"အဖေ၊ မီးဖိုချောင်က ဒီလောက်လေးပဲ ကျယ်တာကို အထဲမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု အာဝါ က အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ မိဘနှစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မေးလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ချောင်းကြည့်နေသည်။
"မင်းတို့က အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မနေနိုင်ဘဲ အဖေနဲ့ လက်ရည်စမ်းချင်နေကြတယ်လို့ အဖေ ထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။
"အမေရာ၊ ကျွန်တော်က အမေ့သားအရင်းပဲကို။ အမေက ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ကူမပြောပေးဘူး" ဟု အာဝါ က ချက်ချင်းပင် ငြီးတွားလိုက်သည်။
"အမေက အဖေ့ရဲ့ ဇနီးလေ။ အဖေနဲ့ အမေကတော့ အရင်းနှီးဆုံးပဲပေါ့။ မင်းတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ နားမလည်ခဲ့ပေမယ့် အခု အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ၊ အဖေနဲ့ အမေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ပထမဦးစားပေးဆိုတာနဲ့ မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေက 'မတော်တဆ' ဖြစ်လာကြတာဆိုတာကို မင်းတို့ မသိသေးဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်သည်။
"အရမ်းကို ချွဲနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တော့ မကြည့်ရက်တော့ဘူး!" ဆန်ဝါ က သူ့လက်မောင်းပေါ်က ကြက်သီးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း လွန်လွန်ကဲကဲ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့်ကိုပဲ။ အမေက အဖေ့ကို အချစ်စကားတွေ ပြောနေတာလား" ဟု အာဝါ က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"ဒါကို မေးစရာလိုသေးလို့လား။ သူတို့က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ချစ်ခင်နေကြတာလေ" ဟု ဆန်ဝါ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"သူတို့ ချစ်ခင်နေကြတာ ကောင်းတာပေါ့။ အဖေ၊ အခု အမေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ အမေ့ကို အဖေ့လက်ထဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်။ ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်းက တက္ကသိုလ်စီမံခန့်ခွဲသူတွေနဲ့ ပြဿနာတက်မလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ တော်တော်လေးကို ပင်ပန်းခဲ့ရတာ" ဟု ကျိုးခိုင် ဟုလည်း လူသိများသည့် ကျိုးတာဝါ က ပြောသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့သားဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အဟမ်း၊ အားလုံးပြီးသွားပါပြီ။ အဲဒါတွေကို ဘာလို့ ပြန်ပြောနေရတာလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က ဖုံးကွယ်ထားရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "အမေ တက္ကသိုလ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရေပန်းစားလဲဆိုတာ အဖေ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာဌာနတစ်ခုလုံးမှာ အမေ့ကိုပဲ Hai မြို့ကိုသွားမယ့် အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ အလုပ်ကလည်း အဆင်ပြေပြေနဲ့ လှပစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့တယ်။ တက္ကသိုလ်အတွက် ဂုဏ်တက်စေခဲ့ပြီး အရှက်ရစရာ တစ်စက်မှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ပြဿနာက နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်လာတာ။ ဒီနှစ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ကျောင်းသားအသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာတယ်လေ။"
သူက ကျောင်းသားအသစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြကြောင်း ဆက်ပြောပြသည်။ သူတို့ထဲတွင် မြို့တော်မှ လာသည့် စစ်မှုထမ်းမိသားစုဝင် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်လည်း ပါဝင်သည်။ သူက အမေ့ဆီကို တစ်နေ့ကို အချစ်စာနှစ်စောင်စီ ရေးပို့ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့တောင် အဲဒီကောင်လေးက အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုးဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က ကြားဝင်ပြီး လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက်ထုတ်လိုက်မှသာ အဲဒီကောင်လေး လက်လျှော့သွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းရက်အနည်းငယ်မှာ အဲဒီကောင်လေးက အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီး ကျိုးခိုင် ရဲ့ အတန်းထဲကိုတောင် သွားပြီး ကြားထားတာတွေက ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးခဲ့သေးသည်။ ကျိုးခိုင် ဆိုသည့် သားဖြစ်သူက လူကြီးဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရမှသာ အဲဒီလူငယ်လေးက သူ့အိပ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်သွားတော့သည်။
