**မြန်မာဘာသာပြန် -**
လင်းချင်းဟဲ၏ အခန်းသည်လည်း နွေးထွေးနေမည်ဆိုသည်မှာ မပြောဘဲနှင့် သိနိုင်၏။ သူမနှင့် သားကြီးအတွက် စောင်ကို အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အေးစိမ့်မှုကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျိုးခိုင်က ကြက်မည်းစွပ်ပြုတ် ဆုတောင်းပေးပို့ခဲ့သည်။
စွပ်ပြုတ်မှာလည်း အရသာရှိလှပေသည်။ သောက်ပြီးသည့်နောက် လင်းချင်းဟဲက "မင်းအတန်းဖော်ရဲ့ အမေအတွက် အားနာစရာ သိပ်မဖြစ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။
"မဖြစ်ပါဘူး၊ အန်တီဝမ်က စိတ်ထားကောင်းပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်တော်သွားတုန်းကဆို ကျွန်တော့်ကို အနားကမခွာဘဲ ဂရုစိုက်ရှာတာ။ ကျွန်တော် မစားရသေးမှန်းသိလို့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်တောင် ပြုတ်ပေးသေးတယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အတန်းဖော်၏အိမ်သို့ သွားရသည်ကို သဘောကျခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကလေးမဟုတ်၊ တုံးအသူလည်း မဟုတ်ပေ။ သွားသည့်အခါမျိုးတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ငါးတစ်ကောင်ခန့် ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အန်တီဝမ် ကျောင်းကို လာတုန်းက ဝမ်ဂို့လျံကို ပစ္စည်းလာပို့ရင်း မေမေ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောသွားသေးတယ်။ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့သားမျိုးရအောင် သွန်သင်ပေးခဲ့တဲ့ မေမေ့ကိုလေ" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။
လင်းချင်းဟဲက 'ငါထင်နေသလိုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်' ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူမက "ဒါ ဘယ်တုန်းကလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မေမေ ဟိုင်ချန်ကို အတွေ့အကြုံဖလှယ်ပွဲသွားတုန်းကလေ" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြုံးလျက် ဖြေခဲ့သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မေမေ တဘက်တစ်ထည် ယူလာခဲ့တယ်။ တို့အရွယ်တွေနဲ့ အင်မတန်မှ လိုက်ဖက်တာ။ မင်း အားတဲ့အချိန် သွားပေးလိုက်ပါဦး။ မေမေ က ဟိုင်ချန်ကနေ ယူလာတာပါ၊ သဘောကျပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်လို့ ပြောလိုက်နော်" ဟု လင်းချင်းဟဲက မှာကြားလိုက်၏။
ထို့နောက် အိပ်ဆောင်ထဲသို့ဝင်ကာ မာယာ空間 (ဂိုဒေါင်) ထဲမှ တဘက်တစ်ထည် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုတဘက်မှာ ခေတ်မီဆန်းသစ်လှပေ၏။
"မေမေ၊ ဒါလေးက လှလိုက်တာ။ မေမေပဲ ယူထားပါလား" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
ဒီလို တောက်ပြောင်သော အနီရောင်စတိုင်ကို သူမ သဘောမကျပေ။ လင်းချင်းဟဲ၏ အမြင်တွင်မူ မိမိဘာသာ တဘက်တစ်ထည် ရက်လုပ်သည်ကမှ ပိုအဆင်ပြေဦးမည်။
"သူ့ကို အမြဲတမ်း စွပ်ပြုတ်တွေ ပြုတ်ပေးခိုင်းနေရတာလေ။ မေမေပေးစရာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါလေးပေးတာက မေမေ့ရဲ့ စေတနာအဖြစ်ပါပဲ။ မင်းအတန်းဖော်ရဲ့ မိသားစုက သဘောကောင်းပါတယ်။" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်၏။
နောက်ပိုင်းတွင် ရေစက်ပါမပါဆိုသည်မှာမူ စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုအထိ တွေးရန် အချိန်စောလွန်းသေးသဖြင့် ခဏမေ့ထားလိုက်သည်။
အန်တီဝမ်သည် ထိုတဘက်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
သူမ တကယ်ပင် သဘောကျခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ အထူးသဖြင့် သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပတ်လာခဲ့သော တဘက်ကို လဲချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။ တွေးရုံသာ တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ကျိုးခိုင်၏မိခင်က ထိုသို့သော လက်ဆောင်မျိုး ပေးလာခဲ့လေသည်။
"ကလေးအဖေ၊ ဒါကို ကျွန်မ လက်ခံသင့်ရဲ့လား" ဟု အန်တီဝမ်က မေးလိုက်၏။
ဦးလေးဝမ်က သူမ သဘောကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့် "လက်ခံလိုက်ပါ။ ကျိုးခိုင် လာတဲ့အခါကျမှ အားရှိမယ့် ဟင်းကောင်းကောင်းလေး နှစ်နပ်လောက် ပိုချက်ကျွေးလိုက်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အို... မဟုတ်တာပဲ" အန်တီဝမ်က ပြုံးလျက် ဆို၏။
"မင်းက ကျိုးခိုင်ကို သမက်အဖြစ် မွေးစားချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အနာဂတ် ခမည်းခမက်က ပေးတဲ့ တဘက်ကို ရှက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ" ဟု ဦးလေးဝမ်က စနောက်လိုက်သည်။
