လင်ချင်းဟဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်မှာ သူမရှိနေသည့်အတွက် အားအင်အပြည့်နှင့် အလုပ်ဆက်လုပ်နေလေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။
နေ့လယ်စာအတွက် ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ရန် သူမဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ညစာအတွက်မူ ကျိုးချင်းပိုင် အကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော လျန်ဖီ (အအေးခေါက်ဆွဲ) ကို ပြင်ဆင်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။ လျန်ဖီလုပ်နေစဉ် အမေကျိုးက ဘေးမှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား လေ့လာနေလေသည်။
"အမေ၊ ပင်ပန်းမှာကို မပူပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အားပေးစကားဆိုသည်။ "အဖေနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်က လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်ကြိုးစားနေရတာလေ။ သူတို့ ကောင်းကောင်းမစားရရင် ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်၊ ဒါက ရေရှည်မှာ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး။ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်က နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တိုးတက်လာနေပြီ။ ကျွန်မလည်း နောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်အကိုင်အတွက် မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အမေနဲ့ အဖေကိုပါ ခေါ်သွားပြီး ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမှာ နေထိုင်စေချင်တယ်"
အမေကျိုးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "နင်က ငါတို့အဖေအိုကြီးနဲ့ ငါ့ကို မြို့တော်ခေါ်သွားချင်တာလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
"အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့။ တစ်မိသားစုလုံး ပြောင်းသွားမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အခြေအနေမပေးသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အမေ၊ အရမ်းချွေတာလွန်းမနေပါနဲ့တော့။ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်တဲ့အထိ ငွေစုနေရင် နောက်ဆုံးတော့ ဆေးရုံစရိတ်တွေနဲ့ပဲ ပြန်ကုန်သွားမှာပါ။ အဲဒီအစား အခုကတည်းက ငွေကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"
"ဒါပေမဲ့" ဟု အမေကျိုးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "အဖေနဲ့အမေက ဒီမှာပဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီကို ပြောင်းလို့ရမှာလဲ" ဟု မေးသည်။
"အမေ၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုးတိုးလေး မှာလိုက်သည်။
အမေကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း သူတို့မိသားစု၏ အနာဂတ်အကြောင်းကို ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးရင် ပြန်လာဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ကလေးတွေကိုလည်း အကုန်ခေါ်သွားမှာ၊ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း လိုက်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် အချိန်တန်ရင် အမေနဲ့ အဖေကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ"
"အချိန်တန်ရင်တော့ ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု အမေကျိုးက ပြန်ပြောသော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
လင်ချင်းဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ထိုမျှနှင့် ရပ်ထားလိုက်သည်။ လျန်ဖီအပြင် ပဲစေ့များကို အတုံးလေးများတုံးကာ ကြက်ဥနှင့် ကြော်ထားပြီး ခေါက်ဆွဲနှင့် တွဲစားရန် ဝက်သားဟင်းတစ်ပွဲကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ကျိုးတုန်း ယူလာပေးသည့် မြစ်ငါးခေါင်းကို တိုဖူး၊ ဂျင်း၊ နံနံပင်တို့ဖြင့် ငါးညှော်နံ့မထွက်အောင် ဟင်းချိုချက်ထားလိုက်သည်။ ငါးအသားကိုတော့ သီးသန့်ချက်ပြုတ်ပြီး ဟင်းလျာတစ်ခုအနေဖြင့် တည်ခင်းလိုက်သည်။
ခြုံပြောရလျှင် ညစာမှာ အလွန်ပင် စားကောင်းသောက်ဖွယ် ပြည့်စုံလှသည်။
ထိုမျှနှင့်မပြီးသေးပေ။ လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုညတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလိုဆန္ဒကို သိနေသလို၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို အလွမ်းပိုနေမိသည်။ အမေကျိုး နောက်ဖေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် မန်တိုများကို အမြန်လုပ်လိုက်သည်။ ကျက်သွားသည့်အခါ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို သိမ်းထားကာ ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် ညဉ့်နက်စာအဖြစ် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သိမ်းထားလိုက်သည်။
သူမ ယူလာခဲ့သော ပီကင်းဘဲကင်မှာမူ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင်ပင် ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ရှားရှားပါးပါး အစားအစာဖြစ်သဖြင့် မိသားစုဝင်များ၏ အားရပါးရ စားသောက်မှုကြောင့် ဘဲတစ်ကောင်မှာ မလောက်ငှဘဲ လူတိုင်းက တစ်ပိုင်းစီ လုစားလိုက်ကြသည်။ အာဝါပင်လျှင် မြို့တော်မှ အစားအစာများမှာ ဘယ်လောက်တောင် အရသာရှိလိုက်မည်နည်းဟု မနာလိုစွာ ပြောဆိုနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ သူ့ကို အရည်အချင်းရှိရင် ကြိုးစားပြီး မြို့တော်က တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို တက်ဖို့သာ ပြောလိုက်သည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း ယခင်နှစ်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ပညာရေးကို အဓိကထားလာကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ကျိုးခိုင်တို့က ဘေဂျင်းတက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရရှိကာ ရွာအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ယခုနှစ်တွင် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မရှိတော့ပေ။ မူလတန်းနှင့် အလယ်တန်းကျောင်းသားများအားလုံး အပိုသင်ခန်းစာများ တက်ရောက်ကြရသည်။
ညနေခင်းတွင် လူတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာကြပြီး အသင့်ပြင်ထားသော ညစာမှာ အနံ့မွှေးပျံ့နေသည်။ အဖေကျိုးပင်လျှင် ပုံမှန်ထက် ပို၍ လန်းဆန်းနေပုံရသည်။ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေး အိမ်ပြန်ရောက်လာလျှင် ထမင်းဟင်း အရည်အသွေးမှာ တမူထူးခြားသွားသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဘယ်သူကများ ကောင်းကောင်းမစားချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
