ဝမ်လီ ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါတို့က အဆောင်တူနေကြတာပဲ၊ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာလည်း အတူတူ နေသွားကြရမှာလေ။ လူတိုင်းက အရွယ်ရောက်ပြီးသားသူတွေ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် ဘာက သင့်တော်ပြီး ဘာက မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ နားလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူသုံးတာက ခိုးတာပဲလေ!" ဟု ဝမ်လီ က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ဘယ်လိုလုပ် ခိုးတာဖြစ်သွားရတာလဲ?" ဟု ချန်ရွှယ် က ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ ကုန်သွားလို့ ရှင့်ဟာကို ခဏယူသုံးလိုက်တာပါ။ အဆောင်တူနေတာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ စာရိတ္တအကြောင်း ပြောစရာလိုလို့လား?"
"ရှင် ကျွန်မကို ခွင့်တောင်းခဲ့လို့လား? ကျွန်မက ရှင့်ကို သုံးခွင့်ပေးမယ်လို့ သဘောတူခဲ့လို့လား? ခွင့်မတောင်းဘဲနဲ့ ကျွန်မပစ္စည်းတွေကို ယူသုံးပြီးတော့ အခု ကျွန်မက ရှင့်ကို ပြန်ပြောခွင့်တောင် မရှိတော့ဘူးလား?" ဟု ဝမ်လီ က မထီတရီ ရယ်မောလိုက်သည်။
"တစ်ခါပဲကို၊ ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု အခြားအဆောင်သူများက ကြားဝင် ဖျန်ဖြေပေးကြသည်။
"ဒါက တစ်ခါသုံးလိုက်လို့ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဆပ်ပြာဆိုတာ သွားတိုက်တံတို့၊ ကြွေခွက်တို့လိုပဲ တစ်ကိုယ်ရေသုံး ပစ္စည်းမျိုးလေ။ ခွင့်မတောင်းဘဲနဲ့ ယူသုံးလို့ မရဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုအဖြစ်မျိုး တစ်ခါ ကြုံဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းက သူမ အလွန် စိတ်ပျက်ခဲ့ရပြီး ဘယ်သူယူသုံးမှန်းလည်း မသိရတဲ့အတွက် နောက်ပိုင်းမှာ ပစ္စည်းတိုင်းကို သုံးပြီးတာနဲ့ သိမ်းထားတဲ့ အကျင့်လုပ်ခဲ့ရသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း အတူတူပဲဆိုတော့ သူမဘက်ကပဲ လိုက်ပြောမှာပေါ့" ဟု ချန်ရွှယ် က သွားကိုကြိတ်ပြီး ပြောသည်။
"စကားလမ်းကြောင်း မလွှဲပါနဲ့။ ရှင် ဝမ်လီ ရဲ့ ပစ္စည်းကို ယူသုံးထားတာဆိုတော့ တောင်းပန်သင့်တယ် မဟုတ်လား? ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ခွင့်မတောင်းဘဲ သူများပစ္စည်း မသုံးတော့ဘူးလို့ ကတိပေးရမှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အရင်တုန်းက သူမပစ္စည်းတွေကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူသုံးသွားတဲ့သူမှာ ချန်ရွှယ် ဖြစ်မယ်လို့ သူမ သံသယရှိနေသည်။ ဒီလိုလူမျိုးကို သူမ အလွန် စိတ်ပျက်သည်။ တကယ်လို့ လာမေးရင် သူမက ခွင့်ပြုပေးကောင်း ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မည်၊ ဒါပေမဲ့ မမေးဘဲ ယူသုံးတာကိုတော့ သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။
"တောင်းပန်လိုက်!" ဟု ဝမ်လီ က ချန်ရွှယ် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ချန်ရွှယ် ကတော့ လုံးဝ မလုပ်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောင်းပန်လိုက်ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနိုင်ကျင့်ခံရသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေသေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ဝမ်လီ တို့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးသည်နှင့် အပြင်ထွက်ကာ ထမင်းစားသွားကြသည်။
"သူမက ကျေးလက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရတာကို ဒီလောက်ထိတောင် အကျင့်ပျက်နေတုန်းပဲ၊ ကမ္ဘာကြီးက သူမကို ကြွေးတင်နေသလိုမျိုး ပြုမူနေတာ" ဟု ဝမ်လီ က လှောင်ပြောင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရယ်မောလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "သူမက ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာလဲ?"
