အခန်း (၂၄၅) - အနာဂတ်တွင် ချွေးမရမည့်သူ၏မိခင်
မြို့တော်တွင် နေထိုင်သူများမှာ အရာရာ၏တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်းနားလည်ကြသည်။ အနက်ရောင်ဈေးကွက်အတွင်း ရွှေများရှိသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသည်။
အစပိုင်းတွင် လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ရွှေအနည်းငယ်ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ မသင့်တော်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ထိုအစား အရည်အသွေးကောင်းမွန်သည့် ကျောက်စိမ်းအချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ဝယ်ယူလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ရွှေမလိုချင်ဘူးလား" ဟု ထိုလူက မေးသည်။
"မလိုချင်ပါဘူး၊ ဈေးက အရမ်းကြီးနေတယ်။ ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားပြီး ပြန်ရောင်းလိုက်ပါတော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တဲ့တိုးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို ပန်းချီကားတွေနဲ့ စာရေးနည်းတွေကော။ ဒါတွေက ရှေးခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ တကယ့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဒါတွေက တန်ဖိုးအလွန်ကြီးလာမှာ အသေအချာပဲ" ဟု ထိုလူက တိုက်တွန်းသည်။
"ဟဲဟဲ၊ တန်ဖိုးကြီးမှာပေါ့လေ။ ဆောင်းတွင်းမှာ ကျွန်မတို့အိမ်က မီးသွေးကုန်သွားရင် ဒါတွေကိုပဲ မီးဖုတ်နွေးဖို့ သုံးရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူမှာလည်း ထိုပစ္စည်းများကို အသုံးမဝင်ဟုပင် သဘောထားပုံရသည်။ ရွှေဆိုလျှင် အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် ပန်းချီနှင့် စာပေတို့မှာ အသုံးမဝင်သည့်အရာများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။
"ခင်ဗျား တကယ်ဝယ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရွှေအနည်းငယ်ရှိတယ်။ အားလုံးကို ယွမ်နှစ်ရာနဲ့ ယူလိုက်လေ" ဟု ထိုလူက သူမ စိတ်မဝင်စားကြောင်း ရိပ်မိသွားသဖြင့် ကမ်းလှမ်းလာသည်။
"တစ်ရာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဈေးဆစ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဖြင့် အပေးအယူတည့်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရွှေလက်ကောက်တစ်ကွင်း၊ လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ပန်းချီကား၊ စာရေးနည်းစက္ကူလိပ် နှစ်ခုကို ယူ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ မူလဇစ်မြစ်ကို သူမ မသိသော်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ လူသူကင်းမဲ့သည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အနက်ရောင်ဈေးကွက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မြို့နယ်ထဲကဈေးထက် ဤနေရာတွင် ဈေးနှုန်းများမှာ ပိုမိုကြီးမြင့်နေသဖြင့် သူမသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မေးမြန်းမနေတော့ဘဲ အလိမ်မခံရစေရန် သတိထားနေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ တွင် လက်ရှိဝင်ငွေမရှိသေးဘဲ နှစ်များစွာအတွင်း သူမ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် စုဆောင်းထားသည့် ငွေများသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူမ စိုးရိမ်မနေပါ။ ရှစ်ဆယ်ကျော်နှစ်များ ရောက်လာလျှင် သူမ ငွေရှာရမည့်အချိန် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ မတည်ငွေအချို့ကိုသာ စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်သည်။ သူမတွင် ငွေသားများစွာ လက်ဝယ်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး နှစ်များစွာအတွင်း နှံစားသီးနှံများနှင့် ဝက်သားလုပ်ငန်းများမှ အမြတ်အစွန်းများစွာ ရရှိထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးခိုင် သည် ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမကို လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ ၎င်းမှာ ချိုးငှက်ဟင်းရည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချိုးငှက်ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အတန်းဖော်၏အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ အတန်းဖော်၏မိခင်ကို ဟင်းချက်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဟင်းရည်တစ်ဝက်ကို ထိုအိမ်တွင် ထားခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို မိခင်ဖြစ်သူထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို အားနာမနေတော့ဘူးနော်" ဟု ပြောရင်း ဟင်းရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ ချိုးငှက်သားကိုမူ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကို ပေးလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ အသားကို သိပ်မကြိုက်ပေ။
