နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ စက်ဘီးကိုယ်စီစီးကာ မြို့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ကျိုးရှ ၏စက်ဘီးကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးချင်းပိုင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟိုင်မြို့မှ ယူလာသော ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် သူမ၏စွမ်းဆောင်ရည်ကို အံ့အားသင့်ရသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဘာမှကူညီပေးစရာမလိုသည့်အတွက် အားငယ်ရသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် လက်ပတ်နာရီ သုံးလုံးကို မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ရောင်းချလိုက်ရာ ယွမ် ၆၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ မူလက နာရီတစ်လုံးလျှင် ယွမ် ၂၂၀ မှ ၂၃၀ ကြား ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အမြန်ရောင်းထွက်စေရန် ယွမ် ၂၀၀ သို့ လျှော့ချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အလွန်စိတ်အားတက်ကြွနေသည်။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင် ကို "ဟိုင်မြို့မှာ အားတဲ့အချိန် လျှောက်လည်ရင်းနဲ့ ဒီနာရီတွေကို တစ်လုံးမှ ၁၃၀ ပဲ ပေးရတာ။ နာရီတစ်လုံးကို အမြတ် ၇၀ လောက် ကျန်တယ်" ဟု ပြောပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က "အင်း" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးလုပ်နေသည့်အရာသည် ခေတ်စကားဖြင့်ဆိုလျှင် "ဈေးကစားခြင်း" ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ၎င်းမှာ အပျော်တမ်းလုပ်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အတော်လေး ကြီးမားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဇနီး အနာဂတ်မှယူလာသည့် ပစ္စည်းများသည် အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ရလာသည့်ပစ္စည်းများထက် ပိုမိုလုံခြုံစိတ်ချရကြောင်း သူသိသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေရသည်ကို သူ စိတ်မချဖြစ်နေဆဲပင်။
"မိန်းမတွေအလုပ်ကို ဝင်စွက်ဖက်တဲ့ ယောကျာ်းမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မအခုလို လုပ်ရတာကိုက ပျော်နေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မလုပ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ငြင်းဆိုသည်။
ထိုအခါမှသာ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လိုက်ပါခွင့်ပြုလိုက်သည်။ မူလက သူမ ပစ္စည်းပြန်ရောင်းသည့်အခါ သူလိုက်လာသည်ကို သူမ မလိုလားခဲ့သော်လည်း သူက အတင်းလိုက်မည်ဟု ဆိုသဖြင့် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏အလုပ်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုရန် အခြေအနေဖြင့် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် နာရီကို ရောင်းပြီးနောက် သူမသည် လျှပ်စစ်ပန်ကာနှင့် ရေဒီယိုကို ဆက်လက်ရောင်းချသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းပေးသွင်းရေးဌာနသို့ သွားကာ ရှန်ယုနှင့်တွေ့ဆုံပြီး ကျန်ပစ္စည်းများကို လက်ကားရောင်းချလိုက်သည်။ လက်လီရောင်းချမည့်အပိုင်းကိုတော့ ရှန်ယုကို တာဝန်ပေးခဲ့သည်။
ရှန်ယုသည် သတ္တိရှိသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ယခုအခါ သူမတွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင်ငွေ နှစ်လမ်းရှိသော်လည်း ပိုမိုရရှိလာမည့်ငွေကို ဘယ်သူက ငြင်းဆန်မည်နည်း။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ထံမှ ပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်ပြီး ၎င်းပစ္စည်းများ ဘယ်ကလာသလဲဆိုသည်ကို သတိထားရမည်ကို သိသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ပစ္စည်းများ ပြတ်လပ်နေသဖြင့် သတိထားပြီး လူမသိအောင် ရောင်းချနိုင်သရွေ့ အလွယ်တကူ ရောင်းထွက်နေသည်။
