ကျိုးရှo Mei က နှုတ်ခမ်းကို စူကာ အပြုံးတစ်ခု ပန်ဆင်လိုက်သည်။
ဒါဟာ အမှန်တရားပင်။ သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည့် စတုတ္ထအစ်မတော်ကို ဒီတစ်ဝိုက်က ဘယ်သူများ မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူမသည် မိသားစုကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင်ရော၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလုပ်အကိုင်ကို ပံ့ပိုးပေးရာတွင်ပါ အလွန်တော်သည့် ဇနီးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်သုံးဆက်စာ အကျိုးပေးထားသူပင်။
"မုန့်ပေါင်းရောင်းတာက တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရပါ့မလား" ဟု ကျိုးရှo Mei က သံသယဝင်လျက် မေးလိုက်သည်။
"နင်ကလည်း ဉာဏ်တိမ်လိုက်တာ။ ပိုက်ဆံမရရင် ငါက နင်တို့လင်မယားကို ဘာလို့ အကြံပေးပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်စီးပွားရေးကများ အမြတ်မထွက်ဘဲ နေပါ့မလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျိုးရှo Mei ကို တွက်ချက်ပြသည်။ မုန့်တစ်လုံးကို ငါးပြားစီ အမြတ်ကျန်လျှင် မုန့်ဆယ်လုံးဆို ငါးမတ်ရမည်။ တစ်နေ့ကို မုန့်ငါးဆယ်တော့ အနည်းဆုံး ရောင်းထွက်မှာ သေချာသည်မဟုတ်လား။ မုန့်ငါးဆယ်ဆိုတာ ပမာဏအများကြီး မဟုတ်၊ ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားမှာ အသေအချာပင်။ ထိုမုန့်ငါးဆယ်မှ ရသည့် အမြတ်ငွေသည်ပင် ၂.၅ ယွမ် ရှိနေပြီ။ တစ်လစာဆိုလျှင် သိသာသည့် ပမာဏတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သာမန်လစာထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အရသာကောင်းပြီး စီမံခန့်ခွဲမှု ကောင်းမွန်ပါက ရောင်းအားက ပိုတက်လာဦးမည်သာ။
ကျိုးရှo Mei မှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ သူမသည် အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ ထိုင်ပြီး ကိန်းဂဏန်းတွေကို မတွက်ကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။
"နင့်ခင်ပွန်းနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ "မြို့တော်မှာ အလုပ်ဖြုတ်မယ့် အစီအစဉ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ နောက်ဆို လူအတော်များများ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။ နင့်ခင်ပွန်းဘက်မှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ငါမသိပေမဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ့ဘက်ကတော့ နင်တို့လင်မယားအတွက် အာမခံပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့ပေါ့။ တက္ကသိုလ်မှာ ငါ့ရာထူးနဲ့ နင်တို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါတယ်"
ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားများအတွက် တက္ကသိုလ်က အခွင့်အရေး အတော်များများ ပေးထားသည်။ ကျောင်းဝင်းရှေ့မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနေရာမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ဖွင့်မည်ဆိုလျှင် သူမက စကားကောင်းလေး ပြောပေးရုံပင်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါလင်နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အခုလောလောဆယ်တော့ ကလေးကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး အများကြီး မတွေးပါနဲ့ဦး။ နင်တို့လင်မယား ကြိုးစားဖို့ ဝန်မလေးသရွေ့တော့ ကလေးတွေ ဘယ်တော့မှ ငတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"ငတ်ပြတ်မနေရရင် ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မြို့တော်မှာပဲ အခြေချပြီး အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားချင်ပါသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က အမြန်ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
"စတုတ္ထအစ်မတော်က ဒါတွေကို မှတ်ထားပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက် အနည်းငယ် ဆက်ပြောဆိုပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဆူဒါလင် က နေ့လယ်စာ စားသွားဖို့ ခေါ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က မိသားစုလိုက် စားသောက်ဆိုင်သွားရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မိသားစုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သူတို့က အမြဲတမ်းလာနေကျ ဖောက်သည်များဖြစ်ပြီး နှစ်တိုင်းလိုလို လာရောက်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွင် နှင်းတွေ အကြီးအကျယ် ကျနေသည့်တိုင်အောင် ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ လာတတ်ကြရာ ဓာတ်ပုံဆရာနှင့်လည်း ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။