"အဲဒါကိုကြည့်ရင်ပဲ အမေ တက္ကသိုလ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရေပန်းစားလဲဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "အမေ၊ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ အမေက အရွယ်စုံက လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ" ဟု လေးစားစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာထား တင်းသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "အမေ့အမှားမဟုတ်ဘူးနော်။ အမေ သူတို့ကို ဘာမှ လုပ်မထားဘူး။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရေးပို့လာကြတာ" ဟု ပြောသည်။
"စာတွေက အများကြီးပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "နေ့တိုင်း စာအထပ်လိုက် ရောက်လာတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။"
"မင်းတို့ ဒီနေ့ည ညစာ စားချင်သေးလား" လင်ချင်းဟဲ့ က မခံနိုင်တော့ဘဲ သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ၊ စားရမှာပေါ့" ကျိုးခိုင် က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ညီနှစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ အမြန်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားကာ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။
တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားချိန်တွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့က နောက်ပြောင်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့က အစ်ကိုကြီးကို ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်သည်မှာ နှစ်တိုင်း ကျောင်းသားအသစ်တွေ ရောက်လာဦးမှာဖြစ်၍ အမေ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ပြောကြသည်။ သူတို့က "အမေမဲ့" သားတွေ မဖြစ်ချင်ကြပေ။
ထိုနှစ်တွင် ရွာ၌ အပြောင်းအလဲများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ညီငယ်နှစ်ယောက်စလုံးလည်း သိသိသာသာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် အနေဖြင့် ထိုညတွင် ဘာမှ အများကြီး မပြောခဲ့ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ စိတ်ဆိုးနေမှန်း သိသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း စိတ်ကောက်နေသည်မှာ ရှားပါးသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်နေသည့် သူ့ကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုပင် သူမ ထင်မိသည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး သူ့ကို ချော့မော့နေခဲ့သည်။
ထိုညတွင် သူမသည် သူ့ကို အဝစားကျွေးပြီး ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ဦးဆောင်ခွင့်ပေးလိုက်မှသာ သူ စိတ်ပြေသွားတော့သည်။
"နောက်နှစ်ကျရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ကြေညာသည်။
"ဘာလို့ အဲဒါကို လုပ်ရမှာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။ သူမနှင့် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ၁၀ ရက်နေ့တွင် အတန်းစတက်ရန် ရှိနေသဖြင့် ၆ ရက်နေ့တွင် ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် အလယ်မှာမို့ မတတ်နိုင်ပေ။
"နွေရာသီကို စောင့်ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ အချိန်ရရင် လာလည်ကြပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ၏ စကားကို လက်ခံလိုက်ပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
"ရှင်ကလည်း ကြမ်းတမ်းလိုက်တာ။ နည်းနည်းလောက် သိမ်မွေ့အောင် မလုပ်တတ်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"မင်း အဲဒီလို ဆက်ပြောနေရင် ကိုယ် နောက်တစ်ခါ လုပ်ချင်လာလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ညည်းတွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ခါးကို အသာလေး ဆိတ်လိုက်သည်။ "ပင်ပန်းနေတဲ့ နွားပဲ ရှိတာပါ၊ ပျက်စီးသွားတဲ့ လယ်ကွင်းတော့ မရှိပါဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင်၊ ရှင်လည်း အသက်ကြီးနေပြီနော်။"
