အခန်း (၂၅၃) - ကျူရှင်ပေးခြင်း
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ ထိုစကားဝိုင်းကြောင့် တွေဝေသွားသော်လည်း သူမစိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုတစ်ခုကိုတော့ ခံစားလိုက်ရသည်။ စတုတ္ထမောင်နှံ၏ဇနီးသည် နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အခြားသူများ မမြင်နိုင်သည့်အရာများကို ထက်မြက်စွာ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
အကြောင်းရင်းကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း သူမက "ဒါဆိုရင် ဒါဟာ တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့လမ်းကြောင်းလို့ မင်းထင်တာပေါ့နော်" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လက်သမားပညာ သင်ယူတာက ခိုင်မာတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခုပါ။ အနည်းဆုံးတော့ လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုပဲ မှီခိုနေရတာထက် ပိုပြီး စိတ်ချရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်သင်အဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်ရတာတော့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအစ်မတော်၊ ပညာတစ်ခုကို သင်ယူဖို့ဆိုရင် အခက်အခဲတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှ ဖြစ်မှာလေ။ ကောင်းကင်ကနေ အလကား ကျလာမှာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
သူမသည် မိသားစုဝင်များအားလုံးနှင့် အိမ်ထောင်စုတစ်စုချင်းစီ အဆင်ပြေချောမွေ့ကြစေရန် စိတ်ရင်းစေတနာဖြင့် မျှော်လင့်သည်။ အားလုံး အတူတကွ တိုးတက်လာနိုင်ပါက မိသားစုမှာ ပို၍ ခိုင်မာလာမည်ဖြစ်သည်။
"ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်မှာသွားပြီး အဲဒီပညာကို သင်ရမလဲဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူးလေ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကို ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ တိုင်ပင်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အသေးစိတ်တော့ ကျွန်မလည်း သိပ်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ပဲ ဆွေးနွေးခိုင်းလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးလိုက်သည်။
စတုတ္ထမောင်နှံ ကျိုးချင်းပိုင်တွင် လိုအပ်သည့် အဆက်အသွယ်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ ဒုတိယအစ်မတော်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် "ကောင်းပါပြီ၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကို စတုတ္ထမောင်နဲ့ တိုင်ပင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက ကျိုးချင်းပိုင်ကို ရှာဖွေတွေ့ဆုံခဲ့သည်။
တောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ "မြို့ထဲမှာ လက်သမားအလုပ်တွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ သစ်သားပရိဘောဂစက်ရုံတစ်ခုရှိတယ်။ ကျိုးရှ သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်ဖက်က ရဲဘော်ဟောင်းကို မေးကြည့်ပေးလို့ရပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အလွန်ကောင်းတာပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျိုးရှကို ဘာလို့ လက်သမားအလုပ် သင်ခိုင်းချင်ရတာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မေးမြန်းသည်။
"စတုတ္ထမောင်နှံက အကြံပေးလို့ပါ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုကြီးက ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဇနီးဖြစ်သူကို မေးမြန်းကြည့်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည် - "လက်သမားဖြစ်လာတာက အနာဂတ်အတွက် အရမ်းကောင်းတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။"
၁၉၇၉ ခုနှစ်သို့ ရောက်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်သင်အဖြစ် သင်ယူရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး ကျိုးရှ၏ အသက်အရွယ်မှာလည်း ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သစ်သားပရိဘောဂစက်ရုံသို့ ပို့ပြီး ဆရာတစ်ဦးထံတွင် ပညာသင်ယူရန် အချိန်အခါကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်ကိစ္စကိုတော့ နောက်မှပဲ ထပ်စဉ်းစားကြရအောင်။ သူတို့အနေဖြင့် ကျိုးရှကို အလုပ်လက်မဲ့ ထားထားရန် သို့မဟုတ် လယ်ကွင်းထဲတွင် လုပ်အားခ အနည်းငယ်အတွက်သာ ပင်ပန်းခံခိုင်းထား၍ မဖြစ်ပေ။ စာချုပ်စနစ်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့မည့် အခြေအနေတွင် လူကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်ရသည့် လုပ်အား၏ တန်ဖိုးမှာ ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်များအထိတိုင် ကျွမ်းကျင်သည့် လက်သမားများမှာ အမြဲတမ်း လိုအပ်နေဦးမည်ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ယုံကြည်သည်။ လမ်းကြောင်းကိုတော့ ချမှတ်ပေးပြီးပြီဖြစ်ရာ ကျန်သည့်အပိုင်းတွင် ကျိုးရှကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအလုပ်ကို ဆက်လုပ်မည်လား၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြောင်းမည်လား သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း ထူထောင်မည်လားဆိုသည်မှာ သူ့အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင်သည် မြို့နယ်လုံခြုံရေးဗျူရိုသို့ သွားရောက်စုံစမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းမှာ သူနှင့်အတူ သစ်သားပရိဘောဂစက်ရုံသို့ လိုက်ပါသွားပြီး စုံစမ်းပေးခဲ့ရာ အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်သင်များ ခေါ်ယူနေကြောင်း သိရသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သတင်းကောင်းမှာ အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးရှ သွားချင်သည်ဆိုပါက လာမည့်နှစ် ဇူလိုင်လ (၁) ရက်နေ့တွင် သွားရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
စက်ရုံတွင် နေရေးထိုင်ရေးနှင့် အစားအသောက်အတွက် တာဝန်ယူပေးသည်။ အလုပ်သင်များသည် ပထမနှစ်တွင် အထွေထွေအလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနှစ်တွင်မှ လက်တွေ့လုပ်ငန်းများကို စတင်လုပ်ကိုင်ရကာ တတိယနှစ်တွင်မှ ပညာရပ်အစစ်အမှန်ကို သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှမှာ ငယ်သေးသော်လည်း ဤသည်မှာ သင်တန်းပေးရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ လစာမရသော်လည်း နေရေးထိုင်ရေးနှင့် အစားအသောက်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုသဖြင့် မိသားစုအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေတော့ပေ။
ဒုတိယအစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာ လင်ချင်းဟဲ့၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့ရသည်မှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးရှနှင့် တိုက်ရိုက် စကားပြောခဲ့သည် - "မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဒေါ် ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်း သွားပြီးရင်တော့ သေချာဂရုစိုက်ပြီး တတ်နိုင်သလောက် သင်ယူပါ။ ဆရာ့ရဲ့ ပညာရပ်ကိုတင်မကဘူး၊ လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာကိုပါ သင်ယူရမယ်။ လူကြိုက်များတဲ့ ပရိဘောဂဒီဇိုင်းတွေကိုလည်း ဂရုစိုက်ကြည့်၊ အနာဂတ်မှာ ပုံစံတွေ ပြောင်းသွားနိုင်တယ်။ မင်းအနေနဲ့ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိရမယ်။ ပညာဆိုတာ အဆုံးမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မာန်မာန မထားပါနဲ့။ မင်းကို ပညာသင်ပေးမယ့် ဆရာ့ကိုတော့ ရိုသေလေးစားပါ။"
"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်!" ကျိုးရှက ခေါင်းညိတ်ရင်း ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
"မင်း အရွယ်ရောက်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဆရာ့ကို အရင်ဆုံး ပြောပြထားပါ။ မင်း ပညာတတ်မြောက်ပြီးလို့ ကိုယ်တိုင် လမ်းသစ်ထွင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း စတုတ္ထအဒေါ်က ထောက်ခံပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
ကျိုးရှက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ခုထိ ဘာမှမသင်ရသေးပါဘူး! အရင်ဆုံး ပညာတတ်မြောက်အောင် သင်ယူပြီးမှပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပါတော့မယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားအရမ်းမပေးပါနဲ့။ မင်း မသင်ယူနိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင်လည်း အိမ်ပြန်လာခဲ့လို့ရပါတယ်။ အသက်မွေးဖို့ တခြားအခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှာဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလို့လား" ဟု ကျိုးရှက မေးသည်။
"အဲဒါကိုတော့ အချိန်တန်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှက သဘောတူပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ကျောင်းဆက်တက်ရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန်မှာလည်း သူမနှစ်သက်ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ပညာရပ်တစ်ခုကို သင်ယူခွင့်ရသည့်အတွက် သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ ဤအစီအစဉ်အကြောင်း ကြားသိကြသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှု မရှိကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ မိမိတို့၏ သားများကို ကျောင်းဆက်တက်စေရန်သာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။ ပညာရေး၏ တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ အရေးကြီးကြောင်းတော့ သိကြသည်။