"သူမ အိမ်ထောင်မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ? အိမ်ထောင်မရှိဘူးလို့ လိမ်ပြောပြီး ဘာတွေကြံစည်နေလဲတော့ ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ဝမ်လီ က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"သူမရဲ့ ဇာတိနယ်မြေကနေ လာတဲ့ ကျွန်မတို့ဌာနက လူတစ်ယောက်က သူမအကြောင်း သိတယ်။ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သားဖြစ်ပြီး သူမမှာ သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်တောင် ရှိပြီးသား" ဟု ဝမ်လီ က ရှင်းပြသည်။
"သူမမှာ ကလေးတွေရှိနေတာတောင် ဒီလိုမျိုး ပြုမူနေတာလား?" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာကို သေချာစေပြီးနောက် ဝမ်လီ က အသံကို ပိုတိုးလိုက်သည်။ "မနေ့က သူမ တခြားယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးနေတာ ငါမြင်လိုက်ရတယ်"
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အကုန်လုံးကို နားလည်သွားသည်။
"သူမက သူမရဲ့ အတိတ်ကို လူတွေ မသိစေချင်တာပဲ၊ အဲဒါမှ အသစ်ကနေ ပြန်စလို့ရမှာလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရိပ်မိသွားသည်။
ဝမ်လီ က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ "အသစ်ကနေ ပြန်စတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ?"
"သူမရဲ့ ခင်ပွန်းနဲ့ ကလေးတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်တာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေသည်။
ဝမ်လီ မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရသည့် မြို့ပြမှ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ထား ရိုးဖြောင့်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီအတွေးက သူမကို အလွန်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိနေသည်။ မဟုတ်ရင် ချန်ရွှယ် က တခြားကျောင်းသားတွေနဲ့ ဖာသာဖာယာ လုပ်နေရင်းနဲ့ သူမမှာ အိမ်ထောင်မရှိဘူးလို့ လူတိုင်းကို ဘာလို့ လိမ်ပြောနေရမှာလဲ။
"ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရတာလဲ?" ဟု ဝမ်လီ က လက်မခံနိုင်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်သည်။
"ဒီနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲစည်းကမ်းချက်မှာ အိမ်ထောင်ရှိသူတွေ မဖြေဆိုရဘူးလို့ ပါမလာဘူးလား? ကျေးလက်မှာ ကွာရှင်းနှုန်းတွေ အခု အရမ်းမြင့်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တွေးတောသည်။
"အဲဒါဆို သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးတွေရှိတဲ့သူတွေကလေ" ဟု ဝမ်လီ က မှတ်ချက်ပေးသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ သူတို့မှာ လူ့ကျင့်ဝတ် ရှိမရှိဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့။ ဝမ်လီ ရေ၊ ငါတို့ကတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေဆီကနေ မသင်ယူသင့်ဘူး။ ကလေးတွေကို ဒီလောက်တောင် အခက်အခဲတွေကြားက မွေးထုတ်လာခဲ့ရတာ၊ ဒီအတိုင်း စွန့်ပစ်လိုက်လို့ ဘယ်ရမလဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ဝမ်လီ ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ငါဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကလေးမွေးရတဲ့ ဝေဒနာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မခံစားချင်တော့ဘူး" သူမမှာ သားတစ်ယောက် ရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး အဲဒါနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်သည်။ "မြန်မြန်စားကြရအောင်။ ပြီးရင် လမ်းလျှောက်သွားကြမယ်။ ဒီနှစ်ဝက်က ငါ့ကို တကယ်ကို ပင်ပန်းစေခဲ့တာပဲ"
သူတို့ ထမင်းစားပြီးတဲ့အခါ ထမင်းချိုင့်တွေကို ဆေးကြောပြီး အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စားစရာအဖြစ် ခရမ်းချဉ်သီးအချို့ ဝယ်လိုက်ကြသည်။
အဆောင်နေရတာမှာ တစ်ခါတရံ ပဋိပက္ခလေးတွေ ရှိတတ်ပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ သည်းခံနိုင်စရာပါပဲ။
နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် နီးကပ်လာတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်ပြန်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် ကို အလွန် သတိရနေမိသည်။ သူမရဲ့ သားနှစ်ယောက်ကတော့ ဒုတိယတန်းစားပဲ ဖြစ်သည်။