အန်တီဝမ်က သူ့ကို ပြုံးလျက် သာသာလေး ရိုက်လိုက်သော်လည်း "ကျွန်မကြည့်ရသလောက်တော့ သူက ပေါင်းရသင်းရ ခက်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
"မင်း စိတ်အေးရရင် ပြီးတာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ဆို အကြောင်းမဲ့ ဂျီကျနေမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဦးလေးဝမ်က ပြောရင်း စိတ်ထဲကမူ 'မိန်းမရယ်... မင်း စိုးရိမ်ရမှာက ကျိုးခိုင်နဲ့ တို့သမီးနဲ့ ညားမညား ဆိုတာပါ' ဟု တွေးနေမိသည်။ သူ လေ့လာမိသလောက်ဆိုလျှင် နှစ်ယောက်လုံးတွင် ထိုသို့သော စိတ်ကူးမရှိကြပေ။ သာမန် ကျောင်းနေဘက် အဆက်အဆံသာ ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို မိန်းမဖြစ်သူအား မပြောပြခဲ့ပေ။ မိန်းမတွေဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အိမ်မက်မက်ရသည်ကို သဘောကျကြသည် မဟုတ်ပါလော။
လင်းချင်းဟဲသည် တဘက်ပေးပြီးသည့်နောက် ပိုပြီး အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သားကြီးထံမှတစ်ဆင့် ထိုအိမ်သို့သွားစဉ် ဟင်းပွဲကြီးများနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဧည့်ခံခံခဲ့ရကြောင်း ကြားသိခဲ့ရ၏။
ဒီဇင်ဘာလထဲသို့ ရောက်သည့်အခါ ရာသီဥတုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အေးစိမ့်လှသည်။ အထူးသဖြင့် အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ဖြစ်၏။ အပူပေးစက် ပစ္စည်းများ မရှိပေ။
သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ရေနွေးသောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရေနွေး အသောက်လွန်ပါက သန့်စင်ခန်း ခဏခဏ သွားရပေလိမ့်မည်။
လင်းချင်းဟဲပင်လျှင် ထိုအအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် အိပ်ရာထဲတွင်ပင် အများအားဖြင့် ကွေးနေလေ့ရှိပြီး အိပ်ရာမှ လုံးဝမထတော့ပေ။
ယခုအခါ အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ငါးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ချေရှုးသည် အိပ်ဆောင်က သူမကို မဆန့်နိုင်တော့သည့်အတွက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် နားပြီးနောက် သူမ စိတ်တိုင်းကျ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းချင်းဟဲသည် ထိုကိစ္စများကို စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိလှပေ။ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ရန် တစ်ပတ်သာ လိုတော့သည်။ သူမ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။
လမ်းတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာမည်ဆိုလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။ အိမ်ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့အထိ နေနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလော။
နောက်နှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၀ ရက်နေ့တွင် တက္ကသိုလ်များ ပြန်လည်စတင်မည်ဖြစ်သည်။
တက္ကသိုလ်စနစ်မှာ ပိုမိုစနစ်ကျလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ခရက်ဒစ် (Credit) စနစ်ကိုပင် စတင်ကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်၏။
ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးသည် အင်မတန် အခွင့်ကြုံခဲသဖြင့် ကျောင်းကလည်း အားလုံးကို ဆက်လက်နေထိုင်၍ စာသင်ကြရန် တိုက်တွန်းထားသည်။
လင်းချင်းဟဲ၏ နည်းပြဆရာမမှာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟဲကို အလွန် မျှော်လင့်ချက်ကြီးထားသဖြင့် လင်းချင်းဟဲကို ကျောင်းတွင်ပင် ဆက်လက်နေထိုင်စေချင်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် တက္ကသိုလ်၌ ဆရာမအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ရန်ပင် လင်းချင်းဟဲအား ပြောပြခဲ့သေးသည်။
လင်းချင်းဟဲကမူ အခွင့်အရေးရပါက ကျန်ခဲ့မည်ဟု အဖြေပေးခဲ့သည်။
သူမ ဘာလို့ မကျန်ခဲ့ဘဲ နေမည်နည်း။ အကယ်၍ ကျန်ခဲ့ပါက အိမ်ထောင်စုစာရင်း (သန်းခေါင်စာရင်း) ပြဿနာကို လုံးဝရှင်းလင်းဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။
သို့သော် ကျောင်း၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်၍ စာလေ့လာမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ လင်းချင်းဟဲက ခေါင်းခါ၍ ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ "ကျွန်မ မိသားစုက စောင့်နေကြတာပါ။ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ သူတို့ကို ကတိပေးထားပါတယ်"
