နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်လီ ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ကလေး ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဝမ်လီ က တစ်ရက်ခွင့်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဖခင်နှင့်သားဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ညသာ တည်းခိုကြမည်ဖြစ်၍ သူမလည်း ကျောင်းသို့မပြန်တော့ဘဲ ဧည့်ဂေဟာတွင် သူတို့နှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အတွက် အတူရှိနေနိုင်သည့်အချိန်မှာ တစ်ရက်သာ ရှိတော့သည်မဟုတ်ပါလား။
ဝမ်လီ တစ်ယောက် သူတို့ကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါက်သည်။
"ဘာတွေများ စိတ်ညစ်နေရတာလဲ။ မကြာခင် ကျောင်းပြီးတော့မှာပဲ။ အဲဒီကျရင် မိသားစုတွေက နေ့တိုင်း အတူတူနေရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စနောက်မှုကြောင့် ဝမ်လီ ပြုံးလိုက်မိသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမပခုံးကို တွန်းလိုက်ရင်း "မင်းမျက်လုံးအောက်က အမည်းစက်တွေကို ကြည့်ဦး။ မနေ့ညက တစ်မှေးမှ မအိပ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။
ဝမ်လီ ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားသည်။ သူမ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး "လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်၊ မင်းအတွေးတွေက သိပ်ပြီးတော့လည်း မသန့်စင်လှပါလား" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"ငါက မသန့်စင်တာလား။ မင်းကသာ သန့်စင်နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောသည်။
ဝမ်လီ သည်လည်း မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုတို့ လွှမ်းခြုံနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်း၏ မိသားစုဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့ကို သိကျွမ်းရန် သူမ တစ်ခေါက်သွားတွေ့ဖူးသည်။ ဝမ်လီ ၏ ခင်ပွန်းမှာ ဝက်ဝံနက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းပြီး အရပ်မှာ ၁.၈ မီတာနီးပါး ရှိကာ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့်ပင် အရပ်သိပ်မကွာလှပေ။
အမှန်စင်စစ် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စံနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် ချောမောပြီး ထက်မြက်ကာ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည့် ဝမ်လီ နှင့် မလိုက်ဖက်လှပေ။ သို့သော် ဝမ်လီ တွင် နောင်တဟူ၍ မရှိပေ။ သူမခင်ပွန်းနှင့် သားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမမျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုမှာ တောက်ပနေသည်။
သူမခင်ပွန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်လီ သည် သူ၏ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဝမ်လီ အနေဖြင့် သစ္စာဖောက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။
"မင်းတို့ မသိပါဘူး" ဟု အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းတွေးရင်း ဝမ်လီ က ပြောသည်။ "ငါတို့ ကျေးလက်ဒေသကို စရောက်တုန်းက အခြေအနေတွေက ငါတို့ စိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားနေတာ။ နေ့ရက်တွေက တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့တယ်။ ပညာတတ် လူငယ်အမျိုးသမီးတော်တော်များများက ညဘက်ဆိုရင် ခိုးပြီး ငိုကြရတယ်"
သူမကိုယ်တိုင် ငိုခဲ့ခြင်းမရှိသော်လည်း ဘဝမှာ ကြမ်းတမ်းခဲ့သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်တွင် သူမသည် လက်ရှိခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူက သူမကို အလွန်ချစ်သည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို သူမကို လုံးဝ လုပ်ခိုင်းလေ့မရှိပေ။ အစပိုင်းတွင် ဝမ်လီ သည် ထိုအစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်ခြင်းမရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လက်ခံလာခဲ့သည်။
လူ့စိတ်ဆိုသည်မှာ အသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မဟုတ်ပါလား။ အမျိုးသားတစ်ယောက်က သင့်ကို ဒီလောက်ထိ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးနေရင် ခံစားချက်မရှိဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်ပါ့မလဲ။ သူ အစားအသောက်ကောင်းတစ်ခုခု ရလာတိုင်း သူကိုယ်တိုင် မစားရက်ဘဲ သူမအတွက် အကုန်သိမ်းထားပေးတတ်သည်။ ဆောင်းရာသီ အလယ်တွင် သူမခြေထောက်တွေကို နွေးနေစေရန် သူ့ဗိုက်ပေါ် တင်ထားခိုင်းတတ်သည်။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီး စိတ်တိုလွယ်နေသည့်အချိန်တွင်ပင် သူမ၏ ဒေါသကို အဆုံးမရှိ သည်းခံပေးခဲ့သည်။
တစ်ခါက သူမ၏ ယောက္ခမများက သူမကို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မဖြေစေရန် တားဆီးခဲ့ကြဖူးသည်။ သူမ အောင်သွားပြီး ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပြီး ထောက်ခံပေးခဲ့သူမှာ သူမခင်ပွန်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်လီ သည် မိမိအား ဤမျှလောက် သစ္စာရှိစွာ ဆက်ဆံပေးမည့် အခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် စိတ်ပြောင်းလွယ်သူ မဟုတ်သည့်အတွက် သူတို့ဇနီးမောင်နှံ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ မနေ့ညကဆိုလျှင်... သူမ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင်။
ဝမ်လီ ၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ "ရယ်လို့ ဝပြီလား။ ဝပြီဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကျောင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့။ မင်း ပျက်ကွက်ခဲ့တဲ့နေ့အတွက် ပြန်ဖြည့်ဆည်းရဦးမယ်"
ဝမ်လီ သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရှင်းပြချက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "ဒီနှစ် ဟိုင်စီးတီးမှာ ပညာရေးဆိုင်ရာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပွဲတွေ ရှိမလား မသိဘူးနော်" ဟု မေးသည်။
