သူတို့၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က "ကောင်းပြီလေ၊ ညနေ ၄ နာရီမှာ လာခဲ့ကြပါစေ။ ၅ နာရီအထိ ငါ စာသင်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ညစာပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တူ၊ တူမလေးတွေကို စာသင်ပေးရသည်မှာ သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကြက်ဥများကို ချန်ထားခဲ့ရန် အတင်းအကြပ် ပြောကြသေးသည်။ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၌လည်း ဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့ကို ပဲပုပ်စေ့များ၊ နှမ်းစေ့များဖြင့် ပြန်လည်စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြက်ဥများ ပြန်ယူသွားခိုင်းလိုက်ပြီး အကယ်၍ ပြန်မယူသွားပါက စာသင်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း တင်းတင်းမာမာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြက်ဥများကို အိမ်သို့ ပြန်သယ်သွားကြရသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူများ၏ ဆူပူခြင်းကိုတော့ ခံလိုက်ရသည်။
"ကြက်ဥတွေကို သိမ်းထားလိုက်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတစ်ပါးကို အခွင့်ကောင်းယူလိုစိတ် မရှိပေ။ သူမ၏ မိသားစုတွင် ထိုပစ္စည်းများ မရှားပါးလှပါ။ "အဲဒီကြက်ဥတွေကို အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုသုံးယောက်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အာဟာရဖြည့်ဖို့ ပြန်ပေးလိုက်ပါ" ဟု သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မိသားစုသုံးစုစလုံးမှာ ရုန်းကန်နေကြရချိန်ဖြစ်ပြီး သူမမှာလည်း အနည်းငယ် လမ်းညွှန်ပေးရုံမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူမ၏ စတုတ္ထချွေးမအပေါ် ပိုမိုလေးစားသည့်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ဘက်သို့ လှည့်ကာ "အိမ်မှာပဲ နားနေလိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ မေအစ်မဆီ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ဘီးကိုယူကာ မေအစ်မထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သွားရာတွင် ပဝါအနည်းငယ်ကိုလည်း ယူသွားခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ နွေရာသီတွင် အသုံးမလိုသေးသော်လည်း ဆောင်းရာသီအတွက် သိမ်းထားနိုင်ပေသည်။
"တကယ်ပဲ အားနာလိုက်တာ၊ နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်သွားပြီ" ဟု မေအစ်မက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ဘာနှောင့်ယှက်တာလဲ၊ မေအစ်မရယ်။ ကျွန်မ ဝက်သား အနည်းငယ် လိုချင်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တောင်းဆိုလိုက်သည်။
"ဘာတွေလိုချင်လဲ ပြောပြလေ" ဟု မေအစ်မက ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်သုံးထပ်သား၊ နံရိုး၊ အရိုးကြီးများ၊ ဝက်အစာအိမ်နှင့် ဝက်အူအတက်များကို မှာကြားလိုက်သည်။
မေအစ်မက "မနက်ဖြန် မနက်စောစော ဝက်ခြံကို လာခဲ့လိုက်" ဟု ကတိပေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းပိုင် က အိမ်အလုပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာမူ ရပ်ကွက်ထဲမှ ကလေးများနှင့်အတူ ငါးရှဉ့်ဖမ်းရန် ထွက်သွားကြသည်။
"သွားနားလိုက်ပါဦး။ ညကျရင် ဝက်သားသွားယူရဦးမှာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်ပြီး သူမအတွက် ချန်ထားပေးသော ဖရဲသီးကိုယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။
"ရေသွားချိုးလိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မျက်နှာမှာ ရဲသွားသည်။ သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ရှင်က တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်လာတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် မပင်ပန်းပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
အစပိုင်းတွင် သူ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သော်လည်း ယနေ့ ဇနီးသည် ပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသလို ခံစားနေရသည်။ သူ လုံးဝ မပင်ပန်းပါ။
"စားလိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီး ကျန်ရှိနေသော ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးကာ ရေချိုးရန် ထွက်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ဖရဲသီးကို စားပြီးနောက် ဇနီးသည် ချွတ်ထားခဲ့သည့် အဝတ်အစားများကို လျှော်ဖွပ်ပေးလိုက်သည်။ အစောပိုင်း ကာလများတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သူ လျှော်ပေးသည်ကို အားနာတတ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အကျင့်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရေချိုးပြီး ထွက်လာချိန်တွင် သူ အဝတ်လျှော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ နူးညံ့သွားရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ဆံပင်ကိုလည်း လျှော်ထားခဲ့သည်။ သူမ ဆံပင်ကို သုတ်နေစဉ်မှာပင် ကျိုးချင်းပိုင် က အဝတ်လျှော်ပြီးသွား၍ သူမထံ လာရောက် ကူညီပေးသည်။
အိမ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သာ ရှိနေသည်။ သားအကြီးဆုံးမှာ ပြန်မရောက်သေးသလို၊ သားငယ်နှစ်ယောက်မှာလည်း ငါးရှဉ့်ဖမ်းရန် ထွက်သွားကြသည်။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး တို့မှာ အစောပိုင်းက ဖရဲသီးစားရန် ခေတ္တဝင်လာခဲ့သော်လည်း အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် မကြာမီမှာပင် ပြန်သွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူမ၏ ဆံပင်များကို သုတ်ပေးခွင့်ပြုလိုက်သည်။ မြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဖြစ်မည်ထင်သည်၊ သူမသည် စာသင်ရန် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးကတည်းက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အရေပြားမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုဖြူဝင်းလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာလုံး လယ်ယာအလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်လာသည့် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါက အရောင်မှာ အလွန်ပင် ကွာခြားနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုဝန်ဆောင်မှုကို နှစ်သက်နေပြီး သူ့ကို စနောက်လိုက်သည်၊ "ရှင် ဒီလောက်တောင် အသားမည်းလာရင် လူစိမ်းတွေက ရှင် အာဖရိကက လာတာလို့တောင် ထင်နေဦးမယ်။"
