အခန်း (၂၄၃) - ငါက လူအနည်းငယ်တော့ ရိုက်နိုင်တယ်
ဒါဝါ့၏ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းတွင် မောင်နှမသုံးယောက်ရှိသည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တပ်မတော်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစ်မဖြစ်သူမှာလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးဖြစ်သည်။ ဒါဝါ့သူငယ်ချင်းသည် ဒါဝါထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးသော်လည်း အရပ်အမောင်းချင်း ဆင်တူနေသည့်အပြင် ဒါဝါကလည်း အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ကိုယ်ခန္ဓာဖွံ့ဖြိုးသန်မာသူဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးကြသည်။
ထို့အပြင် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ညီမလေးမှာ ဒါဝါနှင့် အသက်အရွယ်တူသော်လည်း အလယ်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒါဝါ့စကားအရဆိုလျှင် သူမမှာ အတော်လေး ချောမောလှပသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒါဝါက ငယ်သေးသည့်အတွက် ထိုအချက်ကို သိပ်ပြီး အလေးအနက်မထားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ထိုသူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ မိခင်က တစ်စုံတစ်ရာ ကြံစည်နေလေမလားဟု သံသယဝင်မိသည်။ မည်သို့ဆိုစေ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးက ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် လူတို့သဘာဝအတိုင်း အနည်းငယ်တော့ မောက်မာဝင့်ကြွားချင်စိတ် ရှိကြမည်ပင်။
ထိုအကြောင်းအရာမှာ ထိုမျှနှင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် သူမ၏ သားအကြီးဆုံး လူမှုဆက်ဆံရေးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။
တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်လီက သူမထက် နှစ်ရက်စောပြီး ရောက်နှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် လင်ချင်းဟဲ့ ဝမ်းသာသွားသည်။ အဆောင်တွင် စုစုပေါင်း လူခြောက်ယောက်ရှိပြီး လင်ချင်းဟဲ့က ဝမ်လီနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသော်လည်း ကျန်သူများနှင့်မူ သာမန်မျှသာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ချန်ရွှယ်နှင့်ဆိုလျှင် လုံးဝ အဆင်မပြေပေ။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရက်အတော်ကြာ စီးလာခဲ့ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့မှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ "မင်း ရေချိုးချင်သေးလား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
"သွားကြတာပေါ့" ဟု ဝမ်လီက သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အများသုံးရေချိုးခန်းသို့ အတူတူသွားကြသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် လင်ချင်းဟဲ့အနေဖြင့် အများသုံးရေချိုးခန်း ယဉ်ကျေးမှုနှင့် အသားမကျသေးပေ။ သူမ၏ ယခင်ဘဝက တောင်ပိုင်းသူဖြစ်ပြီး သီးသန့်ရေချိုးခန်းများသာ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် ပွင့်လင်းလွန်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူမ မရင်းနှီးခဲ့ပေ။
ဝမ်လီမှာမူ အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့၏ တွန့်ဆုတ်နေပုံကို မြင်တော့ သူမ ရယ်မောမိသည်။ "ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ရှက်နေရတာလဲ"
သူမက လင်ချင်းဟဲ့ကို မနာလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသားအရေက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်၊ ဖြူပြီး နုဖတ်နေတာပဲ။ ငါကိုယ်တိုင်သာ မမြင်ဖူးရင် မင်းမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"