Da Wa က ပြန်မလာချင်တာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း သူ့သဘောအတိုင်း ထားလိုက်သည်။ သူက မြို့တော်မှာပဲ နေချင်နေတာဆိုတော့ သူမလည်း သူ့ကို အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က လက်ဆောင်အချို့ ဝယ်ယူပြီး ဇိုးကျားရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ခရီးလမ်းမှာ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော်လည်း သူမရဲ့ ခင်ပွန်းအတွက်ဆိုပြီး သူမ သည်းခံလိုက်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာ၊ မြို့နယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူမက ကျိုးရှo Mei ဆီမှာ တစ်ည ဝင်နားသည်။ ဆူဒါလင် က သူမအတွက် ပွဲတော်တစ်ခုလို အစားအသောက်တွေ ချက်ပြုတ်ပေးသည်။
သူ ဟင်းချက်နေစဉ်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ကျိုးရှo Mei တို့ စကားပြောနေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမအတွက် မြို့တော်မှ အထူးထုတ်ကုန် ရှစ်မျိုးပါဝင်တဲ့ လက်ဆောင်ဗူးကို ယူလာခဲ့သည်။
"Da Wa ပြန်မလာဘူးလား?" ဟု ကျိုးရှo Mei က မေးသည်။
"သူ ပြန်မလာချင်ဘူး ပြောလို့ သူ့ကို အဲဒီမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးရင်း ဖြေသည်။ သူမက သူ့အတွက် ငွေ ၃၀ ယွမ် ချန်ထားပေးခဲ့ပြီး အဲဒါက သူ့စရိတ်အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ကလေးပြုစုပျိုးထောင်နည်းမှာ ကလေးတွေကို ဘယ်တော့မှ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမရဲ့ သားတွေက ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးရှိပြီး လွတ်လပ်သူတွေ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က သူမနဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အကျွံ မှီခိုမနေသရွေ့ သူမ ကျေနပ်သည်။
"သူအဝေးမှာ ရှိနေတော့ မင်း မနေတတ်ဘူးလား?" ဟု ကျိုးရှo Mei က မေးသည်။
"နေတတ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဒီမှာ ရှိနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ Cheng Cheng တို့အတွက်ဆိုရင်တော့ နောင်အခါမှာ အဲဒီကို ပြောင်းလာဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
မြို့တော်မှာ ပညာရေးက နိုင်ငံထဲမှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ ကြိုတင် အခြေချထားရင် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။
"ငါတို့ အဲဒီကို ပြောင်းသွားရင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်စရာလမ်း မရှိမှာစိုးတယ်" ဟု ကျိုးရှo Mei က သူမရဲ့ စိုးရိမ်ချက်ကို ပြောပြသည်။
"မင်းခင်ပွန်းရဲ့ ဟင်းချက်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ? အချိန်တန်ရင် မုန့်ဖုတ်ပြီး ရောင်းပေါ့။ အရှုံးပေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို စိတ်ချစေသည်။
"အဲဒါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံရှာလို့ရမှာလဲ?" ဟု ကျိုးရှo Mei က တွေးတောသည်။
"မင်း အခုထိ နားမလည်သေးလို့ပါ။ နောက်မှ ငါ ရှင်းပြမယ်။ မင်းတို့လင်မယား အခုတော့ ဒီမှာပဲ နေဦး။ အခြေအနေပေးလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
အဲဒီညမှာ သူမ အဝစားပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောမှာတော့ သူမ ကျိုးရှo Mei ရဲ့ စက်ဘီးကို ငှားပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ ပြင်သည်။
သူမကတော့ လမ်းလျှောက်ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကျိုးရှo Mei က စက်ဘီးစီးသွားဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းပြီး အခွင့်အရေးရှိတဲ့အခါ ပြန်ပေးဖို့ မှာလိုက်သည်။ ဆူဒါလင် ကလည်း အလုပ်သွားရင်း လမ်းတစ်ဝက်အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်တဲ့အတွက် ခရီးက ဆယ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ ရောက်တဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင် က အလုပ်သွားနှင့်ပြီး အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့လည်း ကျောင်းတက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမေကျိုး ကတော့ အိမ်မှာပဲ ရှိနေပြီး နောက်ဖေးမှာ ကြက်စာကျွေးနေသည်။
"လေးယောက်မြောက် ချွေးမလား?"
လင်ချင်းဟဲ့ ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အမေကျိုး ရပ်သွားပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာသည်။