အခန်း (၂၄၆) - ဟိုင်စီးတီးမှ ကုန်ပစ္စည်းများ
အမေဝမ်တစ်ယောက် လင်ချင်းဟဲ့ ဆိုသူသည် သူမထင်ထားသလိုမျိုး ပေါင်းသင်းရလွယ်ကူသူ ဟုတ်မဟုတ် စူးစမ်းချင်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းချင်တော့ နိုဝင်ဘာလလယ်လောက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ က ဟိုင်စီးတီး၌ ကျင်းပမည့် ပညာရေးဖလှယ်ပွဲတစ်ခုအတွက် သူမ၏ တက္ကသိုလ်ကိုယ်စားပြုအဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသည်။
၎င်းကို ပညာရေးဖလှယ်ပွဲဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း လုပ်ငန်းခရီးစဉ်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူသည်။ တက်ရောက်ရန် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သော်လည်း ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ပွဲပြီးချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင်အချိန်ရကြသည်။ ထို့အပြင် တက္ကသိုလ်ဘက်မှ ခရီးစရိတ်၊ တည်းခိုစရိတ်နှင့် စားစရိတ်အားလုံးကို တာဝန်ယူပေးသည်။ ထိုအခွင့်အရေး ရလာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က တက္ကသိုလ်၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အထောက်အကူပြုလိုစိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
သို့သော် အမေဝမ်မှာမူ ကံမကောင်းရှာပေ။ ကျိုးခိုင် ၏မိခင်သည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ထိုဖလှယ်ပွဲသို့ တက်ရောက်နေကြောင်း ကြားသိရသည့်အခါ သူမမှာ စစ်မှန်သော လေးစားမှုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိုးခိုင် လို သားမျိုးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။
လောလောဆယ်တွင် အမေဝမ်သည် ထိုအတွေးများကို သူမစိတ်ထဲ၌သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ ဖေဖေဝမ်တစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိပြီး သူမတို့၏ ကလေးများပင် ဘာမှမသိကြပေ။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကြောင့် အမေဝမ်သည် ကျိုးခိုင် တစ်ယောက် သူမတို့အိမ်သို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဝမ်ကော်လျန် နှင့်အတူ လာလည်သည့်အခါတိုင်း သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သားထက်ပင် ပို၍ ဂရုစိုက်ဆက်ဆံသည်။ ထိုအချက်ကြောင့် ဝမ်ကော်လျန် မှာ သူမ၏မိခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မိခင်ဖြစ်သွားသလိုပင်ဟု ညည်းညူတတ်သည်။
မိမိမှာ အလားအလာရှိသော ယောက္ခမလောင်းအဖြစ် အကဲခတ်ခံနေရမှန်း မသိရှာသော လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူမ၏ကိစ္စများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ဖလှယ်ပွဲပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူမသည် မြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ဟိုင်စီးတီးသည် ထိုခေတ်ကာလအတွက် အလွန်ပင် တိုးတက်နေသည်။ ဌာနဆိုင်ရာစတိုးဆိုင်များအတွင်း လမ်းလျှောက်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခင်းကျင်းပြသထားသော နာရီများ၊ ပဝါများ၊ လက်အိတ်များနှင့် သူမတို့ခရိုင်တွင် မရနိုင်သော အရည်အသွေးမြင့် အထည်အလိပ်များ၏ ဒီဇိုင်းသစ်များကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အံ့ဩမိသည်။ ထိုပစ္စည်းများမှာ အလွန်ရေပန်းစားသဖြင့် စင်ပေါ်တင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းကုန်သွားတတ်သောကြောင့် လက်ကျန်ရှိရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချွေတာမနေတော့ပေ။ အရောင်းစာရေးက သူမ၏ ဂုဏ်သရေရှိပုံကို သတိပြုမိပြီး မြို့တော်ရှိ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ စာရေးမ၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကြွားဝါလိုစိတ် မရှိသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် မိမိ၏အဆင့်အတန်းကို အနည်းငယ်မပြသလျှင် လူများက အထင်သေးတတ်ကြသည်။
"ဒီကိုလာရတာ ရှားတဲ့အခွင့်အရေးဆိုတော့ အများကြီးဝယ်သွားချင်လို့ပါ။ ကံမကောင်းတာက ရိက္ခာကူပွန် တွေ အများကြီးမပါလာဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏ ကျောင်းသားကတ်ကို ထုတ်ပြရင်း နောင်တရသည့်အမူအရာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"နောက်ဖေးမှာ အထည်အလိပ်အချို့ ရှိပါသေးတယ်။ အားလုံးက အရည်အသွေးမြင့်ပစ္စည်းတွေပါ။ အဲဒါတွေကရော မမကြီး စိတ်ကြိုက်ဖြစ်မလားမသိဘူး" ဟု စာရေးမက အကြံပေးသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမရေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးနော်" ဟု စာရေးမက ပြောပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းသွားယူရန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို အချက်ပေးလိုက်သည်။ စောင့်နေစဉ်အတွင်း စာရေးမက မြို့တော်ကဘဝအကြောင်းကို စကားစမြည်ပြောဆိုလာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဖော်ရွေသော်လည်း အဖြေများကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့်သာ ပြောဆိုသည်။ သူမအနေဖြင့် အရူးတစ်ယောက်လို အထင်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။
