အခန်း (၂၆၅) - ကောင်းကောင်းချစ်ခင်ခြင်း
နည်းပြဆရာများ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိထားသည့် ထူးချွန်ကျောင်းသူ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာမေးပွဲတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်များကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းများကို တက္ကသိုလ်စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနသို့ တင်ပြထားပြီးဖြစ်ရာ၊ လက်ရှိတွင် ဆရာ၊ ဆရာမ အလွန်ရှားပါးနေသည့် အခြေအနေအရ ထိုသို့သော ကျောင်းသူမျိုးကို ကျောင်းတွင် ဆက်လက်ထားရှိရန် တက္ကသိုလ်ဘက်ကလည်း လိုလားနေကြသည်။ ဤရလဒ်များက လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အရည်အချင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဇွန်လကုန်တွင် ကျေးလက်ဒေသ၌ နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေသဖြင့် သူမတို့၏ ရွာဘက်တွင် အခြေအနေ မည်သို့ရှိသည်ကို မသိရပေ။ နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို အိမ်ပြန်လိုက်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူက ငြင်းဆန်လိုက်သဖြင့် သူမသည်လည်း သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိုက်သည်။ သူ့အတွက် စရိတ်စကငွေ ပန်ငါးဆယ် ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ဟိုင်မြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခိုက် သူမသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်။ နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း သူမတို့ရွာတွင် လျှပ်စစ်မီး မရှိသေးပေ။ သို့သော် မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာနေရာတွင် လျှပ်စစ်မီး ရရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ လျှပ်စစ်ပန်ကာများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများသည် ရောင်းကောင်းမည်မှာ အသေအချာပင်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဈေးဝယ်စင်တာကြီးအချို့သို့ သွားရောက်ကာ လျှပ်စစ်ပန်ကာများ၊ လက်ပတ်နာရီများ၊ ပဝါများနှင့် အဝတ်အစားသစ်များကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဟိုင်မြို့တွင် သူမငွေ နှစ်ထောင်နီးပါး သုံးစွဲလိုက်ရပြီး၊ ထိုပမာဏ၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းမှာ လက်ပတ်နာရီများ၏ ဈေးနှုန်းမြင့်မားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်သည့်လမ်းတွင် သူမသည် မြူနီစီပယ်မြို့တွင် ခေတ္တရပ်နားကာ ပစ္စည်းအချို့ကို ချခဲ့သည်။ သူမသည် ကြီးမားသော အမြတ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဒုတိယလက်ပစ္စည်း အရောင်းသမားတစ်ဦးထံသို့ အမြန်လက်လွှဲပေးလိုက်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဝယ်ဈေး ၁၂၀ ယွမ်ခန့်ရှိသော နာရီတစ်လုံးကို ၁၆၀ မှ ၁၇၀ ယွမ်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်သည်။ အမြတ်ငွေ အနည်းငယ်သာ ရသော်လည်း ပစ္စည်းများကို အမြန်ဆုံး အကုန်အစင် ရောင်းထုတ်နိုင်သည့်အတွက် နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဝယ်သူများက ၎င်းတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအပေါ် မူတည်၍ ၂၀၀ သို့မဟုတ် ၂၃၀ ယွမ်အထိ ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်ရန် နေရာလွတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့နယ်တွင် ရောင်းရန် နာရီသုံးလုံးသာ ချန်ထားပြီး ကျန်သည်တို့ကို မြို့၌ပင် အကုန်ရှင်းလိုက်သည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာသို့ သွားမည့် ကားတစ်စီးကို စီးခဲ့သည်။ သူမသည် လျှပ်စစ်ပန်ကာများကို ရောင်းချရန် မှောင်ခိုဈေးသို့ သွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသော အဝတ်အစားများကို ယူဆောင်ကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးသမဝါယမမှ ရှန်ယွီနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
ရှန်ယွီသည် ယခင်နှစ်က အောင်မြင်မှုအရသာကို မြည်းစမ်းပြီးဖြစ်ရာ ထိုပဝါများနှင့် အဝတ်အစားများက သူမ၏ သုံးလစာလစာနီးပါးကို ရှာပေးခဲ့သည်။ ထိုနှစ်အစောပိုင်းက လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကလေးများကို မြို့သို့ ခေါ်လာစဉ်က သမဝါယမသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က အလုပ်လုပ်နေသော ရှန်ယွီသည် သူမကို ဘေးသို့ခေါ်ထုတ်ကာ ပစ္စည်းထပ်ရှိပါက သူမထံသို့သာ ယူလာပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ရှန်ယွီသည် ထိုအခွင့်အရေးကို တစ်ဦးတည်း မသိမ်းပိုက်ထားခဲ့ဘဲ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေရသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ အမြတ်ကို ခွဲဝေယူခြင်းဖြင့် သူတို့တစ်ဦးစီသည် လစာသုံးလစာထပ်ပို၍ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ငန်းတွင် အမြတ်ရနိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရောက်လာသောအခါ ရှန်ယွီသည် ပစ္စည်းများ ထပ်မံရယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ဟိုင်မြို့မှ ပစ္စည်းများသည် ခေတ်ဆန်ပြီး လူကြိုက်များသဖြင့် ဝယ်လိုအား အလွန်ကောင်းသည်။
"သေချာလို့လား၊ မင်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နဲ့ အရင်တိုင်ပင်သင့်တယ်နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
