**အခန်း (၂၃၉) ဇနီးသည်ရှိသော အမျိုးသား**
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အမေကျိုး သည် ပညာတတ်လူငယ်များ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီးနောက်ပိုင်း ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကွာရှင်းမှုလှိုင်းလုံးများအပြီးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးသည်မှာ ပညာတတ်လူငယ်မဟုတ်သလို သူမ၏ မိဘအရင်းအချာဘက်ကလည်း မြို့နေသူများ မဟုတ်ပေ။ အတိတ်ကဆိုလျှင် အမေကျိုး သည် ကျိုးချင်းပိုင် အတွက် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးကို ရှာပေးရန် ကြံရွယ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကျေးလက်သို့ ရောက်လာသည့် ဗဟုသုတရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သင့်တော်သူကို မတွေ့ခဲ့ရ။ ထို့နောက်တွင်မှ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ရွာထဲက လက်ရှိအခြေအနေများကြောင့် အမေကျိုး မှာ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ အကယ်၍သာ မြို့နေပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးကိုသာ သူမ၏ ချင်းပိုင်နှင့် စေ့စပ်ပေးမိခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြမည်နည်း။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ နေထိုင်နိုင်နေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်သည်ဟု နားထဲသို့ အတင်းအဖျင်းစကားများ လာရောက်ပြောဆိုသူများကတော့ ရှိမြဲပင်။ အစပိုင်းတွင် အမေကျိုး စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မြေးအကြီးဆုံးနှင့် သူ့မိခင်တို့မှာ ကျောင်းတူတူတွင် ရှိနေကြသည်ဖြစ်ရာ ပြဿနာဖြစ်စရာမရှိဟု ယူဆထားသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလွန်ထူးချွန်ထက်မြက်လာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အမေကျိုး အနေဖြင့် အငယ်ဆုံးသားကို ပိုမိုချစ်ခင်သော်လည်း သားဖြစ်သူနှင့် ချွေးမဖြစ်သူကြားတွင် ခြားနားချက်များစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ သိသည်။ ချွေးမဖြစ်သူမှာ လူမှုအဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
အမှန်ပင်၊ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုကို ခံစားမိသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက ကြက်ဥဟင်းရည်ထဲသို့ သကြားနှင့် အခြားအရသာများကို ထည့်ကာ ဂရုတစိုက် လုပ်ပေးနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ အနည်းငယ် အားနာသွားသည်။ သူမက ပြုံးရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး "အမေ... အလုပ်ရှုပ်ခံမနေပါနဲ့။ သမီး မနေ့ကမှ မြို့ကိုရောက်ပြီး ရှောင်မေ့အိမ်မှာ တည်းခိုခဲ့တာပါ။ ဒီမနက်လည်း မနက်စာ စားပြီးပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ခရီးပန်းလာမှာပေါ့။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ အမေ ကြက်တစ်ကောင် သတ်ပေးမယ်" ဟု အမေကျိုး က ဇွတ်အတင်း ပြောသည်။
သူမက နောက်ဖေးသို့ ကြက်ဖမ်းရန် ထွက်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တားမရပေ။ နောက်ဖေးတွင် လွှတ်ကျောင်းထားသော ကြက်အုပ်ကလေးကို မြင်သဖြင့် သူမက "အခု တိရစ္ဆာန်မွေးတာကို တားမြစ်တာ မရှိတော့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။ ဟိုလူဒီလူ သိအောင် လိုက်အော်မနေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ မြေးဖြစ်သူကို သတိရသွားပြီး "ဒါနဲ့... ဒါဝါကရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ဟု မေးသည်။
"အဲ့ဒီကောင်လေးက မြို့တော်မှာ ဒေသခံ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းနဲ့ တွေ့ထားတယ်။ သူတို့က တစ်နှစ်တည်းသားတွေ၊ အသက်လည်း တူတူဆိုတော့ ခင်မင်သွားကြတယ်။ ဒီနှစ်တော့ သူ ပြန်မလာတော့ဘူးတဲ့။ သမီး သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ စီမံခိုင်းလိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ဒါဝါကို အသက်အရွယ်နှင့် မတိုင်းတာသင့်ပေ။ ၁၄ နှစ်အရွယ်နှင့် သူ၏ အရပ်အမောင်း၊ အရည်အချင်းနှင့် ဉာဏ်ရည်တို့မှာ သာမန်လူကြီး နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်လောက်နှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ စိုးရိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။