"ဆောင်းရာသီရောက်ရင် ပြန်ဖြူလာမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
ယခင်က သူ အသားအရောင်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုလျှင် အသားမည်းခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ဇနီးဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမနှင့် မလိုက်ဖက်ဟု သူ မခံစားချင်သည့်အတွက် ယခုအခါ ဂရုစိုက်လာမိသည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင်မူ အသားအရောင် ပြန်လည်ဖြူဝင်းလာစေရန် ဆောင်းရာသီကိုသာ စောင့်ရပေမည်။
ဆံပင်တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖော်ပြရန် မလိုပေ။ ရေချိုးပြီးစ သူ၏ ကိုယ်သင်းနံ့မှာ သူမကို ဆွဲဆောင်နေပြီး သူမကလည်း သူ့ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။
ပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိပ်ခန်းတံခါး ပိတ်ထားသည်ကို မြင်သဖြင့် မိဘများ နားနေမှန်း သိလိုက်ကြသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ဖမ်းလာသော ငါးများကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ရေချိုးကာ ကိုယ်တိုင် အဝတ်လျှော်ပြီးနောက် စာကျက်ရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မီးကိုငြှိမ်းကာ အိပ်ရာဝင်ကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ပင် စည်းကမ်းရှိကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် လင်ချင်းဟဲ့ မှာကြားထားသည့် ပစ္စည်းများကို သွားရောက်ယူဆောင်ခဲ့သည်။ သူမမှာ ခရီးပန်းလာသဖြင့် အိပ်ရာမှ မထသေးပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဝက်သားများကို မီးဖိုချောင်သို့ သယ်ယူလာခဲ့သည်။ ဝက်အစာအိမ်နှင့် အူများကို သန့်စင်ရသည်မှာ ဇနီးဖြစ်သူအတွက် ခက်ခဲမည်ကို သိသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အလုပ်ရှုပ်ခံကာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် နွေရာသီ အပူဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇနီးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်၍ အိပ်ရာသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက် ၄ နာရီခန့်တွင် နိုးလာသည်။ ၄ နာရီခွဲတွင် အမျိုးသားများမှာ အပြင်ထွက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မီးကိုထွန်းကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တို (mantou) အပြင် ဟင်းနှစ်မျိုးကို ချက်ပြုတ်လိုက်သည် - သခွားသီးနှင့် ဝက်သုံးထပ်သား အတုံးကလေးများကို ကြော်ထားပြီး ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ထို့ပြင် ပုစွန်ဟင်းရည်တို့ကိုပါ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အနည်းငယ် ထပ်အိပ်ပြီးမှ ထလာခဲ့သည်။ အဖေကျိုး လည်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာသည်။ မနက်စာကို အဝစားသောက်ပြီးနောက် ဖခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
"ပြန်အိပ်လိုက်ပါဦး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
"နေ့လယ်ကျရင် ရှင်တို့အတွက် ကောင်းတာလေးတွေ ချက်ပြီး လာပို့ပေးမယ်လေ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ခေါင်းညိတ်ကာ ဖခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အမေကျိုး သည် ၅ နာရီကျော်တွင် ထွက်ခွာသွားပြီး သားနှစ်ယောက်မှာလည်း စောစောစီးစီး နိုးလာကြသည်။
"အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ်ပဲ ပျင်းလာပြီ" ဟု အာဝါ က မှတ်ချက်ပေးသည်။ "နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တောင် အိမ်ပြန်မလာဘူး။"
"မေမေ၊ ဟိုဘက်မှာက တကယ်ပဲ ပျော်စရာကောင်းပြီး အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ရှိတာလား" ဟု ဆန်ဝါ က မေးသည်။ "ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက အိမ်ပြန်မလာချင်တော့တဲ့ပုံပဲ။"
"ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဟိုဘက်က ပိုသာတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ မြို့တော်မှာ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ ကြိုးစားရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဟိုမှာ တက္ကသိုလ်သွားတက်လို့ ရမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "မေမေက ကျောင်းမှာ အချိန်ရတုန်း မင်းတို့အတွက် ပြန်လည်လေ့လာဖို့ မေးခွန်းတွေ ထုတ်ပေးထားတယ်။ တစ်ယောက်ကို တစ်စုံစီပဲ။ ဒီနွေရာသီမှာ သေချာလုပ်ထားကြ"
"မေမေ့ရဲ့ မေးခွန်းတွေက..." အာဝါ က မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ သူတို့မေမေ၏ တာဝန်ပေးချက်များမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းသည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "တခြားလူတွေဆိုရင် ဒီမေးခွန်းတွေကို ရဖို့ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်ကြမှာ" ဟု ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရန်ရန်နဲ့ ဝူနီ ကိုပါ ခေါ်ပြီး လုပ်ခိုင်းလိုက်ကြရအောင်။"
"သူတို့ရဲ့ အခြေခံက မခိုင်မာသေးဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ဒီမေးခွန်းတွေက သူတို့အတွက် ခက်လွန်းတယ်။ မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ပါ။"
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ တစ်နာရီကျော်ကြာ စာကျက်ပြီးနောက် ဖခင်ကို ကူညီရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် နံနက်ခင်းတွင် နောက်ဖေးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဟိုင်မြို့တွင် ဝယ်ထားခဲ့သည့် စာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ကို ယူကာ ဖတ်ရှုနေတော့သည်။