အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့၏ မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"အမေ၊ ဘာလို့ ပြန်ရောက်နေတာလဲ" ဟု အာဝါ က ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အမေ ဒီလောက်စောပြီး ပြန်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ဆန်ဝါ ကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ လူဆိုးလေးနှစ်ယောက်ကို မတွေ့ရသည်မှာ တစ်ဝက်လောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ တော်တော်လေး ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ပင် ဝမ်းသာမိသည်။
"အခုက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်လေ၊ ဒါနဲ့ပဲ အိမ်ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့တာပေါ့။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်က အမြဲပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာမို့ အမေ ပြန်လာပြီး ဟင်းချက်ပေးဖို့ လုပ်လိုက်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမိသားစုအတွက် အပင်ပန်းဆုံး လုပ်ပေးနေကြတဲ့သူတွေကို အမေ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရွှင်လန်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ ပြုံးဖြီးသွားကြသည်။
"မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ၊ သွားပြီး မုန့်တွေယူစားလိုက်ဦး" ဟု သူမက ပြောသည်။
သူမ၌ စကြဝဠာအိတ်ဆောင် (Space) ရှိသည့်အတွက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ မြို့တော်မှ ဒေသထွက်ကုန်အချို့၊ အထူးသဖြင့် ကင်ထားသော ဘဲသားအချို့ပါ ပါလာသော်လည်း ရာသီဥတုက အလွန်ပူပြင်းနေသည့်အတွက် ထိုဘဲသားကို ကျိုးချင်းပိုင် ညစာအတွက် သိမ်းထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အလိုလိုက်နေမှန်းပင် မသိဘဲ ငါးရှဉ့်ကို အချဉ်စိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။
အမေကျိုး အိမ်သို့ စောစောပြန်ရောက်လာပြီး ချွေးမဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရ၍ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ "မနေ့ညကပဲ စတုတ္ထသားကို မင်း ပြန်ရောက်တော့မယ်လို့ ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ပဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး"
ထို့နောက် သူမသည် စက်ဘီးမပါလာသည်ကို သတိပြုမိပြီး "ဘာလို့ ရှောင်မေဆီက စက်ဘီး မချေးလာတာလဲ၊ လမ်းက ဝေးတယ်လေ" ဟု မေးသည်။
"အိမ်နီးချင်းရွာက လယ်ထွန်စက်နဲ့ လမ်းမှာ အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်လို့ပါ၊ အဲဒီကားနဲ့ပဲ လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ရှောင်မေဆီ သွားမရှုပ်တော့တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
အမေကျိုး ခေါင်းညိတ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သားများဘက်သို့ လှည့်ကာ "မင်းတို့ အဖွားကို ဗိုက်ပြည့်အောင် မုန့်လေး ဘာလေး ကျွေးလိုက်ဦး" ဟု ပြောသည်။
ဆန်ဝါ က မုန့်တစ်ဖဲ့ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးသည်။ "အဖွား၊ ဒါလေး စားကြည့်ပါ၊ အရမ်းအရသာရှိတယ်"
အမေကျိုး ပြုံးရင်း ခေါင်းခါသည်။ "အဖွား မစားတော့ပါဘူး၊ ထမင်းစားချိန်လည်း နီးနေပြီကို" သို့သော်လည်း သူမ မုန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ စတုတ္ထသား၏ ဇနီးသာလျှင် ဤမျှ အရည်အသွေးကောင်းသည့် မုန့်များကို ဝယ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်တတ်သည်။ အမေကျိုး တို့ ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် ဟင်းချက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မိသားစု ဗိုက်မဆာစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
"အမေက ဖရဲသီးအကြီးကြီးတစ်လုံးလည်း ပါလာသေးတယ်" ဟု ဆန်ဝါ က ဆက်ပြောသည်။ "ညစာစားပြီးရင် အဖွားနဲ့ အဖိုး အိမ်ကို အမြန်ပြန်ဖို့ မလိုသေးပါဘူး"
"မင်းတို့အမေ ပြန်ရောက်တော့ ပျော်ကြလား" ဟု အမေကျိုး က မုန့်ကို စားရင်း မေးသည်။
"ပျော်တာပေါ့" ဟု ဆန်ဝါ က ဂုဏ်ယူစွာ ဖြေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မိခင်က သူ့ကို နောက်ဖေးရှိ ကြက်နှင့် ဘဲများကို အစာကျွေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။
ဟင်းချက်နေရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က "အမေ၊ ဒီနှစ် ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်တွေကို ဒီလောက်အများကြီး မွေးထားတာလဲ" ဟု မေးသည်။
သူမသည် အိမ်နောက်ဖေး၌ ကြက်မ ဆယ်ကောင်နှင့် ဘဲအချို့ကို ရေတွက်မိသည်။
"ဒီနှစ်က မူဝါဒတွေ ပြောင်းသွားပြီလေ၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘူး" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။ "မနှစ်က မင်းချက်ပေးတဲ့ ဘဲဟင်းရည်သောက်ပြီးကတည်းက မင်းအဖေက ပိုမွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ အစကတော့ အမေလည်း ဒီလောက်အများကြီး မမွေးချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာတာပေါ့"
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးသည်။ "ဒါဆိုရင် နှစ်ကုန်ရင် မိသားစုလိုက် စားဖို့ သိမ်းထားကြတာပေါ့။ အဲဒီကျရင်လည်း သမီး ပြန်လာပြီး ဟင်းချက်ပေးပါ့မယ်"
"ကောင်းပြီလေ" ဟု အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူသည်။ သူမသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရမိသည်။ သူမသည် လူရွေးတတ်သူ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စတုတ္ထသားအတွက် ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသည့် ဇနီးကို ရှာပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အမေကျိုး မသိလိုက်သည်မှာ သူမရွေးချယ်လိုက်သည့် အမျိုးသမီးသည် "မျိုးဆက်သုံးဆက်ကို ပျက်စီးစေနိုင်သူ" ဖြစ်သော်လည်း အကောင်းဆုံးသော ပုံစံဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။
အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့သည် ညနေ ၆ နာရီခွဲမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် ကျိုးချင်းပိုင် တောင့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ၌ ပျော်ရွှင်မှုများ တောက်ပလာသည်။
"ပြန်ရောက်ပြီလား။ သွားပြီး ရေချိုးလိုက်ပါဦး၊ ထမင်းစားဖို့ နီးနေပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"အင်း" ဟု သူ ပြန်ဖြေပြီး ရေချိုးရန် ထွက်သွားသည်။
ဟင်းလျာများက ရိုးရှင်းသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ချက်ပြုတ်သည့်အခါတိုင်း အရသာက ထူးခြားနေတတ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှစ်သက်ရာများနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။ သူသည် မနက်လင်းအားကြီးမှစ၍ နေ့လယ်စာအတွက် အချိန်ခဏလေးသာ နားရင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။
"နောက်ထပ် စားလိုက်ပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောရင်း သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးရှဉ့်ဟင်းများ ထည့်ပေးသည်။ "ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာ တခြားအသားဟင်း မရှိဘူး၊ နောက်မှ အစ်မမေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး စီစဉ်ပေးမယ်လေ"
"အမေ၊ အဖေတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အာရုံမစိုက်ပါနဲ့ဦး" ဟု ဆန်ဝါ က ညည်းတွားသည်။ "ကျွန်တော်နဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုလည်း မလွယ်ပါဘူးဗျာ။ နွေရာသီ ရိတ်သိမ်းချိန်မှာ ပါဝင်ရင်း အိမ်ပြန်လာပြီး ဟင်းချက်ရသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့လို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေ ဒီရွာမှာ မရှိသလောက်ပဲ"
"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းတို့လည်း စားကြပါ" ဟု သူမက ပြန်ပြောသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးနေဆဲပင်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် ဤပုံစံကို ကျင့်သားရနေကြပြီဖြစ်ရာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် စားသောက်နေကြသည်။ ဇနီးမောင်နှံ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ကလေးများပင် ကြီးကောင်ဝင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အချစ်ဦးစုံတွဲလေးများကဲ့သို့ပင် ပြုမူနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အဖေ၊ အမေ၊ အဖေတို့လည်း များများစားကြပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးကို ပြောသည်။ "ဒီလို ပူပြင်းတဲ့အချိန်မှာ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာမို့ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ကြပါဦး"
"ငါတို့က ဒီလောက်အပူဒဏ်ကို ခံနိုင်ပါတယ်" ဟု အဖေကျိုး က ခေါင်းညိတ်သည်။
"နေလှန်းကွင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရတဲ့နေရာ ရှိပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု အမေကျိုး က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် လေးလံသည့် အလုပ်မျိုး မလုပ်သော်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် လူပြောမခံရစေရန် ရွာသူရွာသားအားလုံး ပါဝင်လုပ်ကိုင်ကြရသည်။ အတိတ်က လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုကဲ့သို့သော ဝေဖန်မှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမသည် အမြဲတမ်း သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်လာပြီး ဂုဏ်သတင်းကောင်းလာသောအခါ ထိုဝေဖန်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မိသားစု ထမင်းစားပြီးခါနီးတွင် ချွေးမသုံးယောက် ရောက်လာကြသည်။ သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးချွေးမနှင့် တတိယချွေးမတို့က လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် ကြက်ဥများ ယူလာပေးကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမသည် ၎င်းတို့၏ ကလေးများဖြစ်ကြသော ကျိုးယန် နှင့် ဝူနီ တို့ကို စာသင်ပေးခဲ့သည်။ ကလေးများ၏ ပညာရေးမှာ သိသာစွာ တိုးတက်လာပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သင်ပေးခဲ့သည့် သင်္ချာနည်းလမ်းများမှာလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။
ဒုတိယချွေးမကမူ နှမ်းမည်းနှစ်ပိဿာ ယူလာသည်။ သူမလည်း ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ ကလေး ကျိုးရှ အတွက် လက်သမားအတတ်ပညာ သင်ယူနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နေသူ ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထအိမ်ထောင်စုသည် ကျန်မိသားစုဝင်များကို အထင်သေးခြင်း မရှိသည့်အပြင် မိသားစုဝင်အားလုံး တိုးတက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် နှမ်းများကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း ကြက်ဥများကိုမူ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "အမေက နှမ်းနဲ့ ပဲပုပ်ကို စားရတာ ကြိုက်တယ်၊ ဒါလေးတွေပဲ ယူလိုက်မယ်။ ကြက်ဥတွေကိုတော့ ပြန်ယူသွားပါ၊ မင်းတို့ ကလေးတွေကိုပဲ ပြန်ကျွေးလိုက်ကြပါ" သူမသည် ရွာသို့ မပြန်မီကပင် ခရိုင်ဈေးကွက်မှ ကြက်ဥခြင်းတောင်းအများအပြား ဝယ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ဒီနှစ်တွင်လည်း လူတိုင်း ကြက်မွေးမြူရေးကို တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်နေကြသဖြင့် သူမအတွက် မလိုတော့ပေ။
အကြီးဆုံးနှင့် တတိယချွေးမတို့သည် သူမကို ကြည့်ကာ အားနာသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကလေးများကို ဆက်လက်ပြီး စာသင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရန် စတင်ပြင်ဆင်ကြသည်။