လင်ချင်းဟဲ့ အသားသွားယူချိန်တွင် မေမေက အနည်းငယ် အားနာဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီနေ့ အလုပ်သွားတုန်းက ဒီအဝတ်အစားတွေကို ဝတ်သွားတာ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက မြင်တော့ အရမ်းသဘောကျသွားကြတယ်။ နောက်တစ်ခါ အဲဒီဘက်ကို သွားဖို့ အခွင့်အရေးရှိရင် သူတို့အတွက်ပါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ယူပေးပါဦးလို့ မှာလိုက်ကြတယ်"
"နောက်တစ်ခါ သွားဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်မ ယူပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းများများစားစားတော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူးနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မေမေလည်း နားလည်ပါသည်။ အကယ်၍ အများကြီးသာ ယူလာမိပါက မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲကလို ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။
သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ မှာထားသည့် အသားများကို ပေးလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ဆယ်ပိဿာလောက် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ငွေရှင်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဝက်အူချောင်းနှင့် ကြက်သားပေါင်း ချက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ၎င်းမှာ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အထူးရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချက်ပြုတ်သည့် ဟင်းလျာတစ်ခုဖြစ်သည်။
အမေကျိုး ရောက်လာပြီး မီးဖိုချောင်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမမှာ အလွန်ပင် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ကာ မြေးသုံးယောက်ကိုလည်း အကောင်းဆုံး ပျိုးထောင်ပေးထားသည်။ အရင်တုန်းက အမေကျိုး သည် သူမနှင့် ပတ်သက်၍ အကဲခတ်ရခက်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမလုပ်သမျှအရာအားလုံးမှာ မျက်စိထဲတွင် မြင်ရသူတိုင်းအတွက် ကြည်နူးစရာ ဖြစ်နေသည်။
သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တခြားချွေးမများမှာ ငြိမ်းချမ်းကြသော်လည်း စတုတ္ထမြောက်ချွေးမလောက် အမြော်အမြင် မရှိကြပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်သည့်အခါ အဆင်သင့်ဖြစ်နေစေရန် စာကျက်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့၏ ရလဒ်များကို ကြည့်ရသမျှ သူတို့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရကြမည်မှာ သေချာနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း သူတို့ တက္ကသိုလ်တက်ပြီး အလုပ်တာဝန်များ ရရှိသွားပါက သူတို့၏ အနာဂတ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။
"သမီးတို့ ဘာတွေ ချက်နေကြတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။
"ဝက်အူချောင်းနဲ့ ကြက်သားပေါင်းပါ။ အစာအိမ်အတွက် အားဖြစ်စေဖို့ ချက်တာပါ၊ တစ်မိသားစုလုံး စားလို့ရအောင်လို့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း တစ်အိမ်လုံးကို ကျွေးမွေးရသည်ကိုလည်း သူမ မငြိုငြင်ပေ။
"သမီးအိမ်ပြန်ရောက်မှပဲ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းကောင်းတွေကို စားရတော့တယ်" ဟု အမေကျိုး က သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အိမ်တွင် ဝက်သားตุ๋န်၊ အသားလုံးကြော်နှင့် အခြားဟင်းလျာများ မပြတ်ရှိနေသည်။ အသားရိက္ခာများမှာ သုံးရက်အတွင်း ကုန်သင့်သော်လည်း မီးဖိုချောင်တွင် အမြဲလိုလို အသားများ ရှိနေတတ်ပြီး ၎င်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အဆက်အသွယ်ကောင်းများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို အမေကျိုး သိရှိထားသည်။
"သမီးလည်း အားနေတာဆိုတော့ အားလုံးကို ဝအောင်ကျွေးထားတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ချင်းပိုင်နဲ့ အဖေလည်း တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ထားရတာ၊ ဆောင်းဦးနဲ့ ဆောင်းရာသီဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အားဖြည့်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘဲအိုလေးတစ်ကောင်လောက် ရှာမရတာတော့ စိတ်မကောင်းဘူး"
