အခန်း (၂၄၇) - ကိုက်တတ်သောခွေးသည် မဟောင်တတ်
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ယခုတစ်ခေါက် အတော်လေးကို ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမတွင် ဤပစ္စည်းများကို မြို့တော်၌ ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ပထမအချက်မှာ ဤနေရာမှ ဈေးကွက်ကို သူမ မကျွမ်းကျင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ မြို့နေလူထုမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်လွန်းကြသည်။ သူမ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လျှင်တော့ လူတိုင်းက မြို့ကြီးပြကြီးမှလာသော ပစ္စည်းများကို တောင့်တကြသည်။ ထိုနေရာများသည် အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် မြို့တော်နှင့် ဟိုင်မြို့ကဲ့သို့သော နေရာများကို လူငယ်မျိုးဆက်များက အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။ သူမ ပစ္စည်းများ ပြန်ယူလာပြီး မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာကြောင်း ပြောပြလိုက်လျှင် လူကြိုက်များမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူမမျက်လုံးထဲတွင်တော့ ၎င်းတို့သည် သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်တော့ ထိုပစ္စည်းများသည် ရတနာများပမာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ဟိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သော သူမ၏ လေ့လာရေးခရီးမှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ထိုတာဝန်ပြီးမြောက်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ပညာသင်ကြားရေးသို့ ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သို့သော် နိုဝင်ဘာလကုန်ခါနီးတွင် သူမ၏ အဆောင်၌ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ချန်ရွှယ် သည် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားခဲ့သည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော ဆီးနှင်းများနှင့် အေးခဲနေသော အပူချိန်ကြောင့် ချော်လဲသွားခြင်းဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ ထူးထူးခြားခြား မထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ချန်ရွှယ် ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ထိုသတင်းကို ပါးစပ်လွတ်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်သည်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သော ထိုသူငယ်ချင်းက လက္ခဏာများကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည် - ချန်ရွှယ် သည် ကလေးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ မအံ့သြပေ။ သူမသည် ချန်ရွှယ် ကို ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေသည်ကို အရင်က မြင်ဖူးထားပြီး သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာ သူငယ်ချင်းထက် ပိုနေမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။ သူတို့သည် အလွန်ရင်းနှီးနေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမနှင့် မဆိုင်သည့်ကိစ္စဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ်မရှိပေ။
သို့သော် ဝမ်လီ နှင့် တခြားအခန်းဖော်များမှာမူ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဝမ်လီ က လင်ချင်းဟဲ့ ကို တစ်ယောက်တည်းခေါ်၍ "ဘုရားရေ၊ သူမ ဒီလောက်ထိ လုပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားမိဘူး။ ယောက်ျားကိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကလေးကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မလိုချင်ရင်တောင်မှ၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အရင်မရှင်းဘဲနဲ့ တခြားသူနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။
"သူများကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း စိတ်မပူချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလူနဲ့ အတူနေရတာ ရွံစရာကောင်းလွန်းလို့ပါ!" ဝမ်လီ ကတော့ သိသိသာသာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သူမသည် ချန်ရွှယ် ၏ စရိုက်မှာ မကောင်းသလို၊ အပြုအမူမှာလည်း မောက်မာသည်ဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကိစ္စမှာမူ စည်းကျော်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ တက္ကသိုလ်တက်သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မရှိသေးဘဲနှင့် ဝမ်လီ အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း အဆောင်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေခြင်းမှာ ရွံရှာစရာကောင်းသည်ဟု သဘောတူသော်လည်း "အခု အဆောင်တွေက ပြည့်နေတာ၊ အဆောင်ပြောင်းဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ထောက်ပြလိုက်သည်။
ဝမ်လီ လည်း သူမပြောတာ မှန်ကြောင်း သိသည်။ အလွတ်နေရာ မရှိပေ။ သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ "ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝမ်လီ က လင်ချင်းဟဲ့ ထံတွင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေစဉ်၊ နောက်ထပ် အခန်းဖော်တစ်ယောက်ကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာသည်။ "ငါတို့ အဆောင်မှာ အမြဲ ရန်ဖြစ်နေကြပေမဲ့၊ ဒီလိုလူနဲ့တော့ မနေနိုင်ဘူး!" သူမသည် ချန်ရွှယ် ကို အဆောင်ကနေ ထွက်သွားစေချင်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
"ငါလည်း သူမနဲ့ မနေနိုင်ဘူး" ဟု ငြိမ်သက်နေသော နောက်အခန်းဖော်တစ်ဦးကလည်း နောက်ဆုံးတွင် ထောက်ခံစကား ပြောလာသည်။ "ဒါက ရှက်စရာအရမ်းကောင်းတယ်။ သူမ အိမ်ထောင်မရှိရင်တောင်မှ ဒီလိုမျိုးလုပ်တာက မိန်းမသားအားလုံးကို ဂုဏ်သိက္ခာကျစေတာပဲ။"
"ဘာကို 'အိမ်ထောင်မရှိ' လို့ ပြောနေတာလဲ" ဟု ပထမအခန်းဖော်က ပြန်ပြောသည်။ "ပြင်ပမှာလည်း ပျံ့နှံ့နေပြီးသား၊ သူမ ကျေးလက်မှာတုန်းက အိမ်ထောင်ကျဖူးသလို၊ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်တဲ့!"
"ဒါဆို ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်!" ဟု ဒုတိယအခန်းဖော်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ခေတ်ဆိုရင် ဒါကို ဖောက်ပြန်တယ်လို့ ခေါ်မှာ၊ ဝိုင်းပြီး ဝေဖန်ခံရပြီး သေလောက်အောင်ပဲ အရှက်ခွဲခံရမှာ!"
လေးယောက်ဂိုဏ်း (Gang of Four) ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လူထုဝေဖန်ရေးပွဲများ ပြုလုပ်သည့်ခေတ်မှာ အတော်လေး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး အာဏာပိုင်များကလည်း ထိုသို့ပြုမူခြင်းကို အားမပေးတော့ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးကျားတုန်းတွင် ဝမ်လင် နှင့် ကျိုးဟဲ့တို့ကဲ့သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝေဖန်ခံခဲ့ရသူများမှာ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာများမှာမူ ပျက်စီးဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း!" ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ချန်ရွှယ် သည် မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။
ဝမ်လီ သည်လည်း ချန်ရွှယ် ရှိနေခြင်းကို ငြီးငွေ့နေသဖြင့် စကားဝိုင်းထဲ ဝင်ပါလာသည်။ "ဘာဖြစ်လဲ? ကိုယ်တိုင်လုပ်ရဲပြီးတော့မှ သူများပြောတာကို ကြောက်နေတာလား? ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်၊ ဂုဏ်မရှိတဲ့သူက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်မှာလဲ?"
"ဟုတ်တယ်" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ထပ်ပြောသည်။ "ဒီအဆောင်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေနေကြတာ၊ မင်းလို ကြွက်ချေးတစ်စက ဟင်းအိုးတစ်အိုးလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ။ မင်းကို အဆောင်ကနေ ထုတ်ပစ်သင့်တယ်။ ဒီလို စရိုက်မျိုးနဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စိစစ်ရေးကို ဘယ်လိုအောင်သွားတာလဲ?"
