သားသမီးတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ လင်ချင်းဟယ်တို့မှာ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။ အပြင်ဘက်က ဆူညံသံတွေနဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံတွေကို ကြားရပေမဲ့ ထိုဇနီးမောင်နှံကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ ဆက်လက်ပျော်မွေ့နေကြသည်။
အရင်တုန်းကတော့ ဒီမိသားစုမှာ အိမ်စောင့်ဖို့အတွက် ဖေးယင်း လို့ခေါ်တဲ့ ရဲခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးထားဖူးသည်။ သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့တဲ့ ဖေဖော်ဝါရီလကပဲ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး ဖျားနာမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်တစ်ဦးလို ချစ်ခင်မြတ်နိုးခဲ့ကြသည့်အတွက် သူ့ကိုလည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်စေရန် သင့်လျော်သလို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့ကြသည်။
အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်က "ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ ယခင်ဘဝက သူငယ်ချင်းတွေ ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် ဇနီးမောင်နှံတွေသည် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်အားထက်သန်မှုမျိုးကို နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်လောက်သာ ခံစားရတတ်သည်ဟု ကြားဖူးသည်။ ထိုအချိန်လွန်သွားပါက အတူတူ အဝတ်ဗလာဖြင့် အိပ်စက်လျှင်ပင် ဘာဆန္ဒမှမရှိဘဲ ရဟန်းသံဃာတွေလို အေးစက်သွားကြသည်ဟု ဆိုသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သူငယ်ချင်းတွေပြောသလိုမျိုး ဖြစ်မလာသည့်အတွက် အံ့ဩမိသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာလေ ပိုမိုမှေးမှိန်သွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ပိုမိုပြင်းထန်လာသလိုပင်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ သဘောကျသည်ကတော့ အမှန်ပင်။
"အိပ်တော့" ကျိုးချင်းပိုင်က ရယ်မောရင်း သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
သူ့ဇနီးသည်အပေါ် သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်မှု လျော့နည်းသွားနိုင်ပါ့မလဲ။ သူသည် သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးသည်။ သူမ အိမ်မှာရှိနေချိန်တွင်လည်း ဤအတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုလို တစ်နှစ်တာအတွင်း အတူတူရှိရသည့်အချိန် နည်းပါးလှသည့်အခါမျိုးတွင် သူက သူမကို ပို၍ပင် လွမ်းဆွတ်မိသည်။ သူမ နောက်တစ်ခေါက် ကိုယ်ဝန်ထပ်ရစေချင်သည်ဟု တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူမ ဘွဲ့လွန်တက်ရောက်ပြီး အလုပ်အပေါ် အာရုံစိုက်မသွားခင်အချိန်လေးကို တန်ဖိုးထားချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ အတွေးတွေကို မသိရှာသော လင်ချင်းဟယ်မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့သည် သမက်တော်များ လာရောက်လည်ပတ်ရမည့် နေ့ရိုးရာဖြစ်သည့်အတွက် အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်မတို့က လာရောက်ဂါရဝပြုကြသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် နွေဦးပေါက်ကတည်းက မူဝါဒတွေ ပြေလျော့သွားသည့်အတွက် အစ်မနှစ်ယောက်လုံးမှာလည်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမရှိတော့ဘဲ ကြက်တွေ အများအပြား မွေးမြူထားကြသည်။ ကြက်ဥတွေမှ ရရှိတဲ့ အာဟာရတွေကြောင့်ပင် ဖြစ်မည်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ အရင်နှစ်ကထက် ပိုမိုကျန်းမာပြီး ပါးပြင်တွေလည်း ပိုမိုနီမြန်းလာကြသည်။
သူတို့ ရောက်နေတာ ခဏလောက်ရှိတော့ ဆူဒါလင်သည် သူ၏ သားကြီးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ရောက်လာသည်။ သို့သော် ကျိုးရှomei ကတော့ အိမ်မှာ အငယ်ဆုံးသမီးလေးကို ထိန်းနေရသဖြင့် မပါလာခဲ့ပေ။
