ရွာသူရွာသားတွေကြားမှာ တီးတိုးစကားသံတွေ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်မတော် ကျိုးက လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့အိမ်က ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုအကြောင်း၊ အမှန်တကယ်သုံးနေတဲ့ ကျောက်မီးသွေးအကြောင်း၊ နောက်ဆုံး အသစ်စက်စက် အိုးတစ်လုံးအကြောင်းကိုပါ ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် လင်ချင်းဟဲ့ ဆန်ဝယ်ခဲ့တုန်းကဆိုရင်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး ဈေးကလည်း အလွန်ကြီးလှသည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် ရိက္ခာကူပွန် အမြောက်အမြားလည်း ပေးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း အဲ့ဒါက ကြာလှပြီဖြစ်ရာ အခုချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ကျန်ရှိနေနိုင်တော့မှာလဲ။ ပြောစရာတောင်မလို၊ သူမအနေနဲ့ မနေ့က မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာနေရာကနေ အများကြီး ဝယ်လာခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမည်။
ဆန်ကို ခဏဘေးဖယ်ထားဦး၊ နံရိုးအကြောင်း ပြောရဦးမည်။ ဒါက တကယ့်ကို အကြီးအကျယ် သုံးဖြုန်းနေတာမျိုးဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့တောင် အသားတွေကို မဝေရသေးချေ။ ရွာသားတွေ နောက်ဆုံးအကြိမ် အသားစားခဲ့ရတာက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ဆောင်းသီးနှံရိတ်သိမ်းပြီးကတည်းက ဖြစ်သည်။ အသားဝေတာက တစ်နှစ်ကို နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိသည်။ တစ်ကြိမ်က ဒီလိုရာသီမှာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်က နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရတာ သူမဟာ ချမ်းသာသလို စိတ်တိုင်းကျ သုံးဖြုန်းနေတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်နေတာ ထင်ရှားလှသည်။
"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးတာဝါ က ရွာသားတွေကို ပြန်ဖြေရင်း မျက်လုံးကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်လိုက်သည်။
ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ဘယ်သူမှ မသံသယဝင်ကြပေ။ အဲ့ဒီလို ဆန်မျိုးက ရဖို့မလွယ်ပါ။ မြို့နယ်မှာနေသူတွေကတော့ စားကောင်းစားနိုင်ပေမဲ့ ရွာသူရွာသားတွေကတော့ ရှားရှားပါးပါးမှသာ စားရသည်။ ၎င်းက အလွန်ဈေးကြီးပြီး ဂျုံမှုန့်ဖြူနဲ့ပင် နှိုင်းယှဉ်လို့ရသည်။ ဘယ်သူကများ ပိုလျှံနေတဲ့ ငွေကြေး ဒါမှမဟုတ် လိုအပ်တဲ့ ရိက္ခာကူပွန် တွေ ရှိနေလို့ ဝယ်နိုင်မှာလဲ။ နှစ်စဉ် ရိက္ခာကူပွန် တွေကို ဝေတဲ့အခါမှာလည်း ဆီနဲ့ ဝါဂွမ်းကူပွန်တွေပဲ ပါဝင်ပြီး ရိက္ခာကူပွန် တွေက ဘယ်တော့မှ မပါဝင်ပေ။
ညနေ ခြောက်နာရီလောက်မှာတော့ ကျိုးတုန်း က ထင်းနှစ်စည်းကို ထမ်းပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထင်းအတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျိုးတုန်း က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ မနေ့ညက သူနဲ့ သူ့အစ်မတို့က သူမ ပေးလိုက်တဲ့ စောင်ကို အိမ်ယူသွားခဲ့ကြသည်။ အဲ့ဒါက အလွန်နွေးထွေးပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ စောင်ဖြစ်ကာ သူတို့ပိုင်တဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ်၊ မာကျောတဲ့ စောင်ဟောင်းတွေနဲ့ လုံးဝမတူပေ။ သူတို့ရဲ့ စောင်ဟောင်းက မရှိတာထက်စာရင် တော်သေးပေမဲ့ နွေးထွေးမှုတော့ သိပ်မပေးနိုင်ပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ ပေးလိုက်တဲ့ စောင်ကတော့ အသစ်စက်စက်ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါကြောင့် သူ့အစ်မတစ်ယောက် ဒီဆောင်းရာသီမှာ အအေးဒဏ် ခံရတော့မှာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့အတွက်ဆိုရင်တော့ အအေးဒဏ်ကို သူက ပိုခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
စောင်ကို လက်ခံပြီးမှတော့ ထင်းအတွက် ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုလုပ် ယူရက်ပါ့မလဲ။ တကယ်တော့ သူက ထင်းတွေကို အလကားယူလာပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်သည်။
"ရှင် ပိုက်ဆံမယူရင် ဒီထင်းတွေကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"ရှန်းဇီ..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လင်ချင်းဟဲ့ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီစောင်က ကျွန်မဆီမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မသာ သုံးနိုင်ရင် ကျွန်မ ပေးလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအကြောင်း စိတ်မပူနဲ့။ နောက်ပြီးတော့ မင်းက ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ စားစရာတွေကို သယ်လာပေးတယ်၊ ရှောင်ရှီ ကလည်း အခု ကျွန်မအိမ်မှာ ကလေးတွေအတွက် ဖိနပ်နဲ့ ခြေအိတ်ချုပ်ပေးနေတယ်။ 'အကြွေးဆပ်' ဖို့ မလိုပါဘူး။ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့တစ်ခုက သီးခြားစီပဲ"
သူမက ပိုက်ဆံ သုံးမတ်ကို သူ့လက်ထဲ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။ "မှတ်ထား၊ ဆောင်းဂျုံစိုက်တဲ့အချိန်ကျရင် ထင်းပိုရှာထားဦးနော်"
"ရှန်းဇီ..."
