ဤသည်မှာ စာပိုဒ်၏ မြန်မာဘာသာပြန်ဖြစ်ပါသည်။
---
အမှတ်ကောင်းကောင်းရတာ ကံကောင်းလို့ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ သေချာဂရုစိုက်ပြီး ကြိုးစားစာကျက်ခဲ့လို့ပါ။
ဒီအတောအတွင်းမှာ ပတ္တမြား (Mother Zhou) ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမ သောက်ရေသောက်ဖို့ ပြန်လာတုန်း ဇနီးသည် (လင်းချင်းဟဲ) ရင်ပြင်မှာ စာကျက်နေတာကို မြင်တော့ အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပါဘူး။
နေလှန်းကွင်းကို ရောက်တော့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို ပြောလိုက်တယ်- "စန်းဝါ့အမေက တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာ။ အခု အိမ်မှာ စာကျက်နေတယ်။ ကျောင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်တော့မှ အပျင်းမထူဘူး။"
ဒီအခါ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကလည်း ချီးမွမ်းကြတာပေါ့။
"ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတော့ သူမ အတော်လေး ပိန်သွားတယ်။ မေးရိုးတွေတောင် ပေါ်နေပြီ" လို့ ပတ္တမြားက ဆက်ပြောပြတယ်။
"နင့်အိမ်မှာ ကြက်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ဒါဝါ့အမေကို အာဟာရဖြစ်အောင် ကျွေးမွေးရမယ်" လို့ အဘွားအိုတစ်ယောက်က ပြောလိုက်တယ်။
"အားဆေးတွေ ပေးရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ချင်းဘိုင်ရဲ့အမေ ရေ၊ နင် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင် အိမ်နီးနားချင်းတွေထဲမှာ အခု ချင်းဘိုင်ရဲ့အမေကို မနာလို မဖြစ်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ။ အရင်တုန်းက သားဖြစ်သူက ချီးကျူးစရာ၊ အခုကျတော့ သမီးမိုက် (ဝက်မ) မဟုတ်ဘဲ မယားဖြစ်သူက ချီးကျူးစရာ ဖြစ်နေပြီ" လို့ နောက်ထပ် အဘွားအိုတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ အခြားတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အလွန်နည်းပါးပါသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့တော်က တက္ကသိုလ်ကို တက်ရောက်ခွင့်ရသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒီအဘိုးကြီး သတ္တမမြောက်က တကယ်ကို ကံကောင်းကြီးမားတယ်လို့ ပြောရမှာပါ။
ဒီအဘိုးကြီး သတ္တမမြောက်ဆိုတာ ကျိုးမိသားစုရွာထဲက ဒီမျိုးဆက်ထဲမှာ အဆင့် ၇ ရှိတဲ့ ကျိုးအဘိုးကြီးကို ပြောတာဖြစ်ပါတယ်။
ပတ္တမြား (Mother Zhou) က သူတို့နဲ့အတူ ရယ်မော စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က လင်းချင်းဟဲ စာကြိုးစားတဲ့အကြောင်းကို တစ်နေကုန် ပြောလို့မပြီးနိုင် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အခြားအရာ မရှိဘဲ စာကြောင်းတွေကို ကျက်မှတ်ခြင်း၊ သဒ္ဒါကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ခြင်းနဲ့ စာကျက်ပြီးတာနဲ့ အလွတ်ပြန်ရေးခြင်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားခဲ့ပါတယ်။
ရထားပေါ်မှာတောင် သူမက ဒီလိုပဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။
ဆယ်နာရီခွဲ ရောက်တော့ ဟင်းချက်ဖို့ အချိန်နီးလာတာကြောင့် လင်းချင်းဟဲ စတင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
မုန်ညင်းချဉ်နဲ့ ပန်းပွင့်ကြော်ထားတဲ့ ဝက်အူကြော် ဟင်းပွဲကတော့ ဘယ်တော့မှ ရိုးမသွားတဲ့ သာမန်ဟင်းပွဲတစ်ခုပါ။
ဝက်သုံးထပ်သားကို လက်ချောင်းအကျယ်ခန့် လှီးဖြတ်ပြီး အအေးသုပ်အဖြစ် စားသုံးကြပါတယ်။ အလွန်ကို အရသာရှိပါတယ်။
နောက်တစ်ခုကတော့ ဝက်သားပေါင်း (Braised pork) ပါ။
သူမ ဝက်သားအများကြီး ဝယ်လာခဲ့တာပါ။ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ အကြာကြီး အထိုင်မခံနိုင်တာမို့ အများကြီး ချက်ပြုတ်လိုက်ပြီး ကျန်တာတွေကိုတော့ ဆားဖြန်းထားလိုက်ပါတယ်။
ပတ္တမြားက အိမ်မှာ လာစားခဲ့ပါတယ်။ အခြားသူတွေအတွက်တော့ လင်းချင်းဟဲက ဟင်းချက်ပြီးတာနဲ့ ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဘိုင်၊ ကျိုးအဘိုးကြီးနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်တို့ ပင်ပန်းနေကြပါပြီ။
လင်းချင်းဟဲက ကျိုးအဘိုးကြီးကို "အဖေ၊ မြန်မြန်စားပါ။ နောက်မှ ပဲစိမ်းစွပ်ပြုတ် ခပ်သောက်ပါဦး၊ သမီး အအေးခံထားပါတယ်။" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အေးပါ" ကျိုးအဘိုးကြီးက အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အနားယူလေ့ရှိပြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေတာကြောင့် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲက စားသောက်ပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်မှာ လဲလျောင်းအနားယူဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး "ခရာမှုတ်သံ မကြားမချင်း အိမ်မပြန်ပါနဲ့ဦး။ ဒီရာသီဥတုနဲ့ဆို မိုးရွာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
