အခန်း (၂၆၂) - အသုံးစရိတ်
ချန်ရွှယ်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းတို့အရေးကိစ္စသည် ကျောင်းအတွင်း၌ လှုပ်ခတ်မှုအတော်ပင် ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်ဆိုသည်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလွတ်လပ်ခွင့်သာ ဖြစ်သည်။ စုံတွဲတစ်တွဲ ကွာရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ပါက အခြားသူများအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရသလို အခြေအနေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်မသွားသရွေ့လည်း ဂုဏ်သိက္ခာကို ကြီးကြီးမားမား ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့၏ ပြုမူနေထိုင်ပုံကို သူမ၏ နည်းပြဆရာက အလွန်သဘောကျသည်။ သူမ၏အမြင်များမှာ အလွန်အမင်း ရှေးရိုးဆန်လွန်းသည်မဟုတ်သလို အခြေခံမူဝါဒများကိုလည်း စွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ရာ မိသားစုကို ကောင်းစွာစီမံခန့်ခွဲနိုင်သည့် အမျိုးသမီးများသည် အစဉ်အမြဲ လေးစားထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သူယုံကြည်သည်။
ဧပြီလဆန်းပိုင်းတွင် ကျောင်းမှ ဟိုင်စီးမြို့ခွဲနှင့် သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ အပြန်အလှန်ဖလှယ်ပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာ မတက်ရောက်နိုင်သည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသော်လည်း သူမ၏သားဖြစ်သူ ကျိုးခိုင်မှာမူ ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သင်္ချာနှင့် ပထဝီဝင်ဘာသာရပ်တို့ကို အဓိကထားလေ့လာနေပြီး အမှတ်ကောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် ထိုပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် လုံလောက်သည့် အရည်အချင်းရှိသည်။
သူမထွက်ခွာမီတွင် မိခင်ဖြစ်သူ လင်ချင်းဟဲ့အား တစ်ခုခုယူလာပေးရမလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့တွင် မှာစရာ အထူးတလည်မရှိသော်လည်း သူမ၏ အခန်းဖော်တစ်ယောက်က ပဝါအသစ်တစ်ထည် ဝယ်လာပေးရန် မှာလိုက်သည်။ သူတို့၏ ရင်းနှီးမှုမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း မိခင်၏ အခန်းဖော်ဖြစ်နေသည့်အတွက် ရေလာမြောင်းပေးအနေဖြင့် သူက သဘောတူလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့အတွက် ဘာမှမလိုသော်လည်း သားဖြစ်သူ ဟိုင်စီးမြို့တွင် လိုချင်တာဝယ်နိုင်စေရန် အိတ်ကပ်စရိတ်အနည်းငယ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျိုးခိုင် ပြန်ရောက်လာသည်။ ပဝါကို အခန်းဖော်ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် သူသည် မိခင်ကို ဘေးသို့ခေါ်ထုတ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မေမေ ကျွန်တော့်ကို ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ပတ်နာရီက အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား။ ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်တော့ အဲဒီမော်ဒယ်က တန်ဖိုးတစ်ရာလောက်ပဲ ရှိတယ်တဲ့။"
"အလိမ်မခံရပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်နေသည့်အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အသံကို ပို၍တိုးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ။ မေမေ တိတ်တဆိတ် ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပြန်ရောင်းနေတာလား။"
"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ စာကောင်းကောင်းမသင်ဘဲနဲ့" ဟုဆိုကာ လင်ချင်းဟဲ့က သူ့နားကို ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ "မင်းအမေကို ဘယ်လိုမျိုးတွေ ထင်နေတာလဲ။"
သူမ တကယ်ပင် ထိုအလုပ်ကို လုပ်နေသော်လည်း သားဖြစ်သူကိုတော့ သိခွင့်မပေးနိုင်။ သားဖြစ်သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စိုးရိမ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ (သူသည် သဘောပေါက်နားလည်သည့် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်) သားဖြစ်သူက သူမကို အတုယူကာ ရဲတင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမတွင် လျှို့ဝှက်နေရာ (Space) ရှိနေသည့်အတွက် စစ်ဆေးခံရမည်ကို မကြောက်သော်လည်း သားဖြစ်သူ ဒုက္ခရောက်သွားမည်ကိုတော့ သူမ မလိုလားပေ။
