နှစ်ယောက်သား ခွဲခွာနေရတာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်လို့ အခုလို ပြန်ဆုံတွေ့ချိန်မှာတော့ စကားလုံးတွေ အများကြီး လိုအပ်မနေတော့ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ဦးဟာ သဘာဝကျကျပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားမိကြတယ်။
အစပိုင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ငြိမ်သက်သွားပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာတဲ့အခါ သူတို့ဟာ အရေပြားပေါ်မှာ ကပ်ညိနေတဲ့ ချွေးစက်တွေ၊ အပူငွေ့တွေကို သတိတောင် မထားမိကြတော့ဘူး။
"ကျွန်မ နောက်လ ကျောင်းပိတ်ရက် စတာနဲ့ ပြန်လာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်တယ်။
ကျောင်းဘဝက မြန်ဆန်လွန်းလှတယ်။ အခုဆို ဇွန်လရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဇူလိုင်လ ကျောင်းပိတ်ရက်က နောက်တစ်လပဲ လိုတော့တယ်။
"အဲဒီကျရင် ပြန်လာခဲ့လေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူကိုယ်တိုင်လည်း လွမ်းနေမှန်း သိတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လိုက်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ သူမနှုတ်ခမ်းမှာ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
"အိမ်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။
"အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ သူက သူမကို စိတ်ချစေဖို့ ပြောလိုက်တယ်။
နိုင်ငံတော်ရဲ့ မူဝါဒတွေကလည်း ပိုပြီး ဖြေလျှော့ပေးလာနေတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် သူတို့ရွာက လူအတော်များများဟာ အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေကို ကိုယ်ပိုင်အိမ်မှာ မွေးမြူလာကြပြီ။ ပိုကောင်းတဲ့ မူဝါဒတွေ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာဦးမယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။
"ကျွန်မတို့အကြောင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကလေးတွေနဲ့ ကျွန်မကိုပါ စိတ်မပူပါနဲ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောတယ်။
"စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတော့ ထုံးစံမရှိဘဲ နူးညံ့တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမ ရှေ့ကို တိုးပြီး သူ့ကို နမ်းလိုက်တယ်။ "အနားယူပြီးပြီလား"
သူမစကားကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် က သူမဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကောင်းကောင်း နားလည်သွားတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ညနေစောင်းတဲ့အထိ တည်းခိုခန်းမှာပဲ ရှိနေခဲ့ကြတယ်။ ညဘက်မှာတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အတူတူ ထမင်းစားကာ မြို့တော်ထဲ လျှောက်လည်ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရတော့မယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးပြီး လမ်းမှာစားဖို့ အသားမုန့်တွေ အများကြီး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မခွဲချင်မခွာရက်နဲ့ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ရထားမထွက်ခွာခင် နောက်ဆုံးအချိန်ကျမှသာ ကျိုးချင်းပိုင် ရထားပေါ် တက်သွားခဲ့တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
ကျိုးခိုင် က သူမကို စောင့်နေခဲ့တာ။ သူ့အမေ ပြန်ရောက်ပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ လိုက်ရှာတော့တယ်။
"အမေ၊ မနေ့က အဖေ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ သူက အနည်းငယ် အရေးတကြီး မေးလိုက်တယ်။
သူ့အတန်းဖော်တွေဆီကနေ မနေ့က သူ့အမေကို လာရှာတဲ့သူ ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားထားရတယ်။ သူတောင် ဂိတ်ဝက လုံခြုံရေးကို သွားမေးကြည့်သေးတယ်၊ သူတို့ ပြောပြတဲ့ ပုံစံက သူ့အဖေနဲ့ပဲ ကိုက်ညီနေတယ်။
ကျိုးခိုင် က မိသားစု အတူတူပြန်ဆုံပြီး စားသောက်ဆိုင်မှာ ကောင်းကောင်းလေး စားကြရမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေနဲ့အမေက သူတို့ကို ချန်ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ နေသွားတာကြောင့် စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။
"သူ ပြန်သွားပြီ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သားတစ်ယောက် ရှိသေးတာကို အခုမှ သတိရဟန်ရှိတယ်။
"ကျွန်တော် သိသားပဲ" လို့ ကျိုးခိုင် က ညည်းတွားလိုက်တယ်။ "အမေတို့နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မေ့သွားကြတာပဲ!"
