**အခန်း (၂၄၄) - အပေါက်အလမ်း**
ကျိုးခိုင် မှာ ငယ်သေးသော်လည်း သူ့နည်းလမ်းများက အတော်လေး ထိရောက်သည်ဟု လင်ချင်းဟဲ့ ဝန်ခံရပေမည်။
တက္ကသိုလ်သို့ အသစ်ရောက်လာသူများမှာ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မပြောပြလျှင်ပင် သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောထားပြီးဖြစ်သလို၊ လူပြောသူပြောသံများကိုလည်း ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် ၏ အတန်းဖော်မှာ ရယ်မောရင်း "မင်းကတော့ တကယ်ကို လူမိုက်လေးပဲနော်။ မင်းအမေကို ဒီလောက်ထိ စောင့်ရှောက်နေတာ။ မင်းအမေသာဆိုရင် ဒီလိုလုပ်တဲ့အတွက် မင်းကို တုတ်နဲ့တောင် ရိုက်ချင်နေတော့မှာ" ဟု ဆိုသည်။
"ဘာက ရယ်စရာကောင်းလို့လဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို မဖမ်းမိပါဘူး။"
ကျန်ကိစ္စများအတွက် သူဂရုမစိုက်သော်လည်း အမြဲသတိဝီရိယရှိနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ့အမေကို ရဲရဲတင်းတင်း လိုက်ပိုးပန်းရန် ကြိုးစားခြင်း သို့မဟုတ် အချစ်စာလွှာများ ပေးပို့ရန် ကြိုးစားခြင်းမျိုး လုပ်လာပါက သူ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်သည်ကို သိသွားကြလိမ့်မည်။
ကျိုးခိုင် ၏ လုပ်ရပ်များကို တက္ကသိုလ်အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းက သိသော်လည်း ဒါရိုက်တာများက ရယ်မောကာသာ ကျော်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူက အသက် ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလား။ မိခင်ဖြစ်သူ လိုက်ပိုးပန်းခံနေရသည်ကို မြင်ရ၍ စိုးရိမ်နေခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့သောနည်းလမ်းများဖြင့် လူများကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျလှသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အဆောင်တွင် ထိုအကြောင်းများကို ကြားသိရသော်လည်း သူမအတွက်တော့ ဘာမှ အရေးမကြီးပေ။
သို့သော် ချန်ရွှယ် ကမူ ထူးဆန်းသူဖြစ်သည်။ သူမက တစ်ဦးတည်းရှိချိန်တွင် "မင်းရဲ့ အသိပညာအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီလိုအိမ်ထောင်ရေးမျိုးနဲ့ပဲ ကျေနပ်နေတာ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးမြန်းသည်။
ချန်ရွှယ် သည် အခြေအနေကို သိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မြို့သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းစွာ နေထိုင်ပြီး အင်္ဂလိပ်စကားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဆိုနေသော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းမိသားစုမှာ ကျေးလက်ဒေသမှ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမျိုးသားမှာ လယ်ယာလုပ်ကိုင်စားသောက်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ချန်ရွှယ် သည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ နေထိုင်ဟန်ကို မြင်ရချိန်တွင် သူမသည် လှပပြီး ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အိမ်တွင်းရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျောင်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ပညာသင်ယူခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ကျေးလက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ချန်ရွှယ် မှာ ထိုအချက်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ သူမက လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ပညာသင်ယူခွင့်ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ရှားပါးသည်ကို သိပါ့မလားဟု တွေးမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုသို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရပါ့မလား။ အချိန်ကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ပြီး ပညာသင်ယူမည့်အစား သူမသည် အိမ်မှာကျန်ခဲ့သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူအကြောင်းသာ တွေးပူနေသည်။
"မင်း အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး တိုးတက်လာရင် ထူးချွန်တဲ့ အမျိုးသားပေါင်းစုံနဲ့ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ချန်ရွှယ် က ဆင်ခြင်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမနှင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချန်ရွှယ် ၏ အတွေးအခေါ်များကို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ သူမက "ဘာကို နှမြောစရာ ရှိလို့လဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ သစ္စာရှိပြီး တာဝန်ယူမှုရှိသည်။ သူမသည် မိသားစုနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချင်းပိုင်တို့နှင့်အတူ လုံးဝ စိတ်အေးချမ်းနေသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးက ဘာလဲ။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် အချို့အတွက်မူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ထိပ်ဆုံးဦးစားပေး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။ သို့သော် အချစ်ဖြင့် ပြည့်စုံနေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမမှာမူ အမြင်တစ်မျိုး ရှိသည်။ သင့်လျော်သော အဖော်ကို ရှာဖွေခြင်းမှာလည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် မခြား အရေးကြီးသည်ဟု သူမခံစားရသည်။ ထိုနှစ်ခုစလုံးကို လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ချိုသာသောစကားများ ပြောတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည်။ သူမအတွက်မူ သူသည် အရာရာတွင် ပြီးပြည့်စုံနေသည်။ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမအပေါ် အလွန်ကျေနပ်သည်။ ထို့အပြင် သားသုံးယောက်စလုံးမှာလည်း ကျန်းမာသန်စွမ်းကြသည်။ သူတို့က တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည် သို့မဟုတ် ကိုင်တွယ်ရခက်သည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့နှင့် စကားအချေအတင် ပြောရသည်ကို သူမပျော်ရွှင်သည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်နေသည်။