ထိုအချိန်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်အတွက် နိုင်ငံရေးအရ တင်းကျပ်စွာ စိစစ်ရသည်။ အကယ်၍ ထိုစစ်ဆေးမှု မအောင်မြင်ပါက ဝမ်းဗိုက်သန့်စင်ခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်အားပေးလုပ်ငန်းများသို့ ပြန်လည်စေလွှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။
အဆောင်ခန်းအတွင်း ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အစမှအဆုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သဘောထားမှာ ရှင်းနေသည်။ သူမသည် ချန်ရွှယ် ကို မုန်းတီးနေသည်မှာလည်း အမှန်ပင်၊ အထူးသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တခြားသူများမှာ ရံဖန်ရံခါ စကားများကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည့်အခါတွင် အတူတူလုပ်ကြသည်။ ချန်ရွှယ် ၏ အလှည့်ရောက်တိုင်းတွင်မူ သူမကို အတင်းတွန်းအားပေးမှသာ လုပ်လေ့ရှိသည်။
ခဏအကြာတွင် ချန်ရွှယ် နှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော ဝမ်မေ ပြန်ရောက်လာသည်။ ချန်ရွှယ် သည် သူတစ်ပါးကို အမြဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်တတ်သော်လည်း ဝမ်မေကို ကြည့်သည့်အခါတွင်မူ စစ်မှန်သော မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝမ်မေမှာ ကြောက်လန့်သွားပုံရသည်။ "ချန်ရွှယ်၊ ဘာ... ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ?"
"ကိုက်တတ်တဲ့ခွေးက မဟောင်တတ်ဘူး" ဟု ချန်ရွှယ် က သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အခုမှပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ် - နင်က မိန်းမပျက်ပဲ!"
သူမ၏ကိစ္စကို အစအဆုံး သိထားသူမှာ ဝမ်မေတစ်ယောက်သာ ရှိကြောင်း သူမသိသည်။ သူမကို ဖော်ကောင်လုပ်ခဲ့သူမှာလည်း ဝမ်မေပင်ဖြစ်သည်။
"ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး" ဟု ဝမ်မေက ခုခံပြောဆိုသည်။ "ငါ နင့်ကို အမှိုက်ထုတ် ပစ်ဖို့ ကူပေးတာကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်သွားပြီးတော့ ငါ့ကို အတင်းမေးလို့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရတာပါ။"
"မိန်းမပျက်!" ချန်ရွှယ် သည် သူမ၏ ကြွေခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝမ်မေဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
သဘာဝအတိုင်းပင် အဆောင်ခန်းမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်၏ အကျိုးဆက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များတွင်မူ ဤကိစ္စမှာ သိပ်ကြီးကျယ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင်မူ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန် sensitive ဖြစ်နေသေးသည်။ ချန်ရွှယ် နှင့် သူမ၏ အဖော်မှာ ကြီးမားသော အပြစ်ပေးမှုများ ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လမ်းမခွဲဘဲ ဆက်လက်တွဲမြဲနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကလေးမှာ သူတို့နှင့် "ကံမပါ" ကြောင်းပင် ညည်းညူနေကြသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရပြီး ကျောချမ်းသွားသော်လည်း သူမတွင် စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရာသီဥတုမှာလည်း အလွန်အေးစက်လာသည်။
ခြောက်သွေ့ပြီး အရိုးထိအောင် အေးစက်နေသည်။ ကျိုးခိုင် က ဟင်းရည်လာပို့ပေးသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "ညဘက် အေးလား? စောင်က လုံရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"လုံပါတယ် အမေ၊ အမေရော အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်မေးသည်။
သူ၏စောင်မှာ ခြောက်ကျင်းခန့် ထူပြီး မွေ့ရာမှာလည်း နူးညံ့သည်။ ငယ်ရွယ်ပြီး သန်စွမ်းသူဖြစ်သဖြင့် သူမအေးလေ့မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ အခန်းဖော်တစ်ဦးမှာမူ မိသားစုက ဆင်းရဲသဖြင့် စောင်ကောင်းကောင်း မပေးနိုင်သည့်အတွက် အေးခဲနေရသည်။ ကျိုးခိုင် ကတော့ ထိုအခန်းဖော်မှာ ရေမချိုးသည့်အတွက် အနံ့နံသဖြင့် သူ၏ကုတင်ကို ဝေမျှမပေးလိုပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အသွန်သင်ခံရသဖြင့် သန့်ရှင်းမှုကို တန်ဖိုးထားတတ်သော ကျိုးခိုင် မှာ ဆောင်းရာသီတွင်ပင် ရေမချိုးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် ရေချိုးခန်းသို့ သွားရန် မမေ့မလျော့ လုပ်ဆောင်သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းမှုမရှိခြင်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။