"မြန်မြန်လေး လျှော်တော့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ သူမ အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ပြီး ပြန်ချင်နေသည်။ အချိန်က နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရေချိုးခန်းတွင် လူတွေက ပြည့်ကျပ်နေဆဲပင်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ရေချိုးခန်းရောက်စဉ်က လူအများအပြားကို ကြောက်လန့်ပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့ရသည့်နောက်ပိုင်းတွင် လူအများဆုံးအချိန်ကို ရှောင်ရှားတတ်သွားပြီဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ ကျောကို ငါ ပွတ်ပေးရမလား" ဟု ဝမ်လီက မေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ" လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အများသုံးနေရာဖြစ်၍ အနည်းငယ် စိတ်မလုံသော်လည်း ကျောကို ပွတ်ပေးခြင်းက တကယ်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် ရေချိုးပေးကြပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသည့် ခံစားချက်ဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်ကို မြင်တော့ ဝမ်လီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ မင်း တောင်ပိုင်းသူဆိုတာ သေချာနေတာပဲ"
*ငါက တောင်ပိုင်းသူပါ* ဟု လင်ချင်းဟဲ့က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
"ငါ ဒါမျိုးကို မကျင့်သားမရသေးလို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အပြင်သို့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်မှာက သီးသန့် ရေချိုးခန်းရှိတယ်လေ"
"တောင်ပိုင်းက ကောင်လေးတစ်ယောက် ဒီမှာ ရေချိုးခန်းဝင်တုန်းက ဘောင်းဘီဝတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်" ဝမ်လီက ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "သူ အတော်လေး အလှောင်ခံလိုက်ရတယ်"
"ဒါကတော့ ဓလေ့ထုံးစံချင်း မတူလို့ပေါ့" လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "တောင်ပိုင်းမှာက သီးသန့် ရေချိုးခန်းတွေ ရှိတယ်၊ ဒီလို အများသုံး ရေချိုးခန်းကြီးတွေ မရှိကြဘူးလေ"
"ရေချိုးခန်းမရှိဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ ဘယ်လို ရေချိုးကြတာလဲ" ဝမ်လီက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"သူတို့အိမ်တွေမှာ သီးသန့် ရေချိုးခန်းတွေ ရှိတယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"တောင်ပိုင်းသူတွေက တကယ်ကို နေထိုင်မှုအခြေအနေ ကောင်းကြတာပဲ" ဟု ဝမ်လီက မှတ်ချက်ပြုသည်။ နေအိမ်ရှားပါးသည့် အခြေအနေတွင် သီးသန့်ရေချိုးခန်းရှိခြင်းမှာ လူအများစုအတွက်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။
လင်ချင်းဟဲ့က အနာဂတ်တွင် သူမ၏ အိမ်၌ သီးသန့်ရေချိုးခန်းကြီးတစ်ခု ဆောက်လုပ်ရန် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီလို အများသုံးရေချိုးခန်းကို လာရတိုင်း သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ဖြူစင်သည့် အသားအရေနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကြောင့် လူတွေရဲ့ အကြည့်ကို ခံရချိန်တွင် ပို၍ ရှက်ရွံ့မိသည်။
တက္ကသိုလ်စတက်ခါစက ချန်ရွှယ်ဆိုသည့်လူကို သူမ မသိသေးခင်အချိန်က ချန်ရွှယ်နှင့်အတူ တစ်ခါ လာဖူးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အကုန်ယူသွားသည့်အတွက်ကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ချန်ရွှယ်က သူမနှင့် နောက်တစ်ခါ ရေချိုးခန်းအတူမလာချင်တော့ပေ။ "နယ်သူမလေး" တစ်ယောက်က သူမထက် ပိုဖြူပြီး နုဖတ်နေလိမ့်မည်ဟု ချန်ရွှယ် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျောင်းဖွင့်ချိန် နီးကပ်လာသဖြင့် ကျောင်းသားသစ်များ ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ ထိုအချက်ကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ဘဲ စာပေလေ့လာခြင်းကိုသာ အဓိကထားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့၏ အင်္ဂလိပ်စာမှာ ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် ဝမ်လီက သူမထံမှ မကြာခဏ အကူအညီတောင်းလေ့ရှိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း ဝမ်လီကို ဘာမှမချန်ဘဲ သင်ပေးလေ့ရှိပြီး ဝမ်လီကလည်း သူမအပေါ် အလွန်ကျေးဇူးတင်သည်။ ထမင်းတန်းစီချိန်တွင် ဝမ်လီက လင်ချင်းဟဲ့အတွက် အမြဲတမ်း တစ်ပွဲစီ အပိုယူပေးလေ့ရှိပြီး လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း သူမကို ပြန်လည်ကူညီပေးသည်။
