အခန်း (၂၄၁) - သူ့ကို အာဟာရဖြည့်ပေးခြင်း
မေအစ်မနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ဝက်သားသုံးထပ်သားများ ဝယ်လာခဲ့ပြီး ဝက်သားตุ๋န် (Braised Pork) ချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ကိုယ်အလေးချိန် အတော်လေး လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူက ပိန်ချုံးနေသည်ဟု ဆိုရမည်မဟုတ်သော်လည်း သိသိသာသာ ပိန်သွားသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ အမေကျိုး ထံတွင် နေစဉ်က အာဟာရ လုံလောက်စွာ မရခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
နေ့လယ်စာအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မနောက်ကျသေးပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့်လည်း အရေးတကြီး လုပ်စရာမရှိသဖြင့် အိမ်တွင်ပင် ချက်ပြုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ယခုနှစ်တွင် အိမ်၌ ကြက်များ အများအပြား မွေးမြူထားသော်လည်း ဝက်တော့ မရှိပေ။ ဝက်ခြံဟောင်းများကို အမေကျိုး က ကြက်ခြံများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ တစ်ဦးချင်း ဝက်မွေးမြူခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မွေးမြူသမျှ တိရစ္ဆာန်များကို အများပိုင်အဖွဲ့အစည်းသို့ ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် အမေကျိုး သည် မိသားစုအတွက် ကိုယ်တိုင်ထားနိုင်သော ကြက်များကို မွေးမြူရန် ဉာဏ်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်နောက်ဖေး ဥယျာဉ်ခြံမြေတွင်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အလွန်အကျွံ ထွက်နေသည်။ အကုန်မစားနိုင်သဖြင့် သူမသည် ပိုလျှံနေသည်များကို ခုတ်ထစ်ကာ ကြက်စာအဖြစ် ကျွေးလိုက်သည်။ ထိုအတွက်ကြောင့် အစာဖိုးလည်း ကုန်စရာမလိုတော့ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအလုပ်များတွင် ဝင်မပါတော့ဘဲ နေ့လယ်စာချက်ပြုတ်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝက်သားตุ๋န်နှင့် တွဲဖက်စားရန် ပြောင်းဖူးမှုန့် မန်တို (Mantou) များ၊ ပဲလိပ်ကြော်၊ သခွားသီးကြော်နှင့် ဝက်ရိုးပင်လယ်ရေမှော်ဟင်းရည်တို့ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် ဆိုင်ကယ်စီး အမျိုးသမီးကြီး ရောက်လာသည်။ သူမသည် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်ရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် ပဲခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ယူလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ထိပင် ဆိုင်ကယ်စီး အမျိုးသမီးကြီးသည် သူမ၏ မြေးမလေးကို Da Wa နှင့် ပေးစားရန် မျှော်လင့်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်သေးပေ။ Da Wa ကို မရလျှင်လည်း အာဝါ ကိုပင် အလွယ်တကူ လက်ခံပေးရန် သူမ စိတ်ကူးထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ စကားအများကြီး မပြောပေ။ သူတို့ အလုပ်လုပ်ရင်း လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသော အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ ဆိုင်ကယ်စီး အမျိုးသမီးကြီးက Da Wa အကြောင်း မေးလာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည် - ထိုကလေးက အိမ်ပြန်မလာချင်တော့ပေ။ သူလည်း လူကြီးဖြစ်ပြီဆိုတော့ သူ့ဘဝကို အိမ်ပြင်ပတွင် ကိုယ်ပိုင်ပုံစံဖြင့် နေထိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုင်ကယ်စီး အမျိုးသမီးကြီး ပြန်သွားပြီးနောက် အကြီးမနှင့် အလတ်မတို့လည်း အချိန်ရသဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်ကြပြီး တစ်ယောက်လျှင် ကြက်ဥခြင်းတောင်းတစ်လုံးစီ ယူလာကြသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် လာလည်တာနဲ့တင် တော်ပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ကြက်ဥတွေ အများကြီး ယူလာစရာ မလိုပါဘူး။ အမေက နောက်ဖေးမှာ ကြက်တွေ အများကြီး မွေးထားတာ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ကြက်ဥတောင် အကုန်မစားနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ ပြန်ရင် ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားလိုက်ကြပါ။"
ထိုခေတ်ကာလတွင် ကြက်ဥသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိမှန်း သူမ သိသည်။ သူတို့သည် မိသားစုက စားရန်ပင် နှမြောနေမည့် ကြက်ဥများကို စုဆောင်းထားပြီး သူမထံ ယူလာပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ တားမြစ်သည့်ကြားမှပင် ထိုအစ်မနှစ်ယောက်က ရိုသေစွာဖြင့် တစ်နာရီကျော်ကြာ နေပြီးမှ ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့ ပြန်သွားသည့်အခါ ကြက်ဥများကို ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် ၎င်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုညနေတွင် သူမ အချိန်ရသည်နှင့် စက်ဘီးနင်းကာ သူတို့အိမ်များသို့ သွားရောက်ပြီး ကြက်ဥများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဝက်ရိုးဟင်းတစ်ချို့ကိုလည်း အိမ်တိုင်းသို့ ပေးလိုက်သည်။ အိမ်နှစ်အိမ်စလုံးမှာလည်း အခက်အခဲရှိနေကြသည်ဖြစ်ရာ သူတို့ဆီမှ ထိုမျှတန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်ကို သူမ မယူဝံ့ပေ။ "ကျေးဇူးတရား" က အရမ်းလေးလွန်းသည်။ သူမသည် သူတို့၏ စေတနာကို လက်ခံသော်လည်း ပြန်လည်၍ အသားများ ဝေမျှပေးရန်မှာ သူမ၏ ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။
ထိုညနေတွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ရေကူးရန် ထွက်သွားကြသည်။
"သွားကူးလိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကိုယ် ရှေ့ကနေ သွားနှင့်မယ်။"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ကာ နှစ်ကြိမ်မျှ နမ်းလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ၏ နှလုံးသားမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ အနမ်းများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ဘောင်းဘီကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ သူ့ဇနီးကို ရေထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သဘာဝအတိုင်း ရေကူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို ရေထဲတွင် ပွေ့ချီထားရန်မှာ အလွယ်လေးပင်။ ခဏအကြာတွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကမ်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး သူ့ကို ရေကူးရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။