"မေမေ၊ ကျွန်တော့်ကို မဖုံးကွယ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အကြာကြီးကတည်းက သံသယရှိနေတာ။ ရွာမှာတုန်းကလည်း ကျွန်တော်တို့မိသားစုမှာ အသားတွေ အမြဲပေါများနေတယ်။ ပြီးတော့ နွေရာသီစပါးရိတ်သိမ်းပြီးတိုင်း မေမေက အဒေါ် ကျိုးရှောင်မေ့ဆီကို စပါးတွေ ပို့ပေးတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက မှောင်ခိုဈေးကွက်အတွက် မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးခိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မင်း အခု တစ်ချက်လောက် အချိူးခံချင်နေပြီထင်တယ်" လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော်က မေမေ့ရဲ့ သွေးသားအရင်းအချာပါ။ ကျွန်တော်လည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က အခိုင်အမာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက်ဖြင့် ဆူလိုက်သည်၊ "မင်းစာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ မေမေ ဘာမှ မမှန်မကန် လုပ်မနေပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းအဖေ၊ အဲဒီလူကြီးကသာ မေမေ လုပ်နေတာကို သိရင် အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်မှာ။"
"အဖေက အရင်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ သူက မေမေ့ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ" ကျိုးခိုင်က မျက်စောင်းထိုးသည်။
အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူက ထိုသို့သော အလုပ်မျိုးကို တားမြစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ ပြောသမျှကိုသာ နားထောင်နေရပြီး တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။
"ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေကို ရပ်ပြီး စာကို ကြိုးစားလုပ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လေးနက်စွာ သတိပေးသည်။ "ကျောင်းပြီးရင်ရော စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဦးမှာလား။ မှတ်တမ်းထဲမှာ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ ပါလို့မဖြစ်ဘူးနော်။"
"မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး လူကြီးတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ မေမေ ဒီလိုတွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက မေမေ့ကို ထောက်ပံ့နိုင်ပါတယ်။ မေမေ ဒီလောက်ပင်ပန်းခံစရာ မလိုပါဘူး" ကျိုးခိုင်က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ဝန်မခံသော်လည်း သူအမှန်တရားကို သိနေသည်။ အမြတ်အစွန်းများ ရှိနေလျှင်ပင် အလွန်အကျွံတော့ မဟုတ်ပေ။ ဟိုင်စီးမြို့က ပစ္စည်းများကို မြို့နယ်အထိ သယ်လာရသည်ဆိုလျှင် အချိန်၊ လုပ်အားနှင့် ခရီးစရိတ်တို့ကို ထည့်တွက်ပါက မိခင်၏ အလုပ်မှာ မိသားစု၏ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု သူယူဆသည်။
"မင်းတို့ကို ထောက်ပံ့ခိုင်းဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းအဖေက မေမေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်" လင်ချင်းဟဲ့က ညည်းတွားသည်။ "မင်းအဖေ အငြိမ်းစားယူတုန်းက ပိုက်ဆံဘယ်လောက် ပါလာလဲ မင်းသိလား။ မင်းက မေမေဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို အလကား ခန့်မှန်းနေတာ။"
"ဘယ်လောက်များ ဖြစ်မှာမို့လို့လဲ၊ အများဆုံး တစ်ထောင်လောက်လား" ဟု ကျိုးခိုင်က ခန့်မှန်းသည်။
"သုံးထောင်" လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ကျိုးခိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "အဖေက သုံးထောင်နဲ့ ပြန်လာတာလား။" ညီအစ်ကိုတွေ ငယ်သေးသည့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကဆိုလျှင် ထိုပမာဏမှာ အလွန်များပြားလှသည်။
"ဟုတ်တယ်" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။ "မင်းအဖေက ဒီကိစ္စကို လိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြန်ရောက်ရင် မင်းသူ့ကို မေးကြည့်လိုက်။"
"ဒါဆို တကယ်ပဲ မှောင်ခိုအလုပ်တွေ မဟုတ်ဘူးပေါ့နော်" ကျိုးခိုင် စတင်ယုံကြည်လာသည်။
"ပြောပြီးပြီလေ မဟုတ်ဘူးလို့။ ဘာလို့များ မေမေ့ကို အဲဒီလို တံဆိပ်ကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့က မျက်စောင်းထိုးသည်။