"နည်းပြဆရာကို မေးကြည့်လေ" ဟု သူမ သေချာမသိသည့်အတွက် ဝမ်လီ က အကြံပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ကျောင်းသားလမ်းညွှန်ဆရာထံ သွားရောက်မေးမြန်းရာ ဆရာက ပြုံးလျက် "ဒီနှစ်တော့ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ မင်း သွားချင်လား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"အခွင့်အရေးရှိရင်တော့ ပါဝင်ချင်ပါတယ်။ သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျောင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်ဆိုရင် ဒီဗဟုသုတတွေကို ကျောင်းသားတွေအတွက် သင်ခန်းစာအဖြစ် အသုံးချလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
နည်းပြဆရာက ခေါင်းညိတ်သည်။ "အခွင့်အရေးရှိရင် ငါ အကြောင်းကြားပေးမယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ က "ဆရာ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် ကျောင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။
"ဒါက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပါ" ဟု မိသားစုရှိသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် နည်းပြဆရာက ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းက ကျောင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့အနေနဲ့ မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ။ မင်းတို့လို ငယ်ရွယ်သူတွေကို မိသားစုနဲ့ ဝေးကွာနေအောင် ငါတို့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ရင်း ပြောသည်။
"ရပါတယ်" ဟု နည်းပြဆရာက ပြုံးသည်။ "မင်း ကျောင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရင် ငါ့အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ ငါ့ဆီမှာ စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ရှိတယ်၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ သွားယူရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ နည်းပြဆရာက စာရွက်စာတမ်းများကို သူမထံ ပေးအပ်သည်။ "ငါ ဒါတွေကို တစ်ပတ်အတွင်း မင်းဆီ ပြန်ယူလာပေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးသည်။
"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ဆရာ။ အရေးမကြီးပါဘူး" ဟု နည်းပြဆရာက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စာရွက်စာတမ်းများကို ယူလိုက်ပြီး စတင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ထက်မြက်ပြီး ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ ကျိုးခိုင် က သူမကို တစ်နေ့လျှင် ကြက်ဥနှစ်လုံးစီ ပို့ပေးနေသည့်အတွက် အာဟာရပြည့်ဝနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
"တစ်နေ့ကို တစ်လုံးပဲ ပေးပါ။ ကျန်တာကိုတော့ ကိုယ်တိုင်စားပါ" ဟု တစ်လုံးသာ လိုချင်သည့် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ကြက်ဥနှစ်လုံးပဲလေ။ ဝလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝမှာ စိုးရိမ်နေမှန်းသိသဖြင့် ကျိုးခိုင် က စိတ်ချစေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အင်္ဂလိပ်စာမှာ နားမလည်တာ ရှိသေးလား"
"ရှိတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ ကြက်ဥစားရင်း မိခင်၏ သင်ပေးမှုကို နားထောင်သည်။ နားလည်သွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ သူမ၏ စာကျက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ နွားနို့ကို မနက်ဖြန် လာပို့လိမ့်မယ်။ သမီး နှစ်ဘူး မှာထားတယ်။ တစ်ယောက်တစ်ဘူး သောက်ကြမယ်နော်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"ရတဲ့အခါ ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိပေ။ ထိုအချိန်က ရနိုင်သည့် နွားနို့မှာ စစ်မှန်သော နွားနို့စိမ်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းနေသော်လည်း အာဟာရကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘတ်စကက်ဘော သွားကစားသည်။ သူသည် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး အမှတ်ကောင်းသူဖြစ်၍ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို သိပ်ပြီး တင်းကျပ်မထားပေ။ သူ ငယ်စဉ်ကမူ တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ရန်အတွက် သူမက အတော်လေး ဖိအားပေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြဿနာမရှာသရွေ့ သူလုပ်ချင်ရာ လုပ်ခွင့်ပေးထားသည်။ သူမသည် စိတ်သဘောထားကြီးသည့် မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ထိုအချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ထက်မြက်သည်။ သင်ခန်းစာအသစ်များကို ဆယ်ရက်အတွင်း အပြီး ကျွမ်းကျင်သွားသည်။ နည်းပြဆရာထံ ပြန်အပ်သည့်အခါ ဆရာမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်တွင် နည်းပြဆရာသည် သူမ၏ ကျောင်းသူမှာ ဤဘာသာရပ်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီပါသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။
ဧပြီလကုန်တွင် နည်းပြဆရာက သူမနှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း ပညာဆက်လက် ဆည်းပူးရန် စိတ်ကူးရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
"မရှိပါဘူး။ ကျွန်မက နောက်တစ်နေ့မှာ စာသင်ကြားမှုကို အချိန်မတိုင်မီ အပြီးသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ ပြီးရင်တော့ သင်ကြားရေး အလုပ်တစ်ခုကို လက်ခံပြီး မိသားစုကို ဒီကိုခေါ်ကာ ပြန်လည် ဆုံစည်းဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ဖြေကြားသည်။
နည်းပြဆရာမှာ ကျောင်းပြီးရန် အချိန်မတိုင်မီ ကြိုးစားခြင်းအတွက် အံ့အားမသင့်တော့ပေ။ ဤကျောင်းသူ၏ အမှတ်များမှာ အပြစ်ဆိုဖွယ် မရှိပေ။ သူမသည် မိသားစုကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်ပြီး မိသားစုကို ဦးစားပေးတတ်ခြင်းမှာ အခြားသော အရာများထက် ပို၍ ကောင်းမွန်ကြောင်း နည်းပြဆရာက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။