"ဒါဆိုရင်လည်း ပြန်လေ။ အင်္ဂလိပ်စာကိုတော့ လက်လွတ်မခံနဲ့နော်" ဟု ဆရာမက ပြောလိုက်၏။
"လုံးဝ လက်မလွှတ်ပါဘူးရှေ့" ဟု လင်းချင်းဟဲက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။
ဆရာမကလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် လင်းချင်းဟဲသည် ကျိုးခိုင်ကို ဦးဆောင်၍ ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။
ရထားစီးရသည်မှာ နှစ်ရက် ကြာ၏။ သို့သော် ရွာသို့ ရောက်သည်အထိ လမ်းခရီးမှာ လေးရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
"မေမေ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ၂၅ ရက်ပဲ ရှိတာ။ အသွားအပြန် ခရီးကတင် ရှစ်ရက် ကုန်သွားပြီ။ အိမ်မှာ ၁၇ ရက်ပဲ နေရတော့မယ်" ဟု ကျိုးခိုင်က ပြောသည်။
"တစ်ရက်ပဲ နေရ နေရ၊ အိမ်ကိုတော့ ပြန်ရမှာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟဲက သွန်သင်လိုက်၏။
စင်စစ်တွင် ကျိုးခိုင်က ပါးစပ်က သာ ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ပြန်ရသည်ကို မကျေနပ်သည် မဟုတ်ပေ။ ဒါက သူ့ဇာတိမြေပဲဟာ၊ ကန့်ကွက်စရာ ဘာရှိမည်နည်း။
ထို့အပြင် သူသည် အဖေ၊ ညီများနှင့် ဘိုးဘိုးဘွားဘွားတို့ကိုလည်း နည်းနည်း သတိရနေမိသည်။
ကျိုးခိုင်သည် ၁.၈ မီတာအထိ အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၁.၈၃ မီတာ နီးပါးပင် အရပ်မြင့်လှပေ၏။ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အရပ်ရှည်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလက လင်းချင်းဟဲ နည်းနည်း စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ဒီနှစ် ဒုတိယဝက်တွင် သားကြီး၏ အရပ်ရှည်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မသိသာတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် အရပ်ထရှည်ခြင်း ကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလိုလို နှေးကွေးသွားမည်ဟု လင်းချင်းဟဲ ခံစားလိုက်ရသည်။
မိခင်နှင့် သား နှစ်ယောက်လုံး မြို့တော်မှ ခရိုင်မြို့သို့ တစ်လမ်းလုံး ပြန်လာခဲ့ကြရာ အတော်ပင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြ၏။
အချိန်မှာ တော်တော်မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်ပြီး ညခုနစ်နာရီကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိခင်နှင့် သားမှာ အိမ်သို့ ပြန်ရန်ပင် စီစဉ်ထားကြတုန်းပင်။
"တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီ။ မာလုမအေး ပြန်မနေနဲ့ဦး။ တစ်ညလောက် အိပ်ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ပါ" ဟု ကျိုးရှောက်မေက လက်မခံပေ။
"တစ်ည... တစ်ညလောက် အိပ်သွားပါဦး" ဟု ဆူးတာလင်းကလည်း တိုက်တွန်းခဲ့၏။
"မအိပ်တော့ပါဘူး။ ဆောင်းရာသီ ပိတ်ရက်က သိပ်အများကြီး ရှိတာမဟုတ်ဘူး" ဟု လင်းချင်းဟဲက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြို့တော်၏ မုန့်ရှစ်မျိုး ပါဝင်သော မုန့်သေတ္တာတစ်လုံးနှင့် ပေကျင်း ဘဲကင်တစ်ကောင်ကို ကျိုးရှောက်မေထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ "ကဲပါ၊ တို့ ပြန်တော့မယ်နော်"
ကျိုးရှောက်မေ၏ စက်ဘီးကို ငှားရမ်းပြီးနောက် မိခင်နှင့် သားမှာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"မရက်မအစ်မလေး လေးကတော့လေ... ဒီလောက် လမ်းဝေးတာကို ဒါတွေကို ယူလာပေးသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှောက်မေက ပြောလိုက်၏။
"သူ... သူ မင်းကို သတိရလို့ပါ" ဟု ဆူးတာလင်းက ပြုံးလျက် ဆို၏။
ကျိုးရှောက်မေက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး နာမည်ကြီးသည့် ပေကျင်း ဘဲကင်နှင့် မြို့တော်၏ မုန့်ရှစ်မျိုးကို အခန်းထဲသို့ ယူသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ဝက်ကို ဆူးတာလင်း၏ ဦးလေးဘက်သို့ ပို့ပေးလိုက်၏။ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ စေတနာဖြစ်ပြီး မြည်းစမ်းခွင့် ပေးခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟဲနှင့် ကျိုးခိုင် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မိသားစုမှာ အိပ်ရာဝင်တော့မည် ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ ထိုအချိန်တွင် သူတို့ လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်ကြသေးပေ။
"အားဝါ၊ မေမေ့အတွက် ရေနွေး မြန်မြန် သွားကျိုပေးစမ်းပါ။ မေမေ ခံရခက်လွန်းလို့ပါ" ဟု လင်းချင်းဟဲက အိမ်ရောက်သည်နှင့် လှမ်းအော်လိုက်တော့သည်။
ဒီည ရေမချိုးရဘဲနဲ့တော့ သူမ လုံးဝ အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။