုတ်ဘူးလား လျူနီ"
လျူနီ က စိတ်မလျှော့ဘဲ "စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေး၊ အနာဂတ်မှာ အဒေါ်လေးက မြို့တော်မှာပဲ နေမယ်ဆိုရင် သမီးကို ခေါ်သွားလို့ရမလား။ သမီး အဒေါ်လေးအတွက် အိမ်မှုကိစ္စတွေ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ့်ဟာတွေကို သမီး လုပ်ပေးမယ်၊ အဝတ်လျှော်တာ၊ ဟင်းချက်တာတွေလည်း သမီး လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု တောင်းဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သူမ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ ဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို တွက်ကပ်လွန်းနေသည်။
"အဲဒါက ဖြစ်လာဖို့တောင် မမြင်ရသေးတဲ့ ကိစ္စပါ။ နင် အိမ်မှာပဲနေပြီး နင့်အမေကို အိမ်မှုကိစ္စတွေ ကူလုပ်ပေးလိုက်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။
လျူနီ က သူမ ကျောခိုင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူကတော့ ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းနေပြီး ကိုယ့်တူမလေးတောင် မကူညီဘူး။ ရက်စက်လိုက်တာ။ ဒီဘဝမှာ သမီးလေး မမွေးနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး"
"လျူနီ၊ နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ!" ဟု ဝူနီ က သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
လျူနီ လန့်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်သည်။ "လမ်းလျှောက်ရင် အသံပေးရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား! သမီးကို လန့်သေအောင် လုပ်တာပဲ!"
"နင် စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေးကို နောက်ကွယ်ကနေ အတင်းပြောနေတာကို ငါကြားလိုက်လို့ အခုလို လိမ်ပြောနေတာမဟုတ်လား" ဟု ဝူနီ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး။ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေးက အရမ်းသဘောကောင်းတာ၊ သမီးက ဘာလို့ သူ့ကို အတင်းပြောရမှာလဲ" ဟု လျူနီ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။
ဝူနီ က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပြီး သူမ၏ အမေကို တိုင်ကြားသည်။ တတိယမြောက် အစ်မတော်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချရင်း "သူပြောတာတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ နင့်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လေးက ဒီလို ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြံစည်မှုတွေနဲ့ တုန်လှုပ်သွားမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောသည်။
တတိယမြောက် အစ်မတော်က စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေသည်။ ဒုတိယမြောက် အိမ်ခွဲက သမီးလေး ဘယ်လိုဖြစ်လာလဲဆိုတာ လူတိုင်း မြင်နေရပေမဲ့ သူမ၏ မိဘတွေကတော့ ဘာမှမသိသလို ဖြစ်နေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ တတိယမြောက် အစ်မတော် ပြောခဲ့သလိုပင်၊ သူမက လျူနီ ကဲ့သို့သော ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ လှည့်ကွက်အောက်သို့ ရောက်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် လျူနီ သာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ သူမ နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကူညီခိုင်းရန် စဉ်းစားမိကောင်း စဉ်းစားမိမည်ဖြစ်သည်။ လစာပေးပြီး ခိုင်းရမှာလည်း သူမအတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သို့သော် လျူနီ ၏ အပြုအမူကို ကြည့်လျှင် မည်သူက ခေါ်ရဲပါ့မလဲ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော လှည့်ဖြားသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအတွေးကို ခေါင်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် စာဆက်လေ့လာရန် စားပွဲသို့ ပြန်ထိုင်ကာ မှတ်စုများ ထုတ်ရေးသည်။
နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းချိန် ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ယောက်သာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ အဖေကျိုး က နံနက်စာ စောစောစားပြီး ဘဲများကို ကျောင်းရန် ထွက်သွားကာ အမေကျိုး ကတော့ ရွာထဲက တခြား အဘွားကြီးများနှင့် စကားစမြည်ပြောရန် ထွက်သွားသည်။
