မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သြဂုတ်လကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြန်ရောက်နေတာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက မိုးတွေသည်းကြီးမည်းကြီး ရွာသွန်းနေခဲ့ပေမဲ့ သီးနှံတွေအတွက်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ရာသီဥတုပါပဲ။ နွေရာသီသီးနှံတွေကို အခုလေးတင် စိုက်ပျိုးထားတာမို့ မိုးရေဟာ အပင်တွေကို အလိုအလျောက် အညှောက်ပေါက်ပြီး ရှင်သန်ကြီးထွားလာစေဖို့အတွက် လူနဲ့ရေလောင်းစရာမလိုဘဲ အထောက်အကူဖြစ်စေပါတယ်။ မိုးက အသင့်အတင့်ပဲ ရွာတာဖြစ်လို့ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင် လည်း အလုပ်ပိတ်ရက်ဖြစ်နေပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကွဲကွာစေမယ့် စာသင်နှစ်သစ်ကလည်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်လို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ဟာ ဖြစ်နိုင်သမျှ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို အပြည့်အဝ ခံစားရင်း အချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့ကြပါတယ်။
"တော်တော့" အဲဒီညက သုံးချီလောက် အလုပ်ရှုပ်ပြီးတဲ့နောက် လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ဆုံးတော့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မိန်းမရယ်၊ မင်းလည်း မကြာခင် ထွက်သွားရတော့မှာလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောပါတယ်။
သူ့ရဲ့လေသံထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ရှားနေပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နူးညံ့သွားရပေမဲ့ သူမကပဲ "တော်တော့လို့ ပြောနေတယ်လေ။ အိပ်တော့။ နှစ်ရက်လောက် အလုပ်ပိတ်ရက်လေး ရတုန်းမှာ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ့်အစား ငါ့အပေါ်မှာပဲ ခွန်အားတွေ အကုန်ထုတ်နေတယ်" လို့ တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ ထပ်ပြီး အငြင်းမပွားတော့ပါဘူး။ အဲဒီကျမှပဲ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့ကို ဆူပူတာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ တကယ်ပါပဲ၊ သူတို့ လုံလောက်အောင် အချိန်ပေးပြီး ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီးပါပြီ။ သူမလည်း သဘောကျတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သူမက တစ်နေကုန် ဘာမှလုပ်စရာမလိုပေမဲ့ သူကတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ရတာဖြစ်လို့ အခြေအနေချင်း မတူညီပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူ ပင်ပန်းတယ်လို့ မခံစားရပါဘူး၊ တကယ်တော့ သူ ဒါကို သဘောကျတာပါ။ သူ့မိန်းမက သူ့ကို စိုးရိမ်လို့ ပြောနေတာဆိုတာ သူသိတာမို့ သူမဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ဖို့ မရဲပါဘူး။
အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတဲ့အတွက် အိမ်က အစားအသောက်တွေကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေပါတယ်။ ပုံမှန်စားသောက်နေကျ အစာသုံးနပ်အပြင် လင်ချင်းဟဲ့ က မြေပဲမုန့်နဲ့ နှမ်းမုန့်လိုမျိုး မုန့်တွေကိုပါ ပြုလုပ်ပေးပါတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက အရသာရှိလှပါတယ်။
"အမေ၊ အမေသွားရင် အိမ်ကြီးက အရမ်းတိတ်ဆိတ်သွားတော့မှာပဲ" လို့ မြေပဲမုန့်ကို ဝါးစားရင်း ဆန်ဝါ က စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြောပါတယ်။
"အဘွားဆိုရင် ဒီမုန့်တွေ လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အာဝါ က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
သူတို့ရဲ့အမေ ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီး ဝဖြိုးလာကြပါတယ်။ နေ့တိုင်း အာဟာရပြည့်ဝအောင် စားရတာမို့ သူတို့ ပိုကြီးထွားလာတာကတော့ မဆန်းပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ မျက်နှာအဆင်းကလည်း သိသိသာသာကို ကောင်းမွန်လာပါတယ်။ သူက အာဟာရပြည့်ဝနေတာ သေချာပြီး ညတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူလိုမျိုးတော့ လုံးဝ မပေါက်ပါဘူး။
"မင်းတို့ စာမေးပွဲအောင်ပြီး Bei University ကို တက်နိုင်ပြီဆိုရင် ဟိုကိုသွားပြီး ဘဝကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို ပြောပြပါတယ်။ "မင်းတို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဟိုမှာရောက်နေတာ၊ စာသင်တာနဲ့ပဲ အိမ်ကိုတောင် မေ့နေပြီ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ စဉ်းစားကြပေါ့"
အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ကတော့ မြို့တော်ကို ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် အိမ်ကို မပြန်ချင်တော့တဲ့ သူတို့အစ်ကိုကြီးရဲ့ သစ္စာမရှိမှုကို ဆူပူလိုက်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့လည်း အစ်ကိုကြီးကို အားကျနေတာပါပဲ။
အမေကျိုး ရဲ့ အစားအသောက်တွေက သာမန်လောက်ပဲ ရှိပေမဲ့ နို့ပို့တာကတော့ ဆက်ရှိနေပါတယ် - တစ်နေ့ကို နှစ်ဘူး၊ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်တစ်ဘူးစီပါ။ အခုဆိုရင် ဆန်ဝါ လည်း နို့အရသာကို မညည်းညူတော့ပါဘူး။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်လုံး ဒီနှစ်ထဲမှာ နည်းနည်း ပိုမြင့်လာကြပေမဲ့ Da Wa လောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
Da Wa ကတော့ အရပ်အတော်လေး ထွက်လာပုံရပါတယ်။ စာသင်နှစ်တစ်နှစ်အတွင်းမှာတင် သူက ၁.၈ မီတာနီးပါးလောက် အရပ်ရှည်လာပြီး သူက အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိပါတယ် - သူ အရပ်အရမ်းရှည်သွားမလားပေါ့။ အနာဂတ်မှာ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရခက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ ကြီးထွားမှုနဲ့အတူ အာဟာရက မလိုက်နိုင်မှာကို သူမ စိုးရိမ်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် သူမက Da Wa ကို မနက်တိုင်း နို့တိုက်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးပြီး ဝင်ပေါက်လုံခြုံရေးဆီမှာ လာထားခိုင်းဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားပါတယ်။
စာသင်နှစ်က စက်တင်ဘာလမှာ စတင်မှာပါ။ လင်ချင်းဟဲ့ က သြဂုတ်လ ၂၅ ရက်လောက်မှာ ထွက်ခွာရမှာဖြစ်လို့ အိမ်မှာ နောက်ထပ် ၂၀ ရက်လောက်ပဲ ကျန်တော့ပါတယ်။ အချိန်အများကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းနေတာကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။ အချိန်တွေက မြန်လွန်းလှပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကတောင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ နှလုံးသားကို မနှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ပါဘူး။
"ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေခဲ့၊ အခု ပြန်တော့" လို့ ကောင်တီမြို့က ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှာ သူမကို ပို့ပေးအပြီးမှာ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် စောစောပြန်လာခဲ့ပါ။ ဘာမှလည်း သယ်လာစရာ မလိုပါဘူး" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ပြောပါတယ်။
"သိပါတယ်" လို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ် မတက်ခင် သူ့ကို လက်ပြလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်နေပေမဲ့ ခဏအတွင်းမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်ပါတယ်။ အခုချိန်က ခွဲခွာရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးပေမဲ့ သူတို့ ထာဝရ ကွဲကွာသွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ လမ်းမှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာခဲ့ပါတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ နေလောင်ပြီး မီးသွေးခဲလိုမျိုး မည်းညစ်နေတဲ့ သူမရဲ့ သားကြီး ကျိုးခိုင် ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး "သား ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားနေတာပါ" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြုံးပြီး ဖြေပါတယ်။
အဲဒီ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာပဲ သူက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ် လေ့လာခဲ့ပါတယ်။ Bei University ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျောင်းသားကတ်ကို ကိုင်ထားတာမို့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ် - ကလေးတစ်ယောက်ပါပဲ။
"သား ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်ပျက်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အမေ၊ အဘွား၊ အဘိုး၊ အဖေနဲ့ ကျွန်တော့်ညီတွေရော နေကောင်းကြရဲ့လား" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်မေးပါတယ်။
"အားလုံး နေကောင်းကြပါတယ်။ အမေတို့ ပြန်လာရမယ့်အချိန်ကျတော့ ခွဲခွာရတာ ခက်ခဲလိုက်တာ" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ "ဒီတစ်ခေါက် သား မပြန်လိုက်ရတော့ အဘိုးအဘွားတွေက သားကို အရမ်းလွမ်းနေကြတယ်။ ဒီဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင်တော့ သား ပြန်ကို ပြန်ရမယ်"
"ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်လား? ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြန်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ ဒီမှာပဲနေပြီး မြို့တော်ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဒီကောင်စုတ်လေး၊ မင်းမှပဲ ဒီကို စာလာသင်တာ ခဏလေးရှိသေးတယ်။ အခုကတည်းက ဘိုးဘွားတွေကို ကျောခိုင်းပြီး မေ့ပစ်ဖို့ ကြံနေတာလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့နားကို ဆွဲလိမ်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"အမေ၊ အမေရယ်၊ ကျွန်တော်က ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီ။ လူကြားထဲမှာ မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ" လို့ ကျိုးခိုင် က အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီနှစ်တော့ အမေနဲ့အတူ ပြန်ကို ပြန်ရမယ်။ နောက်နှစ်ကျရင်တော့ သား သဘောပဲ" လို့ ပြောပြီး သူမက နားရွက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အနီးနားက ကြည့်နေတဲ့သူတွေကို ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "အထင်မမှားကြပါနဲ့။ ဒီကောင်စုတ်လေးက စကားနားမထောင်လို့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆူလိုက်တာပါ"
"ကြည့်ရတာ အမေက အရမ်းနုပျိုနေတော့ သားက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" လို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြုံးပြီး မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"ကျွန်မက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားလို့ပါ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြပါတယ်။ "သူ့အရပ်ကို မကြည့်ပါနဲ့၊ သူက အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်"
"၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်? သူက တကယ်ကို အရပ်ရှည်တာပဲ" လို့ နောက်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"သူက အရပ်ပဲ ရှည်တာပါ၊ အသိဉာဏ်က မပါဘူး။ နည်းနည်းလေး မိုက်မိုက်မဲမဲနိုင်တယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က နှိမ့်ချပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူက မိုက်မဲတာလဲ! ကျွန်တော်က Bei University ကို ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကျွန်တော် ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာ!" လို့ ကျိုးခိုင် က ဝင်ပြောပါတယ်။
"Bei University ကျောင်းသားတစ်ယောက်လား? ဒီလူငယ်လေးက တော်သားပဲ" လို့ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်က မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"ရပါတယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က ရယ်မောပြီး ပြောပါတယ်။ "ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ထက် ပိုတော်ပါသေးတယ်။ သူက ကျောင်းလခ တစ်ပြားမှ မပေးရဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာ စာကျက်ရင်း Bei University ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာပါ"
အမေနဲ့သားဟာ အပြန်အလှန် နှိမ့်ချပြောဆိုနေကြရင်း စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေဆီကနေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း လင်ချင်းဟဲ့ က "ကြားတယ်မလား? ဒီနှစ်တော့ သား ပြန်ကို ပြန်ရမယ်။ နောက်နှစ်ကျရင်တော့ ဒီမှာပဲ နေခွင့်ပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ပါပြီ။ နောက်နှစ်ကျရင် ဒီမှာပဲ နေမယ်" လို့ ကျိုးခိုင် က သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
"သား အခုလို လုပ်နေတာ၊ သားသူငယ်ချင်းက သားကို ငြီးငွေ့နေပြီလား" လို့ သူမက မေးပါတယ်။
"မငြီးငွေ့ပါဘူး။ ဘာလို့ ငြီးငွေ့ရမှာလဲ? ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ယောကျာ်းလေးတွေလေ" လို့ ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"သူ့အမေက သားကို မကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပို့ပေးနေတဲ့သူလို့ ထင်သွားမှာကို အမေ စိုးရိမ်တာပါ" လို့ သူမက ပြင်ပြောပါတယ်။
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းသဘောကျတာ။ ကျွန်တော် ဟိုကိုသွားတိုင်း သူက ဟင်းတွေ ပိုချက်ပေးတယ်။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော်တောင် ကျွန်တော့်ကို အားကျနေတာ"
"သားရဲ့ အတန်းဖော်မှာ ညီမလေး ရှိသေးလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ရှိတယ်၊ သူက ချောတယ်ဗျ" လို့ ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။