နေ့ကုန်ဆုံးချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပစ္စည်းများအားလုံး ရောင်းကုန်သွားပြီး အတော်အတန်များပြားသော ငွေကြေးကို ရရှိလိုက်သည်။ မြို့ပေါ်ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမသည် မကြာမီရောက်ရှိလာတော့မည့် နှစ်သစ်ကူးအတွက် လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အားလပ်ရက် မိသားစုခရီးစဉ်မတိုင်မီအထိ သူမ ပြန်လာရန် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"ဟိုင်မြို့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးသည်။
"မြန်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင်မသိသေးတာပါ။ ဟိုမှာဆို အချို့ပစ္စည်းတွေကို စာအုပ်တွေ၊ ကူပွန်တွေတောင် မလိုတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံရှိရင် ဝယ်လို့ရပြီ"
၁၉၇၈ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေကာ ဒေသတိုင်းသည် ၎င်းတို့နည်းလမ်းဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"ငါလည်း တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်ဦးမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ဆိုသည်။
"အရေးတကြီး လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ အချိန်ရရင် မြို့တော်ကို လာလည်ပါလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အကြံပြုသည်။
"ငါ့ကို လာလည်စေချင်လို့လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးပါးလေးဖြင့် မေးသည်။
"သေချာပေါက်ပေါ့။ ရှင်နဲ့ ဝေးနေရတာ ဘယ်လောက်လွမ်းတယ်ဆိုတာ ရှင်မသိပါဘူး။ တစ်ခါတလေဆို ညဘက်တောင် အိပ်မက်မက်တယ်" ဟု သူမက ဝန်ခံသည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာ သိပါတယ်။ ပြီးတော့ သွားရလာရတာကလည်း အချိန်အကြာကြီးယူရတော့ ခက်ခဲတယ်လေ"
"ငါ နည်းလမ်းရှာပြီး မနက်ဖြန် သွားဖြစ်အောင် သွားမယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တုံ့ပြန်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ အစောပိုင်းက သူသည် ရုံးဌာနတစ်ခုတွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့် သွားတွေ့စဉ်က သတိပေးခံခဲ့ရသည်။ ယခုနှစ်တွင် တက္ကသိုလ်တက်ရောက်ကြသည့် ပညာတတ်လူငယ်အချို့သည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုများကို စွန့်ပစ်နေကြသည်။ သူ့ဇနီး၏ အမြစ်တွယ်ရာသည် ရွာတွင်ဖြစ်သော်လည်း သူ့သူငယ်ချင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် "နည်းလမ်းသစ်" အချို့ကို သင်ယူတတ်လာကြသဖြင့် သတိထားရန် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သည်။ လက်ရှိတွင် သူမသည် သူ့ကို တောသားတစ်ယောက်ဟု အထင်မသေးသလို တက္ကသိုလ်အထိ လာလည်သည်ကိုလည်း ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူမသည် သူ့ကို သူမရှိရာသို့ လာစေချင်နေသည်။ ထိုအချက်အတွက် သူ ဘယ်လိုများ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို မြို့တော်ရှိ ဘဝအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူမသည် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သတင်းစာများကို ဖတ်ရှုပြီး လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို အမြဲလေ့လာနေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်သည်။ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ဝေးကွာသော်လည်း သူမ ဘေးနားတွင် ရှိနေသဖြင့် အကွာအဝေးမှာ မရှိတော့သလို ခံစားရသည်။
"ဆရာမလင်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို အားကျဖို့ကောင်းတယ်နော်" ဟု ရွာသူတစ်ဦးက ပြောသည်။
"ဆရာမလင်က အရမ်းတော်တဲ့သူပါ" ဟု အခြားရွာသူတစ်ဦးက ထောက်ခံသည်။
"ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ ကြားပြီးပြီလား၊ ဒီနှစ် ကျွန်မတို့ဒေသက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုတဲ့ ကျောင်းသား သုံးယောက်လုံး ပြန်မလာကြတော့ဘူးတဲ့။ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တွေနဲ့ ကလေးတွေကို လုံးဝ စွန့်ပစ်သွားကြပြီတဲ့" ဟု တတိယမြောက်ရွာသူက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"ကြားတယ်၊ တကယ့်ကို အကုသိုလ်ကောင်တွေပဲ။ အားလုံး ကွာရှင်းကြတော့မှာ သေချာတယ်"