"ဒီဟင်းချိုကို တိုဖူး၊ ဂျင်း၊ နံနံပင်တို့နဲ့ ချက်ထားတာ၊ ငါးညှော်နံ့ လုံးဝမထွက်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောရင်း အဖေကျိုးအတွက် တစ်ပွဲ၊ ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် တစ်ပွဲ ခပ်ပေးလိုက်သည်။ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ခပ်စားကြသည်။
"မင်းလည်း စားဦးလေ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ပြောသည်။
"အင်း" ဟု သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မိသားစုဝင်များအားလုံး စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ညစာကို သုံးဆောင်ကြသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ခဏနားနေကြပြီး ညခုနစ်နာရီတွင် ဖရဲသီးစားရင်း စကားပြောနေကြသည်။ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့ အိမ်ပြန်သွားကြပြီး ကလေးများကတော့ ဘေးအိမ်တွင် စာသွားလုပ်ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က အဝတ်အစားများယူကာ ရေချိုးသွားပြီးနောက် ဘောင်းဘီတိုတစ်ထည်နှင့် ပြန်ထွက်လာသည်။ သူ၏ တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မိုးခေါင်ရေရှားမြေက မိုးရွာသွန်းမှုကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ သူမလည်း ဤအချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ အရင် ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမကို စောင့်နေသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် သူမ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းမဝင်သေးဘဲ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့ဆီ သွားကာ စာသင်ပေးနေသည်။ ရှစ်နာရီကျော်သည့်အခါ သူတို့ကို အိပ်ရာဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ အခန်းထဲပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို တောင့်တသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ချင်းပိုင်" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
"အင်း" ဟု သူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြန်ထူးသည်။
ကန့် (အိပ်ရာ) ပေါ်တွင် သူထိုင်နေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့က တက်သွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရုံဖြင့်ပင် အားလုံးပြည့်စုံနေသလို ခံစားရသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့နှစ်ဦး အနီးကပ်ဆုံး ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
ည ၁၂ နာရီခွဲခန့်အထိ သူတို့ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့မှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ သူမ သိမ်းထားခဲ့သော ဝက်သားနှင့် ကြက်သွန်မြိတ် မန်တိုများကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ကျိုးချင်းပိုင်မှာ ဟင်းရည်တစ်စက်မကျန် စားသောက်လိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လျက် စိတ်ကျေနပ်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။
ညဉ့်နက်မှ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသဖြင့် နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် အတော်လေး နောက်ကျမှ နိုးကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အမေကျိုးက အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် သူတို့နိုးလာချိန်တွင် မန်တိုများကို အသင့်ပေါင်းထားပေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း ကြက်ဥကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီးဟင်းချိုနှင့် သခွားသီးကြော်တို့ကို ပြင်ဆင်ပြီး မနက်စာကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထမြောက် ချွေးမလေး၊ နင် နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်လိုက်ပါဦး။ ဒီနေ့တော့ အိမ်မှုကိစ္စ ဘာမှလုပ်စရာမလိုပါဘူး" ဟု အမေကျိုးက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် "မအိပ်တော့ပါဘူး၊ ညီမေဆီသွားပြီး အသားနည်းနည်းယူစရာရှိလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ညက အဝတ်အစားများကို လျှော်ပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ အလုပ်ရှုပ်စရာမလိုတော့ပေ။ သူမ စက်ဘီးကိုနင်းကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ညီမေနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်နေသော်လည်း မြို့တော်သို့ ကျောင်းတက်ရန် သွားရတော့မည်ဖြစ်၍ အလုပ်များကို အပြီးသတ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ကဲ့သို့ ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် ခင်မင်ရသည်ကို ညီမေမှာ ဝမ်းမြောက်နေသည်။
မနေ့က လင်ချင်းဟဲ့ မှာထားသည့် ပစ္စည်းများကို ယူရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ညီမေက ဝက်သုံးထပ်သား သုံးဂျင်၊ နံရိုးများနှင့် အရိုးကြီးများကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။
ငွေရှင်းပြီးနောက် ညီမေက ပြုံးလျက် "မြို့တော်မှာ နာရီတွေက ဈေးကြီးလားဟင်" ဟု မေးသည်။
"ကြီးတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "ယွမ်သုံးရာအောက်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းမရနိုင်ဘူး"
"ဈေးက အဲလောက်တောင် ကြီးတာလား" ဟု ညီမေက အံ့သြစွာ မေးသည်။
"အချိန်ကြည့်ဖို့လောက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့မြို့က နာရီတွေကလည်း မဆိုးပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးသည်။ "အဲလောက်ဈေးကြီးတာတွေ ဝယ်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတောင် ဈေးတွေကို မြင်ပြီးတော့ ကျိုးချင်းပိုင်အတွက်တောင် မဝယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"
သူမ ဝယ်ပေးချင်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်သုံးရာကျော်နေသဖြင့် အလွန်များပြားလွန်းနေသည်။ နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်း တောင်ဘက်သို့သွားပြီး ပိုကောင်းသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ရှာဖွေနိုင်မလားဟု စိတ်ကူးထားသော်လည်း ယခုလောလောဆယ်တော့ လက်လျှော့ထားလိုက်သည်။