"မြန်မြန်ပြန်ပြီး အစားစားတော့။ တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီးနောက် ကျိုးတုန်း ဘက်က ထပ်မံ ငြင်းဆန်မလာနိုင်အောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး ခြောက်နာရီဆိုတော့ မိုးကလည်း မှောင်စပြုကာ လေတွေက အေးလာပြီဖြစ်သည်။ သူမအိမ်မှာ ရေနံဆီကလည်း အများကြီး မကျန်တော့ပေ။ တစ်လစာအတွက် ရေနံဆီ တစ်ဂျင်းကျော်ကျော်လောက်ပဲ ရှိတော့သည်။ လုံးဝ မလုံလောက်ပါ။ နောက်တစ်ကြိမ် မေကျဲ့ နဲ့ အသားဝယ်ဖို့ တွေ့တဲ့အခါ ရေနံဆီတွေ ထပ်ဝယ်လို့ရမယ့် လမ်းကြောင်းရှိမရှိ မေးကြည့်ရဦးမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေအတွက် ရေနွေးတည်လိုက်သည်။ သူတို့က သုံးရက်တစ်ခါပဲ ရေချိုးပေမဲ့ ညတိုင်း လက်နဲ့ခြေထောက်တော့ ဆေးကြောကြသည်။ သန့်ရှင်းသွားတဲ့အခါ သူမက ကလေးသုံးယောက်လုံးကို ကန် (kang) ပေါ် တက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရေနံဆီမီးခွက်ကို ထွန်းပြီး ဆွယ်တာအင်္ကျီ ဆက်ထိုးနေလိုက်သည်။
"အမေ" ဟု ဒါဝါ (Da Wa) က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ခုနက သား အိမ်ရှေ့မှာ ကစားနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က သားကို အိမ်မှာ ဆန်ရှိသေးလားလို့ လာမေးတယ်။ သားက အများကြီး မကျန်တော့ဘူးလို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်"
"တော်လိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချီးကျူးသလို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟီးဟီး" ဟု ဒါဝါက ပြုံးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်ကျမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ က အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိသည်။ ရွာထဲက အခြေအနေက ငြိမ်းချမ်းနေပေမဲ့—လူအများစုက တံခါးတောင် မခတ်ကြပေ—သူမကတော့ သတိထားတာ အကောင်းဆုံးလို့ ခံစားမိသည်။
သုံးရက်အကြာမှာ ကျိုးရှီး ရောက်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ ကျိုးရှီး က ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီတွေအတွက် ဖိနပ်နဲ့ ခြေအိတ်တွေကို အပြီးချုပ်ဖို့ သုံးရက်လုံးလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရပြီး နောက်နေ့မှာတော့ သူမရဲ့ အစ်ကိုနဲ့အတူ ထင်းရှာဖို့ လိုက်သွားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
"မင်းအစ်ကိုကို တခြားရွာသားတွေကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ ပြောလိုက်။ သူတို့ကို လုပ်အားခ သင့်တင့်အောင် ပေးခိုင်းလိုက်၊ မင်းကတော့ လိုက်မသွားနဲ့။ ဒီမှာပဲနေပြီး အိမ်စောင့်ပေး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာလိုက်သည်။
ရွာထဲမှာ လက်သရမ်းတဲ့သူတွေ ရှိတတ်ပြီး ဒီညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကတော့ တစ်နှစ်စာ စားဖို့အတွက် အဲ့ဒီရိက္ခာတွေကိုပဲ အားကိုးနေရတာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှီး က ခေတ္တရပ်သွားသည်။ "ရှန်းဇီ၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူးနော်?"