"အမေ၊ အမေက အရမ်းผอมနေပြီ။ အမေ အစားများများစားမှဖြစ်မယ်။ နောက်ဆိုရင် သား အပတ်တိုင်း ဟင်းရည်လာပို့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ကတိပေးသည်။
"ဒီငွေတွေကို ဘယ်ကရတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် သားဖြစ်သူကို စရိတ်စကအတွက် ငွေဘယ်လောက်ပေးထားသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
"သားနဲ့ သားရဲ့အတန်းဖော်နဲ့ တခြားသူတွေကို ပန်းချီဆွဲကူပေးတာ။ အဲဒီအတွက် အခကြေးငွေရတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ရှင်းပြသည်။
"မင်းရဲ့ စာသင်တာကို ထိခိုက်အောင်တော့ လုပ်မနေနဲ့နော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာကြားသည်။
"မထိခိုက်ပါဘူး။ သားတို့က စာပြန်ကြည့်ပြီးမှပဲ သွားတာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျိုးခိုင် က သူမကို စိတ်ချစေရန် ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကို ကိုယ်ပိုင်အသုံးစရိတ်အတွက် ယွမ်တစ်ယွမ် ပေးလိုက်ပြီး သူပြန်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ သားသမီးကျေးဇူးဆပ်လိုစိတ်ကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အကျွံ တားဆီးကန့်သတ်၍ မဖြစ်ပေ။ သူ့ကို ကိုယ်ပိုင်အသုံးစရိတ်အနည်းငယ် ပေးထားခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ ကျိုးခိုင် သည် မိခင်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးရန် ဟင်းရည်များ ပုံမှန်လာပို့သည်။ ကြက်သားဟင်းရည်၊ ငါးဟင်းရည် စသဖြင့် တစ်မျိုးမဟုတ်တစ်မျိုးကို အမြဲယူလာတတ်သည်။
ဝမ်လီ မှာ အားကျနေသည်။ "မင်းသားက တကယ့်ကို သားလိမ္မာလေးပဲ"
"ရှင်က သူ့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့အပိုင်းကိုပဲ မြင်တာပါ။ သူ ငယ်ငယ်က အရမ်းဆိုးတာ၊ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း စိတ်ညစ်အောင် လုပ်တတ်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုမှာ လွှမ်းခြုံနေသည်။ သူမက နောက်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် "ဒီကောင်လေးက နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် အကျိုးအမြတ် ပြန်ပေးနေပြီ" ဟု ထပ်ပြောသည်။
ဝမ်လီ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဝမ်လီ တစ်ယောက်တည်း အားကျနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျိုးခိုင် ၏ အတန်းဖော်မိခင်ဖြစ်သူ ဝမ်အမျိုးသမီးမှာလည်း အလွန်ပင် အားကျနေသည်။
ဝမ်အမျိုးသမီးသည် ဝမ်အမျိုးသားအား ပြောပြသည်။ "အဲဒီကလေးက တကယ့်ကို ထူးချွန်တာ။ သူက တစ်ပတ်တစ်ခါလောက် တစ်ခုခုယူလာပြီး သူ့အမေအတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ချက်ပေးဖို့ လာတောင်းဆိုတတ်တယ်။ ကျွန်မမှာ သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်ရှိပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ဒီလောက်အထိ ဂရုမစိုက်ကြဘူး"
ထို့အပြင် သူသည် အလွန်သဘောကောင်းသည်။ အကယ်၍ သူက ငှက်တစ်ကောင်လုံး ယူလာလျှင် တစ်ဝက်ကို သူတို့အတွက် ချန်ထားပေးတတ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဝက်သာ ယူလာလျှင်မူ ဟင်းရည်ကိုသာ သူယူသွားတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမက အသားကိုပါ ယူသွားရန် အတင်းပြောလျှင်မှသာ သူယူသွားတတ်သည်။
"ဒီအရွယ်နဲ့ တက္ကသိုလ်တက်နေတာဆိုတော့ သူ့အမေက သူ့ကို သေချာပျိုးထောင်ထားပုံရတယ်" ဟု ဝမ်အမျိုးသားက မှတ်ချက်ပေးသည်။ သူသည် ကျိုးခိုင် ကို သိသည်။ ထိုကလေးမှာ သူတို့အိမ်သို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
"အိုဝမ်၊ ရှင် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မတွေးမိဘူးလား" ဟု ဝမ်အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ဘာကို တွေးရမှာလဲ" ဟု ဝမ်အမျိုးသားက အမှန်တကယ်ပင် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိကလေး၏ အတန်းဖော်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။