အဆောင်ရှိ ကျန်သူများကလည်း အကူအညီတောင်းချင်ကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့က သူတို့အပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးရုံမျှသာ ဆက်ဆံပြီး ဝမ်လီကို ဂရုစိုက်သလောက် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိပေ။
ချန်ရွှယ်တို့အဖွဲ့ကတော့ ကျောင်းသားသစ်များကို အာရုံစိုက်ကာ အကူအညီပေးပြီး အကြီးတန်းကျောင်းသားကောင်းအဖြစ် နာမည်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် ကျောင်းသားသစ်များ ကြိုဆိုပွဲတွင် လင်ချင်းဟဲ့ မိန့်ခွန်းပြောလိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ အင်္ဂလိပ်စာဌာနကိုယ်စားပြုအနေဖြင့် သူမ၏ စံပြဗြိတိသျှလေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်မှုက ဆရာသမားများနှင့် ကျောင်းသားသစ်များကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ရဲရင့်သည့် ကျောင်းသားအချို့မှာ သူမကို စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ထံသို့ အချစ်စာများ ရောက်လာတော့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမ၏ သားဖြစ်သူ ကျိုးခိုင်က ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က သူရေးခဲ့သည့် စာမူကို ပြန်လည်ယူထုတ်ပြီး ထပ်မံကပ်လိုက်သည်။ သူ့ဖခင်နှင့် အဘွားတို့ စိုးရိမ်ခဲ့သည်မှာ မှန်နေသည်။ သူ့အမေက ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲတောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။
စာကပ်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင်က ရေဒီယိုကို ငှားပြီး "ကျွန်တော့်အမေ" ဆိုသည့် သူ၏ စာမူကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အမေကို ချီးကျူးထားသည့် စာဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပါသည့် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော့်အမေက အိမ်ထောင်သည်ပါ။ သူ့မှာ သားသုံးယောက်နဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ရင် ကျွန်တော့်အမေဆီ အချစ်စာ ထပ်ရေးကြည့်ပါ။ ကျွန်တော် မသတိပေးခဲ့ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး—ငါက လူအနည်းငယ်တော့ ရိုက်နိုင်တယ်!"
လင်ချင်းဟဲ့၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ *ဒီကောင်လေးက လူတွေကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။*
ဝမ်လီမှာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ပြီး ရယ်မောနေသည်။ "အို... ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်! မင်းသားက သူ့အဖေ အမိန့်နဲ့ မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် မင်းတက်တဲ့ တက္ကသိုလ်ကိုပဲ လာတက်တာလား"
"ဒီကောင်လေး နောက်မှ အရေးယူရမယ်" လင်ချင်းဟဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက ကလေးပဲရှိပါသေးတယ်" ဝမ်လီက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "သူက သူ့အမေကို ကာကွယ်ချင်နေတာပါ။ တက္ကသိုလ်ကလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နားလည်ပေးမှာပါ"
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ စိတ်မချသဖြင့် သွားကြည့်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။ ကျိုးခိုင်မှာ သူ့ဆရာ၏ အလှောင်ခံရခြင်းမှလွဲ၍ အခြားပြဿနာမရှိဘဲ ကိစ္စမှာလည်း ပြီးဆုံးသွားသည်။
စိတ်အေးသွားသည့် လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးခိုင်ကို ဆူပူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ကောင်လေးမှာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြေးသွားလေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့မှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ထိန်းသည့်အနေဖြင့် "အိမ်ပြန်ရောက်မှ မင်းကို အရေးယူမယ်၊ ကြည့်နေ!" ဟုသာ လှမ်းအော်လိုက်ပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။