"ဘာလို့ အတူတူ မလာကြတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်မေက ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ပါ" ဟု ဆူဒါလင်က ရိုကျိုးစွာ ဖြေသည်။
ကျိုးရှomei က နောက်ထပ် ကလေးမယူတော့ဘူးဟု အရင်က ပြောထားဖူးသည့်အတွက် လင်ချင်းဟယ်မှာ အမှန်ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
အမှန်စင်စစ် အခြေအနေမှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ ဆူဒါလင်ရော ကျိုးရှomei ပါ နောက်ထပ် ကလေးယူဖို့ စီစဉ်မထားကြပေ။ သားယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိထားပြီးဖြစ်၍ မိသားစု ပြည့်စုံနေပြီဟု ခံစားနေကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်လုပ်နေကြသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းမရှိသဖြင့် ကလေးတွေ ကြီးလာလေ ငွေကြေးဖိအားတွေ ပိုများလာလေဖြစ်မည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။
သို့သော် မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ကလည်း ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကိုယ်ဝန်တားဆေးသုံးသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆေးပြတ်သွားတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း မေ့လျော့သွားတတ်သည်။ ကြာမြင့်စွာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့တဲ့လက အမှားတစ်ခုကြောင့် ယခုလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သတင်းဆိုး (သို့မဟုတ်) သတင်းထူးကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့ သုံးရက်လောက်ကပဲ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှomei က ရာသီလာရမည့်ရက် ကျော်လွန်နေပြီး ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားရသဖြင့် ဆေးရုံသွားပြရာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိရသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဆူဒါလင်မှာ သူမဆီက အပြစ်တင်စကားတွေ အတော်လေး ကြားခဲ့ရသည်။ ပြန်ပြင်လို့လည်း မရတော့သည့်အတွက် ကလေးကို မွေးဖွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသော်လည်း ကျိုးရှomei ကတော့ ကလေးမွေးပြီးလျှင် ဆူဒါလင်ကို ကလေးမရအောင် ခွဲစိတ်ကုသမှု (vasectomy) ခံယူစေရမည်ဟု တင်းတင်းမာမာ ပြောထားသည်။
လင်ချင်းဟယ်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ပညာတတ် လူငယ်တွေ မြို့ပြကို ပြန်လာနေကြသဖြင့် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေက ရှားပါးနေပြီး၊ ရှောင်မေသာ အလုပ်မှထွက်လိုက်ပါက သူမ အလုပ်ပြန်ရဖို့ မလွယ်တော့ပေ။
နှစ်သစ်ကူး တတိယနေ့တွင် လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ကလေးတွေကိုခေါ်ပြီး မြို့ထဲသို့ သွားကာ ကျိုးရှomei ဆီသို့ ဝင်ရောက်လည်ပတ်သည်။ သူတို့ကို ခဏလောက် ဧည့်ခံပြီးနောက် ရှောင်မေက လင်ချင်းဟယ်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး သီးသန့်စကားပြောသည်။
"အစ်မရေ၊ ကျွန်မက တကယ်ပဲ ကံမကောင်းပါဘူး" ဟု ကျိုးရှomei က တိုင်တန်းသည်။
"ဒါကတော့ နင်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာလေ။ အန္တရာယ်ရှိမှန်းသိလျက်နဲ့ ကံစမ်းကြည့်မိတာကိုး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပွင့်လင်းစွာ ပြောသည်။
ကျိုးရှomei မှာ ရှက်ရွံ့သွားသည်။ "အလိုလို ဖြစ်သွားတာပါ"
"ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီပဲ၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကိုပဲ တွေးပြီး စိတ်မညစ်ပါနဲ့တော့။ စိတ်ကို လျော့ထားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