"ဒီကောင်လေးတော့... အဘိုးအဘွားတွေကို ပြန်လာကြည့်ရမယ်မှန်း မသိဘူးလား" ဟု အမေကျိုး က ညည်းတွားသည်။
"သမီး အဖေနဲ့ အမေ့အတွက် ပစ္စည်းတွေ ပါလာပါတယ်။ ဒါတွေကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးထားတာ။ တခြားသူကို မပေးနဲ့၊ အဘိုးအဘွားတွေအတွက်ပဲလို့ သူက မှာလိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
၎င်းမှာ မြို့တော်၏ ထင်ရှားသော ပစ္စည်း ရှစ်မျိုးနှင့် ပီကင်းဘဲကင်တို့ ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ၎င်းတို့ကို သူမ၏ စိတ်ကူးထဲမှ သိုလှောင်ရာနေရာတွင် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်း၍ ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက သယ်ဆောင်လာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် တစ်စုံတည်းသာ ယူလာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုပေးလျှင် အားလုံးကို ပေးရမည့် တာဝန်ရှိလာမည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
အမေကျိုး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး တစ်နှစ်တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။ ထိုနှစ်တွင် အကောင်အထည်ဖော်မည့် စာချုပ်တာဝန်ယူမှုစနစ်အကြောင်းကိုမူ သူမ တစ်ခွန်းမှ မဟခဲ့ပေ။ တရားဝင် အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာမှသာ သူတို့ သိကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမက ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် တိုင်ပင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အလုပ်တွေ အများကြီး မလုပ်ဘဲ နောက်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်နေလျှင် မိသားစုတစ်ခုလုံး မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန်သာ စီစဉ်ထားသည်။
လယ်ကွင်းထဲတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ဇနီး ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။ သူသည် ထွန်တုံးကို ပစ်ချကာ အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားချင်စိတ် ပေါက်သော်လည်း စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုနှင့် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေသည်။
ရွာသားအချို့က သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။ ဤလင်မယားနှစ်ယောက်၏ ချစ်ခင်မှုမှာ ရွှေထက်ပင် ခိုင်မြဲသည်ဟု ဆိုကြသည်မဟုတ်လော။ သူက ဘာကြောင့် ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေရတာလဲ။ အတိတ်ကဆိုလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ကျိုးချင်းပိုင် ကဲ့သို့သော အမျိုးသားကို ရသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ရွာထဲတွင် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူမမှာ ရပ်ရွာဆရာမ ဖြစ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ ပြောစကားများ ပြောင်းလဲသွားကာ ယခုအခါတွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ ထိုသို့သော ဇနီးမျိုးကို ရသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်ဟု ပြောဆိုလာကြသည်။ လက်ရှိတွင်မူ အားကျမှုများသာ အဓိက ဖြစ်နေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် အလုပ်ချိန် မပြီးဆုံးမချင်း သည်းခံနေပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ခြေလှမ်းကို မမီပေ။ သူသည် အဖေကျိုး ကိုပင် စောင့်မနေတော့ပေ။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ အသားအရေ မည်းသွားပြီး ပိန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမေကျိုး ချက်ပြုတ်ကျွေးသည့် အစားအစာများမှာ သူမ ချက်သကဲ့သို့ မကောင်းမှန်း သိသာသည်။ သူမ တစ်ဝါဒါလောက် ဝေးကွာနေခဲ့ရာ သူ အနည်းဆုံး ၁၀ ပေါင်လောက်တော့ လျော့သွားပြီဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အမေကျိုး ကို ဆူပူမိတော့သည်၊ "အမေ... အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲ။ အသားဟင်းတွေ မကြာခဏ ဝယ်ကျွေးပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်း စားစေရမှာပေါ့"
အမေကျိုး မှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။
ဆူပူပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆီသို့ သွား၍ နှုတ်ဆက်သည်။ သူမသည် ရေခပ်ပေး၊ ပဝါပေးပြီး နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားသည်။ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက်တွင် သူ လန်းဆန်းသွားကာ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်သည်။