"ရှင်ကလည်း တုံးလိုက်တာ။ ရှောင်ခိုင်ရဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မတို့ရဲ့ သမက်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ရှင် ဘာလို့ မစဉ်းစားမိတာလဲ" ဟု ဝမ်အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ရတော့သည်။
"မင်းက အရမ်းရှေ့ရောက်နေပြီ" ဟု ဝမ်အမျိုးသားက ဇနီးဖြစ်သူကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကလေးများမှာ ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်သည့်အရွယ်မှာ ၁၈ နှစ်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် မည်သို့ပြောင်းလဲမည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပေ။
"ဘယ်လိုလုပ် ရှေ့ရောက်ရမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်ကလည်း ဒီလိုပဲလေ။ ရှင် ကျွန်မကို ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာတင် စားစရာတွေ လာပို့ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဝမ်အမျိုးသမီးက ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်အမျိုးသားမှာ ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်သည်။ "မေကျားဆိုတဲ့ ကလေးမလေးက သူ့အကြိုက်နဲ့သူ ရှိတယ်။ ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း စိတ်ဝင်စားကြမယ်ဆိုရင် သူ ဒီကို ဆက်လာနေမှာပဲ၊ သူတို့ဘာသာ သူတို့ စီစဉ်ကြလိမ့်မယ်။ လူကြီးတွေက ဝင်ပါရင် အရာရာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ရှင် သဘောမတူဘူးပေါ့နော်" ဟု ဝမ်အမျိုးသမီးက မေးသည်။ သူမမှာ ယနေ့တွင် အတင်းအဓမ္မ စေ့စပ်ပေးရန် ပြောခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝမ်အမျိုးသား၏ အမြင်ကို သိလိုခြင်းသာဖြစ်သည်။
"သူကတော့ လူကောင်းပုံပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ သိပ်မသိရသေးဘူး" ဟု ဝမ်အမျိုးသားက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင် နှင့်ပတ်သက်လျှင်မူ သူသည် အပြစ်ပြောစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ သူသည် ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်နှင့် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရပ်မြင့်ပြီး တောင့်တင်းသည်။ သူသည် အိမ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ ပျိုးထောင်ခံထားရကြောင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ အကယ်၍ ကလေးတစ်ယောက်တည်းအကြောင်းဆိုလျှင် ဝမ်အမျိုးသားအနေဖြင့် ကန့်ကွက်စရာမရှိပေ။ သို့သော် လက်ထပ်ခြင်းမှာ လူငယ်နှစ်ဦးတည်း၏ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ မိသားစုနှစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။
"ကျွန်မ ကြားတာတော့ ကျားဒုန်းက သူ့အမေက အရမ်းပွင့်လင်းတဲ့သူလို့ ပြောတယ်။ သူက အင်္ဂလိပ်စာမှာလည်း တော်တယ်၊ အင်္ဂလိပ်စာဌာနမှာ နံပါတ်တစ်တဲ့" ဟု ဝမ်အမျိုးသမီးက ထပ်ပြောသည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် မလုံခြုံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်တွဲဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် ချွေးမရမည့်သူ၏မိခင်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းနေလိမ့်မည်။ မြို့တော်တွင် နေထိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် မိခင်တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရလျှင် သူမအနေဖြင့် မာန်တက်၍ မရနိုင်ပေ။
"ကျွန်တော်တို့က အခုမှ သူ့အကြောင်း ကြားဖူးတာပါ။ အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း တကယ်ပဲ စုံစမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ကျားဒုန်းအတွက် တစ်ခုခု ပို့ပေးရင်းနဲ့ အဲဒီအိမ်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ပါလား" ဟု ဝမ်အမျိုးသားက အကြံပေးသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူမှာ မလိုအပ်ဘဲ စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်သော်လည်း ယနေ့ညတွင် ကောင်းကောင်းအိပ်စက်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို ထုတ်မပြောလိုက်ပေ။