မိုးကောင်းကင်မှာ တိမ်တစ်တောက်မှ မရှိဘဲ တောက်ပသာယာနေတာ ထင်ရှားပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲက အကြာကြီး မနေခဲ့ပါဘူး။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အရင်ဆုံး ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ညနေစာအဖြစ် ချက်ပြုတ်ဖို့ ပဲစိမ်းအချို့ကို ရေစိမ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးကို ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။
ညနေပိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းဘိုင်က ဝဝတုတ်တုတ် ယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပါတယ်။
ဒါကို ဂျုံခင်းထဲမှာ ဖမ်းမိခဲ့တာမို့ ဝနေတာ သဘာဝပါပဲ။
ဒါကြောင့် ယုန်သားကိုလည်း ပေါင်းချက် ချက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်အတွင်းမှာ ပတ္တမြားက ကျိုးချင်းဘိုင်ကို လင်းချင်းဟဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အာဟာရပြည့်ဝစေဖို့ ကြက်တစ်ကောင် သတ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲက အားမနာဘဲ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ စားသုံးခဲ့ကြပါတယ်။
နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းမှု ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲက သီးနှံ ပြန်လည်ရောင်းချတဲ့ အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်တော့ပါဘူး။
သူမမှာ သီးနှံတွေ ပြန်ရောင်းလို့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို လိုချင်စိတ် မရှိတော့ပါဘူး။ ပင်ပန်းတာကို ခဏထား၊ အခြေအနေတွေ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ရင်တောင် ဒါက စွန့်စားရလွန်းပါတယ်။
ရှန်ဟိုင်းမြို့က သယ်ဆောင်လာတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက ဒီထက်မက ပိုမို အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူမ မလုပ်ချင်တော့တာပါ။ လင်းချင်းဟဲက ဒီလိုပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ပျင်းရိနေခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေ၊ စေတနာထက်သန်လှတဲ့ ဒီခေတ်ကာလက လူတွေအတွက်တော့ တကယ်မလွယ်ကူပါဘူး။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးတာနဲ့ သူတို့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလို့ရပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။
ကောက်သီးသီးနှံတွေကို ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် မြေဆီလွှာ ပြုပြင်ပြီး နောက်ရာသီအတွက် သီးနှံများ စိုက်ပျိုးရမယ့် အချိန်ရောက်လာပါပြီ။
ညနေပိုင်းမှာ ကျိုးချင်းဘိုင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်မှာပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစားအစာက အလွန်ရိုးရှင်းပေမဲ့ အလွန်လန်းဆန်းပြီး အရသာရှိလှပါတယ်။
မုန်ညင်းဖြူ အသေးလေးနဲ့ ဆားဘဲဥတွေကို ဆန်ပြုတ်ဖြူနဲ့ တွဲဖက်ပြင်ဆင်ထားတာပါ။ ရိုးရှင်းပေမဲ့ အရသာကတော့ ထိပ်တန်းပါပဲ။
နွေရာသီမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။ အပူဒဏ်ကြောင့် အစားအသောက် ပျက်စီးစေတာမို့ပါ။
ညနေပိုင်းမှာ လင်းချင်းဟဲနဲ့ ကျိုးချင်းဘိုင်တို့ ရေကူးဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲက ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခြေထောက်ဆေးနေစဉ် ကျိုးချင်းဘိုင်က ရေထဲ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူက ရေကူးရတာကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး သုံးရက်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ရေလာကူးလေ့ရှိပါတယ်။
နာရီဝက်ကျော် ရေကူးပြီးနောက် လင်းချင်းဟဲက ကျိုးချင်းဘိုင်ကို အိမ်ပြန်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဘိုင်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ တက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်သူမှမရှိတာကြောင့် သူက အောက်ခံဘောင်းဘီ အသစ်တစ်ထည် လဲလှယ်လိုက်တာမို့ စိုစွတ်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်မနေတော့ဘဲ အိမ်ပြန်ပြီး တန်းအိပ်လို့ရပါပြီ။
လင်းချင်းဟဲက သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးချင်းဘိုင် မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဒါကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က အနည်းငယ် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟဲ ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့ပါတယ်။ သူမ ကျိုးချင်းဘိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကနေ အဓိပ္ပာယ်ဖော်လိုက်တာကတော့- "ခဏနေ အိမ်ရောက်ရင် စောင့်ပါ။ မင်းကို သေချာ ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်" ဆိုတာပါပဲ။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အိမ်အပြန်လမ်းမှာ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ တစ်စုန်းစုန်းနဲ့ နောက်ကျောဘက် တောင်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြပါတယ်။
"ဒါ မာအေး မဟုတ်ဘူးလား" လင်းချင်းဟဲက ဇာတ်ကြောင်းမရှင်းဘဲ ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ "ဒီလောက်ညဉ့်နက်မှ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"ဝမ်လင်းကို ရှာတာဖြစ်မယ်" ကျိုးချင်းဘိုင်က ခန့်မှန်းခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ဒါမှပဲ လင်းချင်းဟဲက ဝမ်လင်းနဲ့ မာအေးတို့ မာသုံးက စတွေ့တုန်းက အတူတူရှိနေခဲ့ကြတာကို သတိရသွားပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမနဲ့ ကျိုးဟဲတို့ ဝေဖန်ပြစ်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရပါတယ်။
"ဒီနှစ်ယောက် အဆက်အသွယ် ရှိနေတုန်းပဲလို့ မထင်ထားဘူး" လင်းချင်းဟဲက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဘိုင်က ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး။
ဝမ်လင်းရဲ့ သတင်းက အခု အရမ်းဆိုးနေတာပါ။ သူ သူ့ဇနီးကို မပြောပြခဲ့တာကတော့ ဝမ်လင်းက သူ့ဆီ တစ်ကြိမ် လာခဲ့ဖူးပြီး သူ ပျင်းနေသလား၊ ညဘက်ဆို သူမဆီ လာဆော့လို့ရကြောင်းနဲ့ ပိုက်ဆံတောင်းမှာ မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြောစရာပင်မလိုဘဲ ကျိုးချင်းဘိုင်က ဒါကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပါတယ်။ သူ တကယ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာခဲ့တာပါ။
သူ့ဇနီးကို အလဟဿ ဒေါသ မထွက်စေချင်တာမို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မပြောပြတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ဇနီးမောင်နှံ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အမှောင်ထုထဲမှာ ချစ်ကြည်နူးပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ လင်းချင်းဟဲက မရက်မ ၃ စီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမ ရောက်နေတုန်းမှာပဲ ဝမ်လင်းရဲ့ ဘက်ကို ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်တယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်တော့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါ။ သူမ အိမ်မှာ မရှိချိန်မှာ သူမရဲ့ ချင်းဘိုင်က ယောက်ျားပီသတဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာရှိပါတယ်။ အသားအရည် ညိုမှောင်နေပေမဲ့ ပိုမို ယောက်ျားပီသပြီး ချောမောနေတာပါ။
လင်းချင်းဟဲက ကျိုးချင်းဘိုင်ကို ယုံကြည်တာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်လင်းကို ယုံကြည်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
မရက်မ ၃ က ရယ်မောပြီး "နင် ဒါကို စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလား။ မောင် ၄ က မျက်စိမမြင်တာမှ မဟုတ်တာ။ သူမကို ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်မှာလဲ" လို့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်လင်းဆိုတဲ့ ကြွက်ချေးတုံးကတော့ အခုအချိန်မှာ တောင်ဘက်မှာ သောင်တင်နေတာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂိုဏ်းလေးဂိုဏ်း (Gang of Four) ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ သူမကို ဝေဖန်တော့မှာ မဟုတ်လို့ပါ။
သူမက ပိုပြီး အရှက်မရှိ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အခြေခံကျကျ မရိုးသားတဲ့ အမျိုးသားအချို့ဟာ သူမရဲ့ သွေးဆောင်မှုအောက် ရောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
"နင် မသိပါဘူး၊ မာအေးက အမြဲတမ်း သွားနေတာ။ သူ့မိန်းမက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြဲ ရန်ဖြစ်နေတာ။ အခြားရွာတွေက လူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ နောက်ကျောဘက် တောင်ပေါ်မှာ အနံ့အသက်ဆိုးတွေ ပြည့်နေတာပဲ။ ငါ ဒီလောက် ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အခုမှပဲ ရှိတာ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် သူမ သေအောင် ဝေဖန်ခံရမှာ ကြည့်စမ်းပါဦး" လို့ မရက်မ ၃ က စက်ဆုပ်စွာ ပြောခဲ့ပါတယ်။
"သူမ ငါ့ရဲ့ ချင်းဘိုင်ကို တကယ် မြှူဆွယ်တာ မရှိဘူးလား" လင်းချင်းဟဲက မေးလိုက်ပါတယ်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့အားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြတာပါ။ မောင် ၄ က နင့်ကို မျက်စိထဲက အမှိုက်လို တန်ဖိုးထားတာ။ ရွာထဲမှာ အရင်တုန်းက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေချိန်မှာ နင့်ကို တွေ့ဖို့ သီးသန့် ခရီးထွက်ခဲ့တာကို ဘယ်သူမသိဘဲ ရှိမလဲ" လို့ မရက်မ ၃ က ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ဒါကို ကြားပြီးနောက် လင်းချင်းဟဲ စိတ်အေးသွားခဲ့ပါတယ်။