"သမီး တစ်ဝါဒါလောက်ပဲ ဝေးနေတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတာလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထပ်မေးသည်။
"ရပါတယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့ဇနီးကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"အမေ ဒီနေ့ ကြက်တစ်ကောင် တည်ထားပေးတယ်။ နောက်မှ အများကြီး စားရမယ်" ဟု သူမက မှာလိုက်သည်။ သူမသည် ကြက်သားကို ဟင်းရည်အတွက် တည်ထားပြီး ကြက်သားခေါက်ဆွဲပြုတ် ကျွေးရန် စီစဉ်ထားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် စကားပြောနေစဉ် အမေကျိုး မှာ ဝင်ပြောရန် အခွင့်မသာခဲ့ပေ၊ သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းက သူမ၏ စားသောက်မှုပုံစံကို အရင်က ဆူပူဖူးသော်လည်း သူမက ထိုအတိုင်း နေထိုင်ရသည်ကို ကျင့်သားရနေပြီး စတုတ္ထချွေးမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမျိုး သူမတွင် မရှိပေ။
မကြာမီတွင် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ ကျောင်းမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်ရောက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သူ့ဇနီးသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် က သားနှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း သူတို့က မိခင်ကိုသာ အသည်းအသန် ကပ်နေကြသည်။
ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ မိသားစုဝင်များ အတူတူ စားသောက်နေကြသော်လည်း လင်မယားနှစ်ယောက် သီးသန့်စကားပြောရန် အခွင့်မသာမီမှာပင် အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် အခြားသူများ ရောက်လာကြသည်။ နောက်ထပ် စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူတို့ ပြန်သွားကြချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် မှာ အလုပ်သို့ ပြန်သွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။
"နေ့လယ်ကတောင် နားချိန်မရလိုက်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ စောင့်နေပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ခရမ်းချဉ်သီး နှစ်လုံးကို ဆွတ်ယူကာ သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး "လမ်းမှာ စားသွားပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ၎င်းတို့ကို ယူကာ အဖေကျိုး နှင့်အတူ လယ်ကွင်းသို့ ပြန်သွားသည်။
ထိုနေ့ နေ့လယ် ၃ နာရီခန့်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် စက်ဘီးကို စီးကာ ပဲစိမ်းဟင်းရည် တစ်အိုး သွားပို့သည်။ ဇူလိုင်လနှောင်းပိုင်းဖြစ်၍ နွေရာသီ စပါးရိတ်သိမ်းမှု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း နွေဦးစိုက်ပျိုးရေးအတွက် လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူမ ရောက်သွားသောအခါ အဖေကျိုး နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ကို ဟင်းရည်တစ်ခွက်စီ တိုက်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထချွေးမ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချင်းပိုင်ကို အထူးဂရုစိုက်ခံရတော့တာပဲ" ဟု တတိယအစ်ကိုနှင့် အခြားသူများက မနာလိုစွာ ပြောကြသည်။
မိခင်ဖြစ်သူ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် စတုတ္ထသားဖြစ်သူမှာ ဤကဲ့သို့သော ဂရုစိုက်မှုကို တစ်ခါမျှ မရဖူးပေ။ ယခုတော့ သူ့ဇနီး ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူ အလွန်ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ခံနေရသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုမှာ သူ့ဇနီး၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ စိတ်မှာ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း သူသည် ချိုသာသော စကားလုံးများ ပြောတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့ဇနီးကို တည်ငြိမ်ပြီး ချစ်ခင်သော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။
"ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "ခုနက ရပ်ရွာဘက်ကို ဖြတ်လာတော့ ဖရဲသီးတွေ ရောင်းနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီည အိမ်စောစောပြန်လာခဲ့နော်၊ စားရအောင်"