"အဲဒါ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တိုးတိုးလေး ရယ်သည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူကောင်းကောင်း သိသည်။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
"အိပ်တော့" လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
ထိုနှစ်တွင် အသားများ ပေါများသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် Sister Mei ထံမှ အသားအချို့ ဝယ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပဝါတစ်ထည်ကို သူမအတွက် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးခဲ့သည်။ "ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ကိစ္စနဲ့ Hai မြို့ကို သွားတုန်းက ဝယ်လာတာပါ။ အဝေးကြီး သွားရတာမို့ အလကား မပြန်လာချင်တာနဲ့ Sister Mei အတွက် ဝယ်လာခဲ့တာပါ။"
"ဒီမှာတော့ ဒီလိုဒီဇိုင်းမျိုး မရှိဘူး" Sister Mei က သဘောကျစွာ ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"ဒါက Hai မြို့မှာ ခေတ်စားနေတဲ့ ပုံစံပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြသည်။
"ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ" Sister Mei က ပြုံးရင်း မေးသည်။
"ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောရင်တော့ အားနာစရာ ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်မတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်လာကြတာ၊ လုံးဝ မပြောပါနဲ့။ ဒါကို မြင်တော့ Sister Mei နဲ့ လိုက်မယ်ထင်လို့ ဝယ်လာခဲ့တာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်သားဝယ်လိုကြောင်း ပြောသည်။ "ရွာက ဝေပေးတာလေးက နည်းနည်းလေးပဲလေ။ ဒီရက်ပိုင်း မြို့တော်မှာ ကျောင်းတက်နေရတော့ ယောက္ခမက အရမ်း ချွေတာပြီး နေနေရတယ်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ကို ခွန်အားဖြစ်စေမယ့် ကောင်းကောင်းလေး ချက်ကျွေးချင်လို့ပါ။"
"အဲဒါတော့ လုပ်သင့်တာပေါ့" ဟု Sister Mei က သဘောတူပြီး ဘာတွေ လိုချင်သလဲ မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဝက်သားသုံးထပ်သား၊ နံရိုး၊ အရိုးနှင့် အစာအိမ်တို့ကို တောင်းဆိုသည်။ Sister Mei က အားလုံးကို သဘောတူလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ခါနီးတွင် Sister Mei သည် နောက်ဖေးသို့သွားကာ ကြက်တစ်ကောင် ဖမ်းလာပြီး သူမကို ယူသွားရန် အတင်းပြောသည်။
"ယောက္ခမက ဒီနှစ် ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားပါတယ်။ Sister Mei ရယ်၊ ဒါကို ကျွန်မ မယူပါဘူး။ အစ်ကိုနဲ့ တူလေးအတွက်ပဲ ပြန်ထားလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းသည်။
"သူတို့အတွက် မရှိဘဲ နေပါ့မလား။ ဒါကို မင်းအတွက်ပဲ သီးသန့် ဖမ်းလာတာမို့ ယူသွားပါ။ ကျွန်မကို အားမနာပါနဲ့" ဟု Sister Mei က အတင်းအကျပ် ပေးသည်။
အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်သည်။
Sister Mei သည် သူမ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်။ သူမခင်ပွန်းက "ပဝါတစ်ထည်တည်းနဲ့တောင် ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလား" ဟု ရယ်မောသည်။
"ရှင် Bဘာသိလို့လဲ။ ဒါက သူ ကျွန်မကို သတိရနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ သူ Hai မြို့က ခေတ်အမီဆုံး ပုံစံမျိုးကို ယူလာပေးတာ။ ဒါ တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် တန်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်" ဟု Sister Mei က ပြောသည်။
"ပဝါတစ်ထည်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဈေးကြီးရတာလဲ" ဟု သူမခင်ပွန်းက အံ့ဩစွာ မေးသည်။
Sister Mei သည် သူ့သံသယကို လက်ကာပြ၍ ငြင်းလိုက်သည်။ ဈေးနှုန်းဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လင်ချင်းဟဲ့ ကို ကြက်တစ်ကောင် ပေးလိုက်ရတာ သူမအတွက် အရှုံးမရှိမှန်း သူမ သိသည်။ နောက်တစ်နေ့ သူမ အလုပ်သွားချိန်တွင် ထိုပဝါကို ဆင်မြန်းသွားရာ Hai မြို့မှ ဝယ်လာမှန်း သိသွားသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ အလွန်ပင် မနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။