"အဲဒါကတော့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ၊ နောက်နှစ် နွေရာသီကျရင် ကျွန်မ ကျောင်းပြီးတော့မှာပါ။"
"နောက်နှစ် နွေရာသီလား" ကျိုးချင်းပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကိုယ်တွက်ကြည့်ထားတာတော့ ၁၉၈၁ ခုနှစ် နွေရာသီလောက်မှ ကျောင်းပြီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။" သူသည် သင်တန်းကာလများကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ ပြန်လည် ရေတွက်ကြည့်ပြီးသားဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ စာတွေကို စောစောပြီးအောင် လုပ်မလို့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မရဲ့ အမှတ်တွေက လုံလောက်နေသရွေ့တော့ ကျောင်းဘက်ကလည်း ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
နိုင်ငံရေး အခြေအနေများ ပြေလျော့လာပြီး ဆရာ ဆရာမ အများစုလည်း လုပ်ငန်းခွင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ကျောင်းတွင် ဆရာအင်အား လိုအပ်ချက်မှာ ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ သတ်မှတ်ချက်များကို အချိန်မတိုင်မီ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ကျောင်းအုပ်ချုပ်ရေးဘက်ကလည်း သူမကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမည်မှာ သေချာသည်။
"ဒါဆိုရင် အရမ်းပင်ပန်းနေဦးမှာပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်မကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။
"ဘာက ပင်ပန်းရမှာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ဂရုမစိုက်စွာ ပြောသည်။ သူမသည် တက္ကသိုလ်သို့ တရားဝင် မတက်ရောက်မီကတည်းက စာများကို ကြိုတင် လေ့လာထားပြီးသားဖြစ်ရာ အစကနေ ပြန်စရသည့် အနေအထားမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ စတင် ရောင်းချစေရန် အခုချက်ချင်း စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်သေးပေ။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ် အစောပိုင်းကာလတွင် ရုပ်မြင်သံကြားစက်များနှင့် ရေဒီယိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများအား ပုဂ္ဂလိကပိုင်အဖြစ် လှည့်လည် ရောင်းချခြင်းကို ကန့်သတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချက်က မှောင်ခိုဈေးကွက် လည်ပတ်နေခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အစီအစဉ်တစ်ခု ရေးဆွဲထားပြီးသားဖြစ်သည် - ကျိုးချင်းပိုင် မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည့်အခါ သူ အချိန်ဖြုန်းနေရုံသက်သက် မဟုတ်စေရန် စာရေးကိရိယာဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ဖွင့်ခိုင်းထားမည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ အားလပ်ချိန် ရသည့်အခါတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်တူတူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားကြမည်ဖြစ်သည်။
တောင်ပိုင်းရှိ ဈေးကွက်များမှာ တဟုန်ထိုး တိုးတက်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ နောက်နှစ်တွင် သွားဖြစ်ပါက နောက်ကျသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား သယ်လာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်လုံး ရောင်းရုံဖြင့်ပင် သူတို့၏ ကုန်ကျစရိတ်များကို ရေရှည် ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများမှာ ရှားပါးပြီး ဝယ်လိုအား အလွန်ကောင်းသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုအစီအစဉ်ကြီးများကို သူ့အား မပြောပြသေးပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူ နားလည်လာလိမ့်မည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင်တော့ သူမ ကျောင်းစောပြီးမည့် သတင်းကို ဝေမျှရသည်မှာ သူမအတွက် ပျော်ရွှင်စရာပင်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ထိုသို့ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသည်။
"ဒါနဲ့ အဖေက ဒီနှစ် လယ်ကွင်းထဲသွားပြီး အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဇနီးဖြစ်သူအား ပြောပြသည်။
"အဖေက အသက်လည်း ကြီးလာပြီပဲ၊ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပင်ပန်းခံနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာ အဲဒီ အလုပ်မှတ်နည်းနည်းလေး မရှိလို့ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။ အဖေ အလုပ်နားလိုက်တာ ကောင်းပါတယ်။ ကျန်းမာရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တာပေါ့။"
"အမေက ပြောတယ်၊ အဖေ လယ်ကွင်းမသွားတော့တဲ့အတွက် အိမ်မှာ ဘဲတွေ ပိုမွေးထားမယ်တဲ့။ အဖေ့ကိုပဲ ဘဲကျောင်းခိုင်းထားမှာတဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ။ အဖေ ငြီးငွေ့နေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တုံ့ပြန်သည်။ "ကျွန်မ ဒီနှစ် ဟိုင်မြို့ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သွားတဲ့အခါ ကျွန်မတို့အိမ်အတွက် ရေဒီယိုတစ်လုံး ဝယ်လာမယ်။"
"ကောင်းပြီလေ" ကျိုးချင်းပိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဘာလို့များ ကျွန်မတို့ရွာမှာ လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းစကား ဘာမှမကြားရတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ အဆောင်ဖော် ပြောတာတော့ သူ့အရပ်မှာ မီးရနေပြီတဲ့။"
"ဒီနှစ်အတွင်းမှာ သတင်းတစ်ခုခု ရှိမလား ကိုယ် အကဲခတ်ပေးထားပါ့မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
"အကယ်၍ လျှပ်စစ်မီးသာ ရလာရင် ကျွန်မတို့အိမ်အတွက် ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်လုံး ဝယ်မယ်" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူမသည် သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦး ငြီးငွေ့မနေစေရန်အတွက် မိဘများအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဝယ်ပေးမည်ကို သူ သိနေသည်။
သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အတော်ပင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။ အမေကျိုး က မိသားစုဝင်များ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် အနားယူရန် ပြင်ဆင်သည်။ မိသားစုဝင်များ ရေနွေးတည်ကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အိပ်ရာမဝင်မီ ရေချိုးလိုက်သည်။ ဤမျှ အေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် ရွာ၌ ရေချိုးရန် အားထုတ်မည့်သူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တတိယမြောက်နေ့တွင် ဝူနီ နှင့် ကျိုးယန် တို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ခြောက်ရက်နေ့တွင် ဒါဝါနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် သူတို့ကို စာသင်ပေးရန် နှစ်ရက်သာ ကျန်တော့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခေါ်ယူပြီး အချိန်ပို တစ်နာရီ ထပ်မံ သင်ကြားပေးသည်။
ခြောက်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူအား မြို့သို့ ဘတ်စ်ကားစီးရန် လိုက်ပို့ပေးသည်။ သူတို့သည် မြို့နယ်ဗဟိုသို့ ဘတ်စ်ကားဖြင့် သွားပြီးနောက် ရထားသို့ ပြောင်းစီးရမည်ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်ထဲမှာပဲ မင်းဆီ မြို့တော်ကို လာလည်ဖို့ အချိန်ရှာဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမအား ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လင်ချင်းဟဲ့ က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် သားအကြီးဆုံးကို ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လက်ပြ နှုတ်ဆက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ဘတ်စ်ကား အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ မိတ်ဆွေတစ်ဦးထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်သည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းက ဇနီးဖြစ်သူ အိမ်ပြန်လာသည့် ရှားပါးအချိန်လေးတွင် သူတို့နှင့် အတူမနေဘဲ ဘာကြောင့် လာလည်ရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူတို့ကို ကားဂိတ်တွင် လိုက်ပို့ပြီးမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
သူ၏ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ မိတ်ဆွေက "မင်းရဲ့ ဇနီးက စွမ်းဆောင်နိုင်သူပဲ။ သူမ သေချာပေါက် နည်းပြအဖြစ် ဆက်လုပ်နိုင်မှာပါ။ သူက အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျောင်းမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ကျောင်းရဲ့ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာအတွက် လျှောက်ထားလို့ ရတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ မိသားစုလည်း အဲဒီကို ပြောင်းနေလို့ ရပြီပေါ့" ဟု နှစ်သိမ့်ပြောဆိုသည်။ အလုပ်တစ်ခုနှင့် နေစရာနေရာ ရရှိပါက သူတို့၏ အိမ်ထောင်စု မှတ်ပုံတင်ကိုပါ ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ခက်ခဲလှသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း လိုအပ်ချက်များ ပြည့်မီပါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
ရာထူးအဆင့်အတန်း ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ မိတ်ဆွေမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကို မနာလို ဖြစ်မိသည်။ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားမှာ ထူးချွန်သူများဖြစ်ပြီး ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့သော ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသည့် တက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်နေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်ထဲမှာ မြို့ကို ပြန်လာကြမယ့်သူ အတော်များမယ် ထင်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူငယ်ချင်းအား ပြောသည်။ "အနာဂတ်မှာ လုံခြုံရေးက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်။"
သူ၏ ဇနီးက သူ့အား ပြောပြထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူမအကြောင်းကိုမူ တိတိကျကျ မပြောပြခဲ့ပေ။ စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ မိတ်ဆွေမှာ သူ၏ ဇနီးသည် မြို့တော်ရှိ သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်ကာ "ငါ သတိထားနေပါ့မယ်" ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ နားလည်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ထပ်မံ၍ ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ အားအင် သိပ်မရှိလှပေ။ နွေဦး ထွန်ယက်ခြင်းမှာ ဇန်နဝါရီလကုန်မှ စတင်မည်ဖြစ်ရာ လက်ရှိတွင် သူ အလုပ်တာဝန်များကြားတွင် လစ်လပ်နေသည်။
အမေကျိုး မှာ ကြက်ပေါက်များ ပေါက်ရန် စီစဉ်နေပြီဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးမှာ လယ်ကွင်းထဲ မသွားတော့သည်ဖြစ်၍ ဘဲအနည်းငယ် မွေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေး ချက်ပြုတ်ပေးသည့် ဘဲဟင်းရည်ဟောင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်၊ နောက်ဖေးမှာ ကြက်ခြံကို လာပြင်ပေးပါဦး" ဟု အမေကျိုး က လှမ်းအော်သည်။
သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်တွင် သူမက သူ၏ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေသလိုပဲ။"
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး က ပြုံးစိစိဖြင့် "အမယ်လေး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလည်း။ ကလေးတွေတောင် ဒီလောက် ကြီးနေပြီကို အခုထိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတုန်းပဲလား။ သူက စာသွားသင်တာပါ၊ ပြန်မလာတော့မှာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" ဟု ပြောသည်။ သူမသည် စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေးအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်အားကိုးနေပြီဖြစ်သဖြင့် လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် က တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"မင်းဇနီးက မင်းကို အငတ်ထားခဲ့မှာ စိုးရိမ်နေတာ" ဟု အမေကျိုး က ထပ်ပြောသည်။ "သူ မသွားခင်က ကြက်သားချက်ဟင်း တစ်ပွဲနဲ့ ဝက်သားအစာသွပ် ပေါက်စီခြင်းတောင်း တစ်လုံး ချန်ထားပေးခဲ့သေးတယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုနေ့ နံနက်စောစောကတည်းက ထကာ ကြက်သားဟင်းကို ချက်ပြုတ်ထားခဲ့ပြီး ယခင်ညကလည်း မိသားစုအတွက် ပေါက်စီနှင့် မန်တူအများအပြားကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့အတွက် ဝက်သားခြောက်များကိုပင် အမြောက်အမြား သိမ်းဆည်းပေးထားခဲ့သည်။