"အစ်မရေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပစ္စည်းသာရှိရင် တတ်နိုင်သလောက် အကုန်ယူထားဖို့ ပြောထားတယ်" ဟု ရှန်ယွီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အလှည့်ကျ အလုပ်ဆင်းကြပြီး တစ်နေ့လျှင် ပစ္စည်းအချို့ကို အလွယ်တကူ ရောင်းချပေးနိုင်သည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုလျှင် အမြတ်ငွေ ၂ ယွမ်ခန့် ရရှိပြီး အမြတ်ကို ခွဲဝေယူသော်လည်း သူတို့၏ လစဉ်လစာ ၃၀ ယွမ်အတွက်မူ များစွာ အထောက်အကူပြုသည်။ အန္တရာယ်အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ဖောက်သည်များ ရောက်လာလျှင် သူတို့နှစ်ဦးက ဟိုင်မြို့မှ သူငယ်ချင်းများ သယ်လာပေးသည့် အဝတ်အစားသစ်များဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် မဝတ်ချင်တော့၍ ရောင်းပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ရုံပင်။ ဈေးကို အလွန်အကျွံ မတင်ထားသဖြင့် အဝတ်အစားဝယ်သည့် အမျိုးသမီးများကလည်း ပြဿနာမရှာကြပေ။ ဤသည်မှာ ရေရှည်လုပ်ဆောင်နိုင်သော အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားအိတ် နှစ်အိတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းများကို ထိပ်ဆုံးတွင် စာရင်းပြုစုထားပြီး "မင်း အလုပ်ဆင်းရင် မင်းအိမ်ကို သွားပြီး စာရင်းစစ်ကြမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မ ခဏစောင့်ပေးပါဦး၊ ကျွန်မ ဌာနမှူးကို ခွင့်တိုင်လိုက်ဦးမယ်။ သူက ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာမို့လို့ ဒီမှာ မရှိဘူး" ဟု ရှန်ယွီက ပြောပြီး အမြန်ပြေးသွားသည်။
"အိမ်ရှေ့မှာ စောင့်နေမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ယွီ၏အိမ်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ဝေးသည်။ သူမသည် ဆေးရုံသို့ ပြေးသွားကာ ခွင့်တိုင်ပြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိတ်နှစ်လုံးကို ကိုင်ကာ စောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှန်ယွီ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ယောက္ခမက ကြည့်ရှုပေးနေပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ ရုံးတွင် ရှိနေသည်။ ဤအိမ်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ အရင်က ရှာပေးခဲ့ဖူးသော အိမ်ပင်ဖြစ်သည်။
အိမ်ထဲရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိမ်ပြန်ရန် စိတ်စောနေသဖြင့် ပစ္စည်းများကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငွေကြေးစုဆောင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ရှန်ယွီသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို ပိုက်ဆံချက်ချင်း ပေးချေလိုက်သည်။
"ပိုက်ဆံကို အခုထိ မပေးပါနဲ့ဦး။ ရောင်းပြီးမှပဲ ပြန်ပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။
"မလိုပါဘူး အစ်မရယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ယူလာပေးဖို့ပဲ မှတ်ထားပေးပါ" ဟု ရှန်ယွီက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
ခဏလေးအတွင်း လစာသုံးလစာရခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဤ "အသားတုံးကြီး" နှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။ ရှန်ယွီ၏ တောင်းဆိုမှုကို မြင်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပိုက်ဆံကို လက်ခံလိုက်ပြီး "ဒါဆို ငါပြန်တော့မယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ" ဟု ရှန်ယွီက လိုက်ပို့ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အစကတည်းက ကျိုးရှ ထံမှ စက်ဘီးချေးရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ နောက်ရွာသို့ သွားမည့် ထွန်စက်တစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သမဝါယမမှ ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများနှင့် ဖရဲသီးအကြီးတစ်လုံးကို ယူကာ ထွန်စက်ပေါ် တက်လိုက်ပြီး နေဝင်ချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဇူလိုင်လအစောပိုင်းဖြစ်၍ ရွာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းချိန်သည် အပြည့်အဝ ရောက်ရှိနေပြီး လူတိုင်း "ကောင်းကင်နှင့် အစာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည့်" အချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။ လေးလံသော အလုပ်များကို မလုပ်နိုင်တော့သည့် ဖခင်နှင့် အမေကျိုး ပင်လျှင် ကူညီပေးနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးသော့ခတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏ သော့ဖြင့် ဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။ ညနေ ၅ နာရီခွဲခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်း ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ကလေးများ အိမ်တွင် မရှိကြသေးပေ။
ဤအချိန်အခါ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို သူမ နားလည်သည်။ သူမသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချကာ ထမင်းဟင်း စချက်သည်။ မန်တို (ပေါင်းမုန့်) လုပ်ရန် မုန့်စိမ်းနယ်ပြီး ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်သည်။ သခွားသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်နှင့် ကြက်ဥဟင်းချို ချက်ပြုတ်သည်။ ထို့အပြင် အိုးတစ်လုံးထဲတွင် ရှိနေသော ငါးရှဉ့်များကို တွေ့သဖြင့် သန့်စင်ပြီး အချဉ်ရည်နှင့် ချက်လိုက်သည်။
သူမ၏သားများဖြစ်ကြသော အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် အရင်ဆုံး ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ထမင်းဟင်းချက်သည့် တာဝန်ကို ယူထားကြပြီး ငါးရှဉ့်သတ်ခြင်း၊ အစားအစာ ပြင်ဆင်ခြင်းများကို အလွန်လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ အမေကျိုး သည် သူမတွင် သမီးမရှိသော်လည်း ဤသားယောက်ျားလေးများက သမီးလေးများနည်းတူ အလုပ်ကြိုးစားကြောင်း မကြာခဏ ချီးကျူးလေ့ရှိသည်။
ရွာသားများက ဒါဝါ (Da Wa) ကို အတင်းအဖျင်း ပြော၍ မရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်လာကြသောအခါ သူတို့၏ အာရုံကို ညီငယ်များဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။