"သာမန်အားဖြင့်တော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ 'မတော်တဆ' ဆိုတာ ရှိသေးတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။ "မင်းအစ်ကိုကို အပေါင်းအဖော်တွေ ရှာခိုင်းလိုက်။ တစ်နေ့ကို ထင်းနှစ်စည်းအထိ ရောင်းလို့ရတယ်။ အမြတ်ကို တူတူခွဲယူဖို့ မင်းအစ်ကိုကို ပြောလိုက်။ မင်းကတော့ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့"
ကျိုးရှီး က သူမရဲ့ စကားကို အလေးအနက်ထားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမက အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောပြသည်။ ကျိုးတုန်း ကလည်း အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ကျန်ခဲ့တာ ပိုစိတ်ချရတယ်လို့ သဘောတူတာကြောင့် ရွာထဲက အယုံကြည်ရဆုံး အပေါင်းအဖော်တွေကို သွားခေါ်လိုက်သည်။
သူ့အပေါင်းအဖော်တွေက လင်ချင်းဟဲ့ ဆီမှာ ရောင်းရမယ်ဆိုတာ သိတဲ့အခါ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်သွားကြသည်။ သူတို့က ထင်းတွေကို မြို့နယ်ရုံးစိုက်ရာနေရာမှာ ရောင်းဖို့အတွက် သုံးမတ်လောက်ရအောင် စုဆောင်းလေ့ရှိပေမဲ့ ခရီးက ဝေးပြီး ပင်ပန်းလှသည်။ သူတို့က ကျိုးတုန်း ကို အားကျနေကြသည်။ သူကတော့ ထင်းတွေကို ရွာထဲကိုပဲ ပို့ပေးပြီး စတုတ္ထ ရှန်းဇီ ကျိုးဆီကို တိုက်ရိုက်ရောင်းချနိုင်တာကြောင့် မြို့ထိ ဝေးဝေးသွားစရာမလိုသလို မြို့မှာရှိတဲ့ ကပ်စေးနည်းတဲ့သူတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
စတုတ္ထ ရှန်းဇီ ကျိုးက သူမရဲ့ ချမ်းသာမှုကို အသုံးချပြီး တခြားသူတွေကို ကျွန်လို ဆက်ဆံတဲ့သူအဖြစ် မမြင်စေချင်ပေ။ ကျိုးတုန်း ဆီကပဲ ဝယ်ခြင်းအားဖြင့်—ပြီးတော့ သူ့ကို အပေါင်းအဖော်တွေ ခေါ်လာခွင့်ပြုခြင်းအားဖြင့်—သူမက ဒီညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အပိုဝင်ငွေရအောင် ကူညီပေးနိုင်ပြီး ဘယ်သူမှလည်း သူမကို ကဲ့ရဲ့စရာမရှိအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
"ရှန်းဇီ က ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေရှာခိုင်းတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်လာတာ" ဟု ကျိုးတုန်း က သူ့အပေါင်းအဖော်တွေကို ပြောသည်။ "ပါးစပ်မစော်ကားကြနဲ့နော်၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ ခေါ်မှာမဟုတ်ဘူး"
"သေချာတာပေါ့!" ဟု သူ့အပေါင်းအဖော်တွေက ကတိပေးကြသည်။ ပြောမယ့်သူက လူမိုက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှန်းဇီ က သုံးဖြုန်းတတ်သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ရွာသူရွာသားတွေကို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်သလို အိမ်ပြင်လည်း သိပ်မထွက်ပေ။
နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းခင်မှာပဲ သူတို့က ကျိုးတုန်း ရဲ့ လှည်းပေါ်မှာ ထင်းတွေတင်ပြီး ထွက်လာကြသည်။ နေ့လယ် သုံးနာရီကျော်မှာတော့ ထင်းစည်း ၁၃ စည်းကို လှည်းပေါ်မှာ တင်ပြီး ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ကျိုးတုန်း က လှည်းကို တစ်ယောက်တည်း မောင်းလာသည်။ သူ့အပေါင်းအဖော်တွေကတော့ သူတို့ရမယ့် ဝေစုကို ရပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ လိုက်မလာတော့ပေ။ ကျိုးတုန်း က ထင်း ၁၃ စည်းကို နောက်ဖေးက ထင်းဂိုဒေါင်ထဲ ပို့လိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့အတွက် သကြားညိုရေ တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးတုန်း က အားနာနေပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပိုက်ဆံမရှင်းခင် အရင်သောက်ဖို့ အတင်းပြောလိုက်သည်။
ထင်း ၁၃ စည်းအတွက် စုစုပေါင်း နှစ်ယွမ် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေမှာ ကပ်စေးနည်းတာမျိုး လုံးဝမရှိပေ။ ဒါက ဆောင်းရာသီမှာ အိမ်ထဲမှာပဲ နေနိုင်ဖို့အတွက် သူမမိသားစုရဲ့ လောင်စာဆီအဖြစ် သိုလှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို သိတာကြောင့် ကျိုးတုန်း ကတော့ စိတ်သက်သာရာရစွာနဲ့ပဲ ပိုက်ဆံကို အပေါင်းအဖော်တွေနဲ့ ခွဲဝေဖို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။