သူတို့အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်မှာ လူရှင်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ အဝတ်အစားလဲပြီး ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သူတို့ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ မနေ့ညက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်လွမ်းနေခဲ့ကြပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောခွင့်မရ၊ ဘာမှလည်း အတူတူ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။
"ပြန်ရောက်လာတော့ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မေးကာ သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
"ပြေပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "နေ့တိုင်းက အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစတုန်းကတော့ အခုလို ပြန်လာတုန်းကနဲ့ မတူဘူး။"
"မင်း ပိန်သွားတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို နမ်းလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒါမျိုးတွေကို သတိထားတတ်သွားတာလဲ။"
"ကိုယ် မင်းကို လွမ်းလို့ပေါ့" ဟု သူက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ရွာသို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက သူသည် သူမကိုသာ အမြဲတွေးနေခဲ့သည်။ စစ်သားဘဝတုန်းက သူ အိမ်ကို သိပ်မလွမ်းခဲ့ပေ၊ အိမ်နဲ့ဝေးရာမှာ ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် စစ်မှုထမ်းဟောင်း ဖြစ်လာပြီးနောက် သူသည် သူ့ဇနီးနှင့် အမြဲတမ်း အတူတူရှိခဲ့ပြီး သူမက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ သူမမရှိတော့သည့်အခါ သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသလို ခံစားရသည်။
သူ့အမေ ချက်ကျွေးသည့် အစားအစာများကိုလည်း သူ မနှစ်သက်ပေ။ သူ့ဇနီး၏ ဟင်းလျာများနှင့် အရသာစွဲနေပြီဖြစ်ရာ အမေချက်သည့် အစားအစာများကို စားရသည်မှာ မြက်စားရသလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ ဘယ်တော့မှ ထိုစကားကို အပြင်မှာ ထုတ်မပြောပေ - ဆန်ဝါ ကတော့ ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း။
အစားအစာထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူမဘေးတွင် အိပ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ညပေါင်းများစွာ သူမကို အိပ်မက်မက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ခွင့်တောင်းချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ခရီးဝေးလွန်းသဖြင့် အခက်အခဲ ရှိနေခဲ့သည်။
"ကျွန်မလည်း ရှင်ကို လွမ်းတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ဒါကြောင့် အားလပ်ရက်စတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့တာ။ တခြားသူတွေကတော့ ကျောင်းမှာတင် ကျန်ခဲ့ကြတယ်။"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောင်းစတက်ကတည်းက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မြို့သူများလိုပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြုမူနေထိုင်တတ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် တောသားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက သူ့ကို ချစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။
သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သူမကို အောက်မှ ဖိအုပ်လိုက်သည်။
"အလုပ်တွေက အရမ်းပင်ပန်းတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပျော့ခွေသွားသည်။ "အဲဒါတွေကို ခဏလောက် မေ့ထားလိုက်ရင်ကော"
သူမ၏ အကြည့်များကြောင့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ မြေတွေ အများကြီး မငှားပါနဲ့တော့။ နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့ မြို့တော်ကို ပြောင်းကြမယ်လေ။ ကျွန်မတို့ ဒီလို ဝေးကွာပြီး နေတာကို လက်မခံနိုင်ဘူး။"
"ကိုယ် သိပါတယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
သူလည်း လက်မခံနိုင်ပေ။ ထိုအရာက သူ့ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ သူသည် သာမန်အားဖြင့် စိတ်ခံစားမှုလွယ်သူ မဟုတ်သော်လည်း သူမနှင့် ခွဲခွာနေရခြင်းကိုတော့ မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ အရာအားလုံးက ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင် သူ နောက်ထပ် အချိန်အကြာကြီး သည်းခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် နို့ပို့သမားက နို့ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် နို့နှစ်ပုလင်း ပိုမှာလိုက်သည်။ သူမသည် နံနက်စာနှင့်အတူ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ သခွားသီးတို့ဖြင့် သူ့ကို ကျွေးမွေးသည်။ သူ့ကို အရင်ကလို ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်အောင် ကျွေးမွေးရန် သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
အမေကျိုး အနေဖြင့်မူ ချွေတာခြင်းကိုသာ အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမအပေါ် မှီခိုမနေတော့ပေ။
"အမေ ပြန်ရောက်လာတော့ အဖေ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးစစ်စစ်တွေ ပေါ်လာပြီ" ဟု အာဝါ က နံနက်စာစားပြီးနောက် အပိုသင်တန်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်း စကားများလိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်စိစွေကြည့်ရင်း ပြောသည်။
"အစ်ကိုလတ် ပြောတာ မှန်တယ် အမေ" ဟု ဆန်ဝါ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စုံနေတဲ့အချိန်မှာတောင် အမေ့နှလုံးသားထဲမှာ အဖေလောက် အရေးမပါဘူး။"
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ အဖေကျိုး နှင့်အတူ သွားရန် ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်နေသည်။ သူ၏ သားများ၏ စောဒကတက်သံများကို သူ အလွန်ပင် နှစ်သက်နေပုံရသည်။