စာကျက်နေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် လေထုက အိုက်စပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။ အမေကျိုး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သောအခါ သူမက "မိုးရွာတော့မယ် ထင်တယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။
ရာသီဥတုက အလွန်အိုက်စပ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာလျှင် စားရန် မန်တို၊ ဆန်ပြုတ်နှင့် ဟင်းလျာအနည်းငယ်ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ဘီးကို စီး၍ မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကတော့ ကျောင်းတွင် ဖြည့်စွက်စာသင်တန်း တက်ရန် ကျန်ခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲစနစ် ပြန်လည်စတင်ပြီးကတည်းက ရပ်ရွာမူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းများက ကျောင်းသားများကို ပို၍ အားပေးလာကြသည်။ ဤနွေရာသီ သင်တန်းများက အခမဲ့ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း မတက်ကြသော်လည်း ထိပ်တန်းကျောင်းသားများကတော့ တက်ကြသည်။ သူမ၏ သားနှစ်ယောက်လုံး တက်ရောက်နေကြသည်။
မြို့သို့ ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် Shen Yu ဆီသို့ ဝင်ရောက်လည်ပတ်သည်။
Shen Yu သည် သူမကို မြင်လျှင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "အစ်မ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေ ဝယ်ချင်လို့လဲ"
"ပုစွန်ခြောက်၊ စွန်ပလွံနီနဲ့ လောင်ဂျန်သီးခြောက်တွေကို ချိန်ပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူမသည် နို့မှုန့်တစ်ထုပ်အပါအဝင် အရာဝတ္ထုမျိုးစုံကို ဝယ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ညဘက် ကျန်းမာရေးအတွက် သောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဖရဲသီးကြီး နှစ်လုံးကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။
ဈေးဝယ်ပြီးနောက် သူမသည် အသံကို လျှော့ချကာ "ရောင်းအား ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"တော်တော်ကောင်းပါတယ်" ဟု Shen Yu က မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။ "ကျန်တာလေးတွေ နည်းနည်းပဲ ရှိတော့တယ်၊ မကြာခင် ကုန်တော့မယ် ထင်တယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် Shen Yu ၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းများက သူမအတွက် ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မြို့နယ်တွင်မူ အတော်လေး ခေတ်စားနေသည်။ ဒေသခံ အမျိုးသမီးများက ထိုဒီဇိုင်းများကို အလွန်နှစ်သက်နေကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောင်းလဲလာပြီဖြစ်သည်။ Hai City တွင်ပင် သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မမြင်တွေ့ရတော့သော စကတ်များကို လူများ ဝတ်ဆင်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ထိုဒီဇိုင်းများကို ဒီနေရာသို့ သယ်လာမည်ဆိုပါက စီးပွားရေးမှာ အလွန်တိုးတက်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဝတ်အစား သို့မဟုတ် ခါးပတ် တစ်ခုလျှင် အမြတ် ခုနစ်ယွမ်နီးပါး ရနေပြီဖြစ်သည်။ Shen Yu နှင့် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက နောက်ထပ် နှစ်ယွမ် သို့မဟုတ် သုံးယွမ်ခန့် ထပ်တင်၍ ရောင်းချကြသည်။ Hai City နှင့် မြို့နယ်ကြားတွင် ဆယ်ယွမ်ခန့် ဈေးကွာခြားခြင်းမှာ မဖြစ်သင့်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ သူတို့သာ လျှပ်စစ်ပန်ကာ သို့မဟုတ် နာရီကဲ့သို့သော ပိုကောင်းသည့် ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနိုင်မည်ဆိုပါက အမြတ်ငွေက ပို၍ များလာမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ထိုပစ္စည်းများမှာ ရှာရခက်နေသေးသည်။ လာမည့်နှစ်တွင် အချိန်အခါသင့်လျှင် ကျိုးချင်းပိုင် ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားပြီး လမ်းဘေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ကိုယ်ပိုင်ဖွင့်ပေးရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။