အထည်များ ရောက်လာသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အထည်လိပ်နှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ငွေရှင်းပြီးနောက် သူမသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ အထည်များကို သူမ၏ 'နေရာ' (Space) ထဲသို့ထည့်ရန် လူသူကင်းရှင်းသည့်နေရာကို ရှာလိုက်ပြီးနောက် ကောင်တာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"ပြန်မလာတော့ဘူး ထင်နေတာ" ဟု စာရေးမက ပြုံးလျက်ပြောသည်။
"ဈေးဝယ်လို့ မပြီးသေးလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီကပစ္စည်းတွေက အိမ်ကထက် ဈေးလည်းပိုချိုတယ်၊ ဒီဇိုင်းတွေကလည်း အများကြီးပိုလှတယ်"
"ဒါတွေက ဒီဇိုင်းအသစ်စက်စက်တွေလေ။ အရမ်းကို ရောင်းရတာမြန်တယ်" ဟု မြို့တော်မှ ကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောခွင့်ရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေသော စာရေးမက မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ဈေးဝယ်ထွက်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ သူမ၏ ခုနစ်ယောက်မြောက် ယောက္ခမ၊ ရှစ်ယောက်မြောက် အဒေါ်နှင့် အခြားဆွေမျိုးများအတွက် လက်ဆောင်များကိုလည်း ထည့်ပြောသည်။ ဤဆိုင်တွင် ထိုပစ္စည်းများအတွက် ကူပွန်မလိုသဖြင့် သူမသည် လက်အိတ်နှင့် ပဝါများကို အဓိကထားကာ အများအပြားဝယ်ယူလိုက်သည်။
"ခရီးတစ်ခေါက် လာရတာရှားတယ်လေ။ ဆွေမျိုးတွေကလည်းများတော့ အများကြီးစုဆောင်းထားရမှာ" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
စာရေးမက ဘာမှမမေးမြန်းတော့သော်လည်း မြို့တော်မှ ကျောင်းသူတစ်ဦးမှာ မည်မျှချမ်းသာနိုင်သလဲဟု စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက "နာရီတစ်လုံးလောက် ယူမလားရှင့်။ မော်ဒယ်အသစ်တွေ ရောက်ထားတယ်" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် အမျိုးသမီးနာရီနှစ်လုံးနှင့် အမျိုးသားနာရီသုံးလုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ စုစုပေါင်းကုန်ကျငွေမှာ ယွမ် ၇၀၀ နီးပါးရှိသည်။ ဈေးကြီးသော်လည်း သူမသိထားသည်မှာ ခရိုင်သို့ပြန်ရောက်လျှင် အနက်ရောင်ဈေးကွက်တွင် နာရီတစ်လုံးလျှင် အမြတ်ငွေ တစ်ရာကျော် အလွယ်တကူရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဟိုင်စီးတီးမှ ခေတ်ဆန်သော "နိုင်ငံခြား" ဒီဇိုင်းနာရီများမှာ ဂုဏ်ဒြပ်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ရောင်းရလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။
စိတ်ကျေနပ်သွားသည့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် တစ်နေရာတည်းတွင် နာရီအများကြီးဝယ်ယူပြီး ကံစမ်းခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အခြားဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ လျှပ်စစ်ပန်ကာများနှင့် ရေဒီယိုများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဤဟိုင်စီးတီးရှိ ကြီးမားသောဈေးဝယ်စင်တာများတွင် ထိုကဲ့သို့သော အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများအတွက် ကူပွန်မလိုသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ သူမအံ့ဩမိသည်။ ၎င်းမှာ မြို့တော်၏ လျင်မြန်သောတိုးတက်မှုကို သက်သေပြနေသည်။
မလိုအပ်ဘဲ အာရုံစိုက်မှုမခံရစေဘဲ အမြတ်ငွေအသင့်အတင့် ရနိုင်လောက်သည့်ပစ္စည်းများ ရပြီဟု ခံစားရသည့်အတွက် သူမ၏ဈေးဝယ်မှုကို ရပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် အခြားကျောင်းသားများနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူမသည် နာရီတစ်လုံးကို ကျိုးခိုင် အား ပေးလိုက်သည်။
"အမေ၊ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကိုပေးတာလား" ဟု ကျိုးခိုင် က မှင်သက်လျက်မေးသည်။
"မလိုချင်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်မေးသည်။
"လိုချင်တာပေါ့! တကယ်လိုချင်တာ" ဟု သူက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်။ "အမေ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီလိုမျိုးဝယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ အမေ့သားပါပဲ!"
"တော်ပြီ၊ အဲဒါတွေ ထားလိုက်တော့။ စာဆက်လုပ်စရာရှိတာလုပ်" ဟု သူမက လက်ကာပြရင်းပြောသည်။ "နောက်လလယ်မှာ အားလပ်ရက်ရှိတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အမေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ရမယ်၊ ကြားလား"
"သိပါတယ်" ဟု သူက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် "အမေ၊ ဒါ ဟိုင်စီးတီးက မော်ဒယ်အသစ်လား" ဟု မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ယွမ် ၂၅၀ ဖိုးပေးဝယ်ထားတာ။ အရမ်းဈေးကြီးတယ်" ဟု သူမက ကြွားလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် မှာ အံ့ဩသွားသည်။ "အမေကလည်း၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာလို့ဒီလောက်တောင် သုံးရတာလဲ။ ယွမ်တစ်ရာတန် နာရီဆိုရင်ပဲ လုံလောက်နေပြီကို!"
"ရှားရှားပါးပါး ရတဲ့အခွင့်အရေးပဲ၊ ရှိတာလေး သုံးလိုက်စမ်းပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏အာရုံကို အခြားသို့ပြောင်းလိုက်ရင်း သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ပယ်ချလိုက်သည်။