"အချိန်တွေက မြန်လိုက်တာ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီကို စရောက်တုန်းက ဒီကလေးသုံးယောက်က ကလေးငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာကို" ဟု ဓာတ်ပုံဆရာက ကလေးတွေ ဘယ်လောက်သေးကြောင်း လက်ဟန်ဖြင့် ပြရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ "အခုတော့ သူတို့အဖေထက်တောင် အရပ်ပိုရှည်နေပြီ"
အမှန်ပင်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးခိုင် မှာဆိုလျှင် သူ့အဖေနှင့် အရပ်ချင်း မတိမ်းမယိမ်းပင် ဖြစ်နေပြီ။
သူတို့သည် မိသားစုဓာတ်ပုံ ရိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်ချင်းစီ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။ ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံလောက် ရိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်။
"ဒါနဲ့" ဓာတ်ပုံဆရာက စတင်ပြောသည်။ "ဒီလူငယ်လေးက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ အိမ်ထောင်ဖက်ရော ရှိပြီးပြီလား။ ကျွန်တော့်မှာ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ခါစ တူမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အာဝါ က ရယ်မောလိုက်သည်။ "၁၈ နှစ်က ကြီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက ဒီနှစ်မှ ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"
"၁၅ နှစ်နဲ့တင် ဒီလောက် အရပ်ရှည်နေပြီလား" ဓာတ်ပုံဆရာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ "ကျွန်တော့်မှာလည်း မင်းနဲ့ အသက်တူသမီးလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်"
"အဲဒါကတော့ စောပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက တက္ကသိုလ်တက်နေတုန်းပါ" ဟု ဆန်ဝါ က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောသည်။
"တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလား" ဓာတ်ပုံဆရာက ဒါဝါကို သမက်တော်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်နေသည့် လူတစ်ယောက်၏ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့ဗျာ" ဟု ဒါဝါက အကြည့်တွေကို မခံရပ်နိုင်တော့သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြပြီး အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ရယ်ရလွန်း၍ သေမတတ်ပင်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူ ဘယ်သွားသွား လူတွေက အလုအယက် သမက်တော်ချင်နေကြသည်။
"ဓာတ်ပုံဆရာက အစ်ကိုကြီးကို ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်လာရတော့ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိပြီး အစ်ကိုကြီးကို သူ့သမီးနဲ့ ပေးစားချင်နေတာလေ" ဟု အာဝါ က နောက်ပြောင်သည်။
"သူက ၁၅ နှစ်သားကို အသက် ၂၀ အရွယ်လို ဆက်ဆံသွားတာ။ အစ်ကိုကြီးရေ၊ ကျွန်တော်တော့ စာနာမိပါတယ်ဗျာ။ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းမြန်မြန် ကြီးလာတာကိုး" ဟု ဆန်ဝါ က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"ငါ့အကြောင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ နင်တို့လည်း နောက်ကျရင် ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ဒါဝါက ပြန်ချေပသည်။
သားသုံးယောက်ထဲတွင် အာဝါ တစ်ယောက်သာ မိခင်နှင့်တူပြီး ကျန်နှစ်ယောက်မှာမူ ဖခင်၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖခင်နှင့်တူခြင်းမှာ ဆိုးရွားသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ အရွယ်ရောက်လာပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သိသိသာသာ အိုမင်းသွားခြင်း မရှိပေ။ ဒါဝါကတော့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာမရှိဟု ယူဆသည်။
မိသားစုသည် စားသောက်ဆိုင်တွင် နေ့လယ်စာစား၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်ခါပြန်စားကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စက်ဘီးနောက်တွင် လိုက်ပါလာပြီး အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ စက်ဘီးစီးလာကြသည်။
"မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့တွေ အကုန်လုံး ကြီးပြင်းလာကြပြီ။ မြို့ကို စပြောင်းလာတုန်းကဆိုရင် သူတို့လေးတွေက ကလေးငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အရှေ့မှ စက်ဘီးစီးရင်း နောက်ပြောင်နေကြသည့် သားသုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောသည်။
သူမက အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ဝက်သားရောင်းရန် မြို့သို့ ခေါ်လာသည့်အချိန်များတွင် သူတို့သည် စက်ဘီးဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမ ပြန်လာသည်အထိ ရေခဲချောင်း စားရင်း စောင့်နေတတ်ကြသည်။ ယခုမူ အရပ်ရှည်သည့် လူငယ်လေးတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ ခရီးလမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲခဲ့ပါစေ၊ ကလေးတွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်ရခြင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရစေသည်ဟု သူမ ဝန်ခံရမည်။
"အခန်းထဲမှာ ရှောင်မေနဲ့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ သူက သူမ၏ စကားဝိုင်းတွေကို သိပ်မမေးတတ်ပေ။ "ဘာလို့ မေးတာလဲ"
"အမေက ရှောင်မေကို ကလေးဖျက်ချခွင့် မပေးဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်လို့။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုရင်တော့ မွေးလိုက်ဖို့ပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ရှင်းပြသည်။ သူသည် မက်ဆေ့ချ်ကို ဆူဒါလင် ထံသို့ ပေးပို့ထားသော်လည်း ညီမဖြစ်သူထံ တိုက်ရိုက် မပြောခဲ့ပေ။
"စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ရှောင်မေလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေမယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကလေးမွေးပြီးရင် အလုပ်အကိုင်အတွက် နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတာနဲ့ ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး တိုင်ပင်တာပါ"
"သူ့ကို ဘာအကြံပေးလိုက်လဲ"
"သူ့ခင်ပွန်း အလုပ်မရှိတော့ဘူးဆိုရင် မြို့တော်ကို ကလေးတွေခေါ်လာပြီး မုန့်ပေါင်းရောင်းဖို့ အကြံပေးလိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
"မုန့်ပေါင်းရောင်းတာလား။ အဲဒါက တကယ်ပဲ အမြတ်ကျန်ပါ့မလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သံသယဝင်လျက် မေးသည်။
"ရှင်က အသေးစား စီးပွားရေးကို အထင်သေးနေတာလား။ မုန့်တစ်လုံးကို အမြတ် ဘယ်လောက်ကျန်လဲဆိုတာ ရှင်သိလား"
ကျိုးချင်းပိုင် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ "အနည်းဆုံး ခုနစ်ပြား၊ ရှစ်ပြားလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့"
"ဟုတ်တယ်လေ။ အမြတ်နည်းနည်းပဲ ကျန်ရင်တောင်မှ ဖောက်သည်တွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင်လုပ်ပြီး အဆာပလာတွေ များများထည့်၊ မုန့်ကိုလည်း အရွယ်အစား တင့်တင့်တယ်တယ် လုပ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ အဆင်ပြေမှာပါ။ မုန့်တစ်လုံးကို ငါးပြားပဲ အမြတ်ကျန်ရင်တောင် တစ်နေ့ကို မုန့်ငါးဆယ်တော့ ရောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါလင်က မုန့်ပေါင်းကောင်းကောင်း လုပ်တတ်တာပဲ။ ရောင်းရမှာပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူကိုယ်တိုင် စားဖူးသဖြင့် ထောက်ခံသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။ ရှောင်မေက မြို့တော်မှာပဲ အခြေချချင်နေတာလို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ကျွန်မသာ မရှိရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့ မြို့တော်ကို ရောက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ သူမ၏ ညီမလေးမှာ သူမ၏ ခြေရာကို နင်းရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
"ငါတို့ကော" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။ သူသည် အများကြီး စဉ်းစားထားသော်လည်း မြို့တော်တွင် သူ့အတွက် ဘာလုပ်ရမည်ကို တိတိကျကျ မသိသေးပေ။
"ရိုးရှင်းပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် စာရေးကိရိယာဆိုင် အရင်ဖွင့်ကြတာပေါ့။ အခြေအနေလေး တည်ငြိမ်လာရင် တောင်ဘက်ကို သွားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သွားဝယ်ဖို့ စဉ်းစားလို့ ရတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေသည်။