"ဘဲအိုလား? အဘိုးကြီးဆိုင်ရဲ့ အိမ်မှာ နည်းနည်းရှိတယ်။ မကြာခင် နှစ်သစ်ကူးအတွက် သတ်တော့မှာ။ အမေ သွားမေးပေးရမလား" ဟု အမေကျိုး က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
"ဆိုင်မိသားစုလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ လေးကောင်ရှိတယ်၊ အကုန်လုံးလည်း အကောင်ကြီးတွေပဲ" ဟု အမေကျိုး က အတည်ပြုသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ အမေ သွားမေးပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဘဲကြီးတစ်ကောင် ရလိုက်မည်ဆိုပါက ဘဲအိုပေါင်းဟင်းရည် ချက်သောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အားရှိကာ ရေဓာတ်ပြည့်ဝစေသည်။
အမေကျိုး လည်း စုံစမ်းရန် ထွက်သွားသည်။ သူမသည် စတုတ္ထမြောက်ချွေးမအပေါ် မကျေနပ်ချက်မျိုး မရှိပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး ကြက်သားနှင့် ဝက်အူချောင်းကိစ္စတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပါလျက်နှင့် နောက်ထပ် ဟင်းလျာကောင်းတစ်ခုအတွက် စီစဉ်နေသည်။ ၎င်းမှာလည်း ရှောင်လွှဲ၍မရပေ၊ လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်တွင် ရှိနေချိန်မှာ တိုတောင်းလှသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် ကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပေးချင်သည်။
အမေကျိုး သည် ခဏအကြာတွင် အသစ်သတ်ထားသော ဘဲတစ်ကောင်နှင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ "အမေ ရောက်သွားတော့ အကြီးကောင်ဆိုင်က အကောင်တွေကို သတ်နေတာ။ သူတို့လည်း အမေ လိုချင်တယ်ဆိုတာ သိရော အထဲဝင်ပြီး သူ့အမေကို ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်ပြီး ဒီကောင်ကို ချက်ချင်း ပေးလိုက်တယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးတုန်း နှင့် ကျိုးရှီး တို့အပေါ် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဆိုင်မိသားစုဝင် ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်ရာ မိသားစုနှစ်ခုကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။ သူတို့မှာ လင်ချင်းဟဲ့ ကို မျက်နှာသာပေးရသည်ကိုပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။
"မစ္စက်ဆိုင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ဆီသွားပြီး ဖရဲစေ့လေးဘာလေး စားရင်း စကားပြောဦးမှပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ မစ္စက်ဆိုင်က အရင်က သူမ၏မြေးကို အကြီးဆုံးသားနှင့် စေ့စပ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း အောင်မြင်မှုမရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော်လည်း ၎င်းက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါ။
ရာသီဥတုက အေးနေသဖြင့် အသားများ ပုပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ဝက်အူချောင်း၊ ကြက်သားနှင့် ကျန်နေသော ဝက်သားตุ๋န်တို့ဖြင့် ယနေ့အတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၍ ဘဲကိုတော့ နောက်မှချက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ဘဲအိုပေါင်းဟင်းရည်ကို ကော်ခေါက်ဆွဲဖြင့် တွဲဖက်ချက်မည်၊ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီမည်ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က ဝက်အူချောင်းနှင့် ကြက်သားပေါင်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှသဖြင့် တစ်မိသားစုလုံး စိတ်ကျေနပ်စွာ စားသောက်ကြသည်။ အဖေကျိုး မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမ အိမ်ပြန်ရောက်နေချိန်တွင် ထမင်းဝိုင်းက ပို၍ စားကောင်းသောက်ဖွယ်ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