"မြန်မြန် အတန်းသွားတက်တော့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လက်ခါပြပြီး မောင်းထုတ်လိုက်ကာ သူမရဲ့ အဆောင်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
ဝမ်လီ က အဲဒီနေ့မှာ အတန်းမရှိတာကြောင့် အခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ သူမက နောက်ပြောင်လိုက်တယ်၊ "ဟယ်... မျက်လုံးအောက်မှာ အိတ်စွတ်နေတာပဲ။ ညက အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပုံရတယ်နော်။"
"ဒီလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ခုနစ်ခါပဲ ရှိသေးတာကို" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ဝမ်လီ တစ်ယောက် တံတွေးနင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ "ခုနစ်ခါ ဟုတ်လား? အဲဒါကတော့... နည်းနည်း ပြင်းထန်လွန်းနေပြီ။"
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ မှတ်စုတွေကို ပြန်ကြည့်ဖို့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဝမ်လီ က သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေတယ်။ "မနားတော့ဘူးလား"
"မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျွန်မ ပျော်ပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ဘာမှ မရှက်တော့တဲ့ပုံစံနဲ့ နောက်လိုက်တယ်။
ဝမ်လီ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "နင်က ရှက်ဖို့လည်း မကောင်းဘူးလား"
"ငါတို့က အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ "ခုနစ်ခါ" ဆိုတာက အလကား အလွမ်းဇာတ်ထုတ်တာပါ။ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ခွန်အားကို သူမ ယုံသလောက်၊ တကယ်တမ်းတော့ အချိန်အများစုကို စကားပြောကြရင်းနဲ့ပဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တာပါ။ သူ ရထားစီးပြီး ပြန်ရဦးမှာမို့လို့ အရမ်းပင်ပန်းသွားမှာကို သူမ မလိုလားခဲ့ဘူး။
ဝမ်လီ က ရယ်မောပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို စာမေးပွဲအကြောင်းဘက် ပြောင်းလိုက်တယ်။
"စာမေးပွဲက သိပ်ခက်မှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။ "ဒါပေမဲ့လည်း လွယ်လွယ်လေးတော့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အလယ်အလတ်ကနေ အထက်အဆင့်လောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
"ဒီစာမေးပွဲ ပြီးရင်တော့ တစ်ဝက်လောက် အနားယူလို့ ရပြီ" လို့ ဝမ်လီ က ပြောတယ်။
"အင်း" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် ဆီမှာပဲ ရှိနေတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူ့ရွာကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ မိုးက မနေ့ကတည်းက စဲသွားပြီဖြစ်လို့ သူ့ခရီးစဉ်မှာ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိခဲ့ဘူး။
သူ့မိန်းမနဲ့ တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ သူ့စိတ်အခြေအနေက အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီး အလုပ်တွေကို ပိုပြီး အားမာန်အပြည့်နဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ရွာဦးစီးကတော့ ထုံးစံမရှိဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံ ပေါက်နေတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က တိုက်ရိုက် မမေးပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ သူ့အမေဆီမှာ မေးကြည့်တယ်။
အမေကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ရွာဦးစီးရဲ့ အငယ်ဆုံးသမက်က တက္ကသိုလ် မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ သူ့မိသားစုဆီက စာရောက်လာပြီး သူ မြို့ကို ပြန်သွားပြီတဲ့။"
"သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကကော" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
"သူ မသွားခင်ကတော့ အဆင်ပြေရင် ပြန်လာခေါ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီကတည်းက ရွာဦးစီးလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ" လို့ အမေကျိုး က ခေါင်းခါရင်း ရှင်းပြတယ်။
ရွာဦးစီးရဲ့သမီးက တုံးအလွန်းလို့ သူ့ယောကျာ်း မြို့ပြန်နိုင်ဖို့အတွက် အစိုးရစာရွက်စာတမ်းတွေကိုတောင် ခိုးပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူကတော့ ညဘက်ကြီး ထွက်ပြေးသွားတာဖြစ်ပြီး ပြန်လာဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးဖြစ်သူကတော့ သူ ပြန်လာဦးမယ်လို့ပဲ ယုံကြည်နေဆဲပဲ။
ရွာဦးစီးရဲ့မိန်းမကတော့ သမီးကို ဘယ်လိုဆုံးမခဲ့မိပါလိမ့်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြစ်တင်ရင်း၊ မြို့က ပညာတတ်လူငယ်နဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းမိတာကို နောင်တရရင်းနဲ့ပဲ ငိုကြွေးနေရှာတယ်။
"မင်း မိန်းမနဲ့ တွေ့တော့ သူ ဘယ်လိုနေလဲ" လို့ အမေကျိုး က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တယ်။
"သူ အရမ်း ပျော်နေပါတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အကြောင်း ပြောရင်း အမူအရာက နူးညံ့သွားတယ်။
"မင်းမိန်းမက တကယ် ကောင်းတဲ့ မိန်းမပါ" လို့ အမေကျိုး က စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ရွာထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို မြင်ပြီးနောက်မှာ သူမရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဟာ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲလို့ သူမ ခံစားမိတယ်။ အခုလို အောင်မြင်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ ယောကျာ်းကို တောသားလို့ ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးခဲ့ဘူး၊ သားသုံးယောက်ကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။
"သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး မြို့တော်ကို ပြောင်းသွားဖို့ကော ပြောသေးလား" လို့ အမေကျိုး က မေးတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သူက ကျောင်းကို စောစောပြီးအောင် လုပ်မှာတဲ့။ နောက်နှစ် ဒီအချိန်ဆိုရင် သူက နည်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေရတော့မှာ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေတယ်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့" လို့ အမေကျိုး က ပြောတယ်။ "အချိန်တန်ရင် မင်း အရင်သွားပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အရင် ပြောင်းထားလိုက်။ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ ကတော့ မင်းအဖေနဲ့ ငါ့ဆီမှာ နောက်ထပ် ခဏလောက် နေခဲ့ပါစေဦး။ မင်းတို့ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုမှ ပြန်လာခေါ်ပေါ့။"
"နောက်နှစ်ကျမှပဲ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ရွာဦးစီးကတော့ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာတာနဲ့ သူ့သမီးရဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် စိတ်ပင်ပန်းနေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို သီးသန့် လာတွေ့တယ်။ သူက ကျိုးချင်းပိုင် ကို သူ့ရဲ့ အရိုက်အရာဆက်ခံသူအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးချင်ကြောင်း ပြောပြတယ်။
အရင်ဆိုရင် ကျိုးချင်းပိုင် လက်ခံမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော့်မိန်းမက မြို့တော်မှာ နည်းပြလုပ်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကို ပြောင်းရမှာပါ"
ရွာဦးစီးလည်း နားလည်ပေးပြီး ထောက်ခံစကား ပြောပေးတယ်။ သူက ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး "မင်းမိန်းမက တကယ်တော်တဲ့သူပဲ။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး ချစ်ပေးဦး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒီဆယ်မိုင် ရှစ်ရွာအတွင်းမှာ သူမလောက် ထူးချွန်တဲ့ မိန်းမမျိုး ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိထားတယ်။