ကျိုးခိုင်က ရယ်မောကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အခု ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။"
"သုံးဖို့ လောက်ပါတယ်" ဟု သူမက လက်ခါပြလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ကုန်ပိုင်းက သူမ အတော်လေး အမြတ်ရခဲ့သည်။ တန်ဖိုးကြီး သတ္တုများ စုဆောင်းရန် အချို့သုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာ (Space) ထဲတွင် ခြောက်ထောင်နီးပါး ကျန်ရှိနေသေးသည်။ မူလသုံးထောင်မှာ လျော့မသွားသည့်အပြင် နှစ်ဆတိုးလာခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာပင် သူမ အတော်လေး 'ဖြုန်းတီး' သုံးစွဲနေသည့်ကြားမှ ဖြစ်သည်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော် ဒါလေး ယူလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းမရှိတော့ မေမေပဲ ကြည့်လုပ်ပေးပါ" ဟုဆိုကာ ကျိုးခိုင်က လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အမျိုးသမီးလက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ သူမ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဒီအတွက် ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကရတာလဲ။"
"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရှာထားတာနဲ့ မေမေပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပေါင်းဝယ်တာပါ။ နို့နဲ့ သင်ထောက်ကူပစ္စည်းတွေကလွဲရင် ကျွန်တော့်မှာ သုံးစရာနေရာမှ မရှိတာ။ ကျွန်တော့်စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံအကုန်လုံး ဒီခရီးမှာ သုံးလိုက်တာ" ဟု သူရှင်းပြသည်။
"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ ဒီတစ်ခါပဲ ခွင့်လွှတ်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဘူးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆူလိုက်သည်။
"နားလည်ပါပြီ" ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။ "မေမေ၊ ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး။ မနက်ဖြန် နို့ဖိုးပေးရမှာမို့လို့။"
လင်ချင်းဟဲ့က ယွမ်တစ်ဆယ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးခိုင်မှာ မိခင်၏ ရက်ရောမှုကို ကျင့်သားရနေသော်လည်း သူ၏ အတန်းဖော်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်မှန်း နောက်ပိုင်းတွင် သဘောပေါက်လာသည်။ မြို့တော်မှ လာသည့် အတန်းဖော် ဝမ်ကော်လျန်ပင်လျှင် ငါးမတ်လောက်သာ ရကြသည်။ သူမ၏ မိခင်တစ်ယောက်သာ ယွမ်တစ်ဆယ်ကို ဘာမှမဟုတ်သလို ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော်လည်း သူက သဘောပေါက်နားလည်သူ ဖြစ်နေ၍ တော်ပါသေးသည်။
ကျိုးခိုင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ အတွေးများစွာဖြင့် ထွက်သွားသည်။
"ဒီကောင်စုတ်လေး ဘာတွေတွေးနေတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယွမ်တစ်ဆယ် အိတ်ကပ်စရိတ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ ဘာမှထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ပေ။ လက်ရှိခေတ်တွင် အမှတ်ပေးစနစ်ကို သုံးနေသော်လည်း သူမကမူ ၎င်းကို သားအကြီးဆုံးအတွက် သာမန်သုံးစွဲရမည့် ပမာဏဟုသာ သတ်မှတ်ထားသည်။
ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် နာရီကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် အိမ်ပြန်လျှင် ပြန်ရောင်းရန် စီစဉ်ထားလိုက်သည်။
"ချင်းဟဲ့၊ မင်းသားကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ဒီပဝါလေးကို ငါအရမ်းသဘောကျတယ်" ဟု အခန်းဖော်က ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။
"ကြိုက်တယ်ဆိုတော့လည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ သူ့အကြိုက်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။
မေမေ (Sister Mei) ကလည်း ပစ္စည်းအချို့ မှာထားသည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ အဆင်ပြေပါလိမ့်မည်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်လျှင် ဟိုင်စီးမြို့သို့ အရင်သွားပြီးမှ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ဇာတိမြို့သို့ တိုက်ရိုက်သွားရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြန်ရောင်းရန် ပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။