ရွာသူရွာသားများသည် အိမ်ထောင်ဖက်များကို စွန့်ပစ်သွားသည့် ပညာတတ်လူငယ်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော လင်ချင်းဟဲ့ ကိုသာ ချီးကျူးစကားဆိုနေကြသည်။ ကျေးလက်ဘဝသည် ခက်ခဲသော်လည်း အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် တာဝန်ယူမှုရှိရမည်ဟု လူအများက မျှော်လင့်ကြသည်။ တက္ကသိုလ်တက်ရခြင်းသည် အတောင်ပံပေါက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ပြန်မလှည့်ကြည့်ခြင်းမှာ ရက်စက်လွန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဆရာမလင်ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူမသည် နွေရာသီတွင် ပြန်လာခဲ့သလို ဆောင်းရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင်လည်း သားဖြစ်သူကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်တိုင်ဝေးကွာနေသော်လည်း နှလုံးသားကတော့ အိမ်မှာပဲ ရှိနေသည်။ ထိုသို့သော ဇနီးမျိုးကို ရရှိထားသည့် ကျိုးချင်းပိုင် သည် ယခင်ဘဝက ကုသိုလ်ကံ အလွန်ကောင်းခဲ့သူ ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ တွေးတောနေကြသည်။
ထိုကုသိုလ်ကံကောင်းသူ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အခန်းထဲတွင် ငွေများရေတွက်ရင်း အချိန်ကုန်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ငွေများကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းရန် ပြောထားပြီး သူမမှာ မြို့ပေါ်တွင် စုစုပေါင်းငွေကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ညစာချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
သူမသည် ညစာအတွက် မန်တို (ပေါင်းမုန့်) များ ပေါင်းလိုက်ပြီး ဝက်နားရွက်သုပ်၊ ဝက်သားနှင့် ကြာဇံချက်၊ အရိုးနှင့် မုန်လာဥဟင်းချိုတို့ကို ချက်ပြုတ်လိုက်ရာ အားလုံးအတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသည်။ မိသားစုဝင်များသော်လည်း ဟင်းလျာများကို အားရပါးရ ချက်ပြုတ်ထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ငွေရေတွက်ပြီးသွားသည်။ သူတို့သည် ယွမ် ၂,၃၀၀ ခန့် ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးက ပစ္စည်းတန်ဖိုးမှာ ယွမ် ၁,၀၀၀ ခန့်သာ ရှိသဖြင့် တစ်ဝက်ကျော်မှာ သန့်သန့်အမြတ်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုသာ အားကိုးပါက တစ်နှစ်ကုန်လျှင် ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းသာ ရရှိနိုင်သည်မှာ များလှပြီဖြစ်သည်။ ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် အမြတ်ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီးထံတွင် ငွေများစွာ ရှိနေသေးကြောင်း သိသည်။ သူက ငွေများကို သူမထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီး သူမသည် ၎င်းငွေများကို သူမ၏နေရာ (space) ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် "ရှင် မနေ့က ကျွန်မပေးလိုက်တဲ့ငွေတွေထဲက ဘယ်လောက်သုံးလိုက်ရလဲ" ဟု မေးသည်။
"သုံးစရာမှ မရှိတာ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း လက်ဆေးပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။ အမှန်ပင်၊ ကျောင်းလခ၊ ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများနှင့် ကလေးများအတွက် နွားနို့မှလွဲ၍ ဝယ်စရာ မရှိပေ။
"ကျွန်မ အိမ်မှာမရှိတဲ့အခါ ရှင်က ကောင်းကောင်းစားဖို့တောင် မသိဘူး" ဟု သူမက အနည်းငယ် စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး "မြို့တော်ကို လာလည်ပါ။ ကျောင်းက ထမင်းစားခန်းမှာ ရှင်စားဖို့ ကောင်းကောင်းလေး ချက်ကျွေးမယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မျက်လုံးထဲထိ ပြုံးပြရင်း ဖြေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျေနပ်သွားပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို ဆက်လုပ်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် အနီးအနားတွင်သာ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ကူညီပေးနိုင်မလားဟု ကြည့်နေသည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူ မလုပ်နိုင်သည်များ ရှိသော်လည်း သူ မသွားချင်သေးပေ။ သူသည် သူ့ဇနီးနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးချင်နေမိသည်။