"ကျိုးရှ က နောက်နှစ်ကျရင် စာမဆက်သင်တော့ဘူးတဲ့" ဟု အမေကျိုး က နောက်ပိုင်းတွင် ပြောပြသည်။ "သူက သူ့အဖေလိုပဲ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အမှတ်ယူချင်နေတာ"
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျိုးရှ က ဘယ်လောက်တောင် အရွယ်ရောက်နေပြီမို့လဲ? သူ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရင် ဘယ်လောက်များ အမှတ်ရနိုင်မှာမို့လို့လဲ"
"သူက တကယ်ကို စာမသင်ချင်တာပါ" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။ သူမ ဝန်ခံရလျှင် အကြီးဆုံးမြေးများနှင့် သူတို့၏ညီအစ်ကိုများသည် ၎င်းတို့၏ မိခင်များကဲ့သို့ပင် စာသင်ရာတွင် ထူးချွန်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက ကျိုးမိသားစုအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ပညာရှင်များ ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။ အကြီးဆုံးအစ်ကို၏ မိသားစုမှ ကျိုးယန် ပင်လျှင် အဆင့်အတန်းမှာ အလတ်စားသာ ရှိသည်။ သူ ဆက်သင်ချင်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ နည်းပါးလှသည်။ သူတို့မှာ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမ၏ သားများလောက် ဉာဏ်မကောင်းကြပေ။
"သူ စာမသင်ချင်ရင်လည်း တစ်ခုခု ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ခိုင်းလိုက်ပါ။ လယ်ကွင်းထဲမှာပဲ လုပ်နေရင် တစ်နှစ်ကို ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရမှာမို့လို့လဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မနှစ်မြို့စွာ ပြောသည်။
"သူ ဘာကျွမ်းကျင်မှုမျိုး သင်ရမလဲဆိုတာ သိလား" ဟု အမေကျိုး က သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမ၏ အကြံဉာဏ်ကို ယုံကြည်သည်။ သူမသည် သူမ၏မြေး အောင်မြင်သည်ကို မြင်ချင်သည်။
"လက်သမားအလုပ်ကတော့ အဆင်ပြေမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်များ အစောပိုင်းတွင် လက်သမားများမှာ အလွန်ပင် လိုအပ်ချက်များနေသည်။ ကျောင်းများကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လာသည်နှင့်အမျှ လက်မှုပညာရှင်များအတွက် အလုပ်အကိုင် အများအပြား ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး သည် ထိုအကြံဉာဏ်ကို နောက်တစ်နေ့တွင် ရောက်လာသည့် ဒုတိယအစ်မတော် ထံသို့ ပြောပြလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညစာအတွက် မီးသွေးမီးဖိုပေါ်တွင် ဘဲအိုပေါင်းဟင်းရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး တည်ထားရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
"ဒုတိယအစ်မတော်၊ ဝင်ခဲ့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အရင်က အဆင်မပြေမှုအချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း နှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ သူမ စိတ်ထဲတွင် မထားတော့ပေ။
"ဒါဝါ့အမေ၊ မနေ့က အမေကျိုးဆီက ကြားလိုက်တာက ရှောင်ရှကို လက်မှုပညာတစ်ခုခု သင်ပေးဖို့ အကြံပေးတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မေးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ အစ်မတို့ဘက်မှာ တခြား စီစဉ်ထားတာ ရှိရင်လည်း ကျွန်မစကားကို နားထောင်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒုတိယညီနဲ့ ငါနဲ့ တစ်ညလုံး တိုင်ပင်ပြီးပြီ။ စိတ်ကူးကတော့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ဘယ်လောက် အဆင်ပြေမလဲဆိုတာ မသေချာလို့ပါ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ဝန်ခံသည်။
"ရှေ့ရေးကတော့ ရှောင်ရှရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပါ။ သူက စိတ်ကူးဉာဏ် ကွန့်မြူးနိုင်ရမယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိရမယ်၊ တစ်နေရာတည်းမှာပဲ ပိတ်မိမနေရဘူး။ ခေတ်တွေက ပြောင်းလဲနေပြီ၊ သူကလည်း အဲဒီခေတ်နဲ့အညီ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေရမယ်။ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ခေတ်ရေစီးကြောင်းနဲ့အတူ လိုက်ပါနိုင်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးလိုက်သည်။