ထိုအစ်မတော်နှစ်ဦးမှာ နှမ်းနှင့် မြေပဲအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လင်ချင်းဟဲ့၏ အိမ်သို့ ရောက်လာကြပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိတို့၏ ကလေးများကို ကျူရှင်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး "မနက် ၈ နာရီခွဲလောက်ဆို သူတို့ကို လွှတ်လိုက်ပါ။ တစ်နာရီခွဲလောက်တော့ စာသင်ပေးပါ့မယ်။ ၁၀ နာရီဆိုရင်တော့ ကျွန်မ နေ့လယ်စာ ပြင်ရတော့မှာမို့လို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
အစ်မတော်များမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သူမ၏သား ကျိုးယန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တတိယအစ်မတော်က သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံး ဝူနီကို လွှတ်လိုက်သည်။ ငယ်ရွယ်သည့် ကလေးများမှာ ကျူရှင်တက်ရန် စောလွန်းသေးသော်လည်း အကြီးကောင်များ တတ်မြောက်သွားပါက အငယ်များအား ပြန်လည်သင်ကြားပေးနိုင်မည်ဟု တွက်ဆထားကြသည်။ နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သူထံမှ သင်ခန်းစာယူရပါက ကလေးများ၏ အဆင့်မှာ တိုးတက်လာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က တူ၊ တူမတို့၏ အိမ်စာများကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူတို့၏ အခြေခံဗဟုသုတမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သို့သော် ကလေးနှစ်ဦးလုံးမှာ ကြိုးစားကြသဖြင့် သူမက အချိန်ပေး၍ သင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမသည် အခြေခံမှစတင်ကာ သင်္ချာနှင့် အင်္ဂလိပ်စာကို အဓိကထား သင်ကြားပေးသည်။ အခြေခံကို လျှော့တွက်၍ မရကြောင်း သူမသိသည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆင့်မြင့်တန်းများသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ကျိုးရှကို အလုပ်သင်ရအောင် ကူညီပေးရသည်ကို မငြီးငွေ့သော်လည်း နေ့တိုင်းလိုလို တစ်နာရီခွဲကြာအောင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အချိန်ကို တူနှင့် တူမတို့က သိမ်းပိုက်ထားသည်ကိုမူ နည်းနည်းလေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။ ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ရှိခွင့်ရသည့်အချိန်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် ထိုအချိန်လေးကိုပင် မလုံလောက်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော်လည်း သူ စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့က နေ့တိုင်းလိုလို အိမ်စာများကို ပေးထားပြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ခိုင်းသည်။ သူမသည် သားကြီးကိုပင် သူတို့အတွက် မှတ်သားရမည့် အချက်များကို အမှတ်အသားပြုခိုင်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပေးသည်။
အေးချမ်းသည့် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျိုးယန်နှင့် ဝူနီတို့အတွက်မူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းသည့် ကာလတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တတိယအစ်မတော်က သူမ၏သမီးကို ကျောင်းဆက်တက်ခွင့်ပြုထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်မိသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်၏ သမီးများမှာမူ ကျောင်းမှ ထွက်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ဝူနီမှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းတွင် ကျောင်းဆက်တက်နေသည့် တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာရှိပြီး အဆင့်မှာလည်း ထိုအတိုင်းပင် - ပဉ္စမတန်းတွင် တစ်နှစ်တောင် ကျန်ရစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အာဝါ၏ ကျူရှင်သင်ပေးမှုကြောင့်သာ အောင်မြင်ပြီး နောက်တန်းသို့ တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လာမည့်နှစ်တွင်မူ အလယ်တန်း ပထမနှစ် ဒုတိယဆန်းမက်စတာသို့ တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အခြေခံမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းလှသဖြင့် ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း တတ်နိုင်သမျှ အမီလိုက်နိုင်ရန် လင်ချင်းဟဲ့က ကူညီပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်စာစားပြီး အိပ်ရာကနိုးရင် တောင်ပေါ်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြမလား" ဟု နေ့လယ်စာစားပြီး အခန်းထဲတွင် ခဏအနားယူနေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။