သူမနှင့် ချန်ရွှယ် တို့မှာ လမ်းကြောင်းချင်း မတူကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ချန်ရွှယ် သည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို အလားအလာမရှိသူတစ်ယောက်ဟု ယူဆပုံရပြီး အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောတိုင်း သူမကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လေ့ရှိသည်။ ချန်ရွှယ် အတွက်မူ ကျေးလက်သားနှင့် လက်ထပ်ခြင်းမှာ အဆင့်အတန်းကျဆင်းခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘဝမှာ အစာအိမ်ဖြည့်ရုံထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော ရည်မှန်းချက်များ ရှိရမည်ဟု ယူဆထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ချန်ရွှယ် နှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် မည်သို့သောကြောင့် "အဆင့်နိမ့်ကျ" သွားရသနည်းဟု တွေးတောနေသည့် ထိုအကြည့်မျိုးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုသာတွန့်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မသိလိုက်သည်မှာ ချန်ရွှယ် သည် သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာ အရည်အချင်းကို အားကျသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ချဉ်းကပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကျောင်းတွင်ပင် အင်္ဂလိပ်စာ ကျွမ်းကျင်ခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အချက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စစ်မှန်သော ရင်းနှီးမှု မတည်ဆောက်နိုင်ခင်မှာပင် တန်ဖိုးထားမှုချင်း ကွဲပြားနေခြင်းက စကားပြောဆိုမှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဂရုမစိုက်ပေ။ ချန်ရွှယ် ဘာလုပ်နေသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ပြီးခဲ့သည့် စာသင်နှစ်က အနည်းငယ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုရှိခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင်မူ ဟန်ဆောင်မှုမရှိတော့ပေ။ ချန်ရွှယ် သည် ယခုအခါ ရူပဗေဒဌာနမှ ရည်းစားတစ်ယောက် ရထားပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကို ပန်းခြံထဲတွင် အမြဲတမ်း လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။ ၎င်းမှာ အဆောင်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်တော့ပေ။
သူမ၏ ရည်းစားမှာလည်း ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်လည်း ရနေပြီဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ သူသည် ကျေးရွာတွင် ဇနီးနှင့် သားသမီးများ ရှိနေနိုင်သည်။ ထိုအချက်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ချို့ယွင်းချက်ဖြစ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ နေလိုက်သည်။
နိုဝင်ဘာလတွင် ဝမ်လီ ၏ ခင်ပွန်းက သားဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ ဝမ်လီ သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် ခွင့်ယူလိုက်သည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့ပြန်သွားသည့်အခါ ဝမ်လီ မှာ စိတ်ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် မနာလိုစိတ်အနည်းငယ် ဖြစ်မိသည်။ "ကျွန်မယောက်ျားကတော့ သူလာမယ်ဆိုရင်တောင် ကြိုမပြောဘူး။"
"ဒီကို လာဖို့က မလွယ်ဘူးလေ" ဟု ဝမ်လီ က ပြုံးရင်း ရှင်းပြသည်။ "ပြီးတော့ ဒီနှစ်မှာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်မပြန်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကပဲ ကျွန်မဆီ လာလည်ကြတာ။"
"မင်း နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်မပြန်ဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"မပြန်ဘူး၊ ပြန်ဖို့လည်း မစီစဉ်ထားဘူး။ ကျွန်မ ကြိုးစားရဦးမယ်။ နှေးကွေးတဲ့ငှက်က စောစောပျံသန်းရမယ်လေ" ဟု ဝမ်လီ က ဆိုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ နှိမ့်ချပြောနေသည်ကို သိသည်။ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာသူတိုင်းမှာ "နှေးကွေးသောငှက်" မဟုတ်ဘဲ ထူးချွန်သူများသာ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ အိမ်ပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
တစ်နေ့တွင် အားလပ်ရက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် လဲလှယ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမလားဟု ကြည့်ရှုရန် လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း သူမ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ ယခုသည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ဂန်ရွာတွင် စာချုပ်စနစ်ကို စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နေပါဦး… အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် လမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ အချိန်ကာလကို မှားယွင်းမှတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ ရှောင်ဂန်ရွာတွင် စတင်ခဲ့သော်လည်း တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့ရန်မှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်ဖြစ်ပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ၁၉၈၁ သို့မဟုတ် ၁၉၈၂ ခုနှစ်ခန့်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တစ်နှစ်လုံး မြေယာစာချုပ်ကိစ္စများကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ စကားနည်းသူဖြစ်ပြီး သူမ၏ တွေးတောချက်များကို တတိယလူထံ ပြောပြမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် သူ့ကို တောင်းပန်ရတော့မည်။
သူမသည် လမ်းကြားများထဲတွင် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေသည်။ လေးယောက်ဂိုဏ်း ပြိုလဲသွားခြင်းနှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများ ပြန်လည်စတင်ခြင်းတို့ကြောင့် မြို့တော်သည် နွေဦးကို ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ နေရာတိုင်းတွင် အပင်သစ်များ ပေါက်ဖွားလာပြီး ဘေကျင်းမြို့သည်လည်း တောက်ပလာတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ရဲရင့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို ရဲရင့်သူများ ရှိနေမြဲဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင် မြို့တော်၏ မှောင်ခိုဈေးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိသွားသည်။
ထိုနေရာသည် အလွန်လျှို့ဝှက်သည်။ သူမသည် ရွှေဝယ်ရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှေသည် တန်ဖိုးရှိသော်လည်း အမေရိကန်ဒေါ်လာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားဆဲဖြစ်ရာ တန်ဖိုးမဲ့သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် လက်ရှိဈေးကွက်တွင် ပွင့်လင်းစွာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခြင်း မရှိပေ။ ငွေရှိသူများက ဝယ်ယူနိုင်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအပေါက်အလမ်းကို အမိအရ အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။