"ကျွန်မ အလုပ်အကိုင်အတွက် စိုးရိမ်နေတာပါ။ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူ့ဦးလေးဆီ မေးကြည့်တော့ ကျေးလက်ကို သွားခဲ့ရသူတွေ အများကြီးပဲ ဒီနှစ်မှာ ပြန်လာခွင့်ရနေကြတယ်။ ကျွန်မသာ မီးဖွားခွင့်ယူလိုက်ရင် အလုပ်နေရာ ဆုံးရှုံးသွားမှာ ကြောက်တယ်" ဟု ရှောင်မေက ပူပန်စွာ ပြောသည်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အစီအစဉ်ကို ဘေးဖယ်ထားဦးတော့၊ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ထိုဝင်ငွေက အလွန်အရေးကြီးနေသည်။ တစ်လကို ယွမ် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ဆိုသည်မှာလည်း စိတ်အေးရသည့် အထောက်အပံ့တစ်ခုပင်။ သူမသာ အလုပ်ထွက်လိုက်ပါက ဆူဒါလင်တစ်ယောက်တည်းသာ ဝင်ငွေရှာရတော့မည်။
"ဒီနှစ်မှာ ပညာတတ်လူငယ်တွေ မြို့ထဲပြန်လာကြမယ့်သူ အများကြီးဆိုတာ မှန်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အတည်ပြုပေးသည်။
"ဒါဆို ကျွန်မ မီးဖွားခွင့်ယူပြီးရင် ကျွန်မအလုပ်နေရာ သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးတော့မှာပေါ့" ကျိုးရှomei က သက်ပြင်းချသည်။
"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့။ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ မိသားစုစီမံကိန်း (family planning) ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အကောင်အထည်ဖော်တော့မှာ။ ဒါက နင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးကလေးပဲ ဖြစ်မှာမို့လို့ ဒီကလေးကို မွေးထားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နောင်ဆိုရင် နောက်ထပ် ကလေးထပ်ယူဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
"လေးယောက်မြောက် အစ်မရေ၊ ကျွန်မက ဒါလင်ရဲ့ စက်ရုံကရော နောင်ဆိုရင် ထိခိုက်မလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ" ဟု ရှောင်မေက ထပ်ပြောသည်။
"သူ့စက်ရုံက တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောကာ သူမ၏ ကျူရှင်ဆရာရုံးခန်း ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei က အမြန်ပင် ချရေးလိုက်သည်။
"သူ အလုပ်ထုတ်ခံရရင်လည်း ငါ့ကို ပြောလိုက်။ ငါ သူ့အတွက် စီစဉ်ပေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ကတိပေးသည်။ သူများတိုင်းအတွက်တော့ သူမ ဒီလိုမျိုး အာမခံချက် ပေးမှာမဟုတ်ပေ၊ ဒါပေမဲ့ ဆူဒါလင်ကိုတော့ ကူညီပေးချင်သည်။ သူလုပ်တဲ့ ပေါက်စီတွေကို သူမ နှစ်သက်ပြီး၊ သူသာ မြို့တော်ကို ပြောင်းလာပြီး ပေါက်စီဆိုင် ဖွင့်မယ်ဆိုရင် အတော်လေး အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်သည်။
"လေးယောက်မြောက် အစ်မရေ၊ အစ်မက ဒါလင်ကို ပေါက်စီရောင်းခိုင်းဖို့ ပြောနေတာလား" ကျိုးရှomei က တိုးတိုးလေး မေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်က သူမမျက်နှာကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ ကလေးလေးယောက် အမေဖြစ်နေပေမဲ့ ရှောင်မေကတော့ အရင်အတိုင်းပင် အိမ်ထဲမှာပဲ နေသလို ဖြစ်နေဆဲ။ "နင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်— ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်တာက ဂုဏ်မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာမလား"
"ဟုတ်တယ်" ဟု ရှောင်မေက ဝန်ခံသည်။
ထိုသို့ ခံစားရသည်မှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် စက်ရုံအလုပ်သမား ဖြစ်ခြင်းသည် တည်ငြိမ်ပြီး ဂုဏ်ရှိသော ဘဝဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူများကိုမူ အထင်သေးစွာ ကြည့်လေ့ရှိကြသည်။
"အရင်တုန်းက ငါ အိမ်မှာနေပြီး စာကျက်နေချိန်မှာ လူတွေက ငါ့ကို ပျင်းရိပြီး အစားကြီးတဲ့သူလို့ ခေါ်ကြတယ်၊ နင့်ရဲ့ လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုက ငါနဲ့ အိမ်ထောင်ကျလို့ ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်" လင်ချင်းဟယ်က အေးဆေးပင် ပြောသည်။ "ငါ ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြခဲ့သလို ပြန်လည်း မငြင်းခုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အခါမှာ နင့်ရဲ့ လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဘယ်သူက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေပါ့မလဲ"