ဇိုးကျားရွာ ရှိ အသိပညာရှင်လူငယ်များကြားတွင်သာ ကွာရှင်းပြတ်စဲလိုသည့် လှိုင်းလုံးများ ထကြွနေသည်မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များတွင်လည်း အခြေအနေမှာ အလားတူပင် ဖြစ်နေသည်။
ပြဿနာများမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ကျိုးမိသားစုဟောင်း မှာမူ ထိုကိစ္စများနှင့် လုံးဝပတ်သက်ခြင်းမရှိဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။
အမေကျိုး သည် ဤအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ခံစားချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမဖြစ်သူမှာ ပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍သာ သူမသာ မပြတ်သားခဲ့ပါက ယခုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူ့ကို အားကိုး၍ ဖြေရှင်းရပါ့မလဲ။
အသိပညာရှင်လူငယ်များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာမူ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး၏ သမက်ဖြစ်သူပင်လျှင် ကွာရှင်းရန် အပြင်းအထန် တောင်းဆိုနေသေးသည်။ သို့သော် သူက စာမေးပွဲအောင်မြင်ပါက တစ်နေ့တွင် ပြန်လာပြီး ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို မြို့သို့ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ထိုကတိကို တည်မတည်မှာမူ စောင့်ကြည့်ရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူမ၏ အကြီးဆုံးသား ဒါဝါတို့သည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ဘေတက္ကသိုလ်၌ တရားဝင် ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
သူမက ဒါဝါကို လက်ရှိသင်ရိုးညွှန်းတမ်းနှင့်အညီ လိုက်မီအောင် ကြိုးစားရန် မှာကြားခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် မိမိအတွက်မူ မတူညီသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ တက္ကသိုလ်၏ ပုံမှန်အချိန်ဇယားအရဆိုလျှင် သူမသည် လေးနှစ်အတွင်း ဘွဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး အချို့ဌာနများတွင်မူ ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အထိ ကြာမြင့်နိုင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ထိုမျှလောက် အချိန်ကုန်ခံလိုစိတ် မရှိပေ။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် လေ့လာနေပါကလည်း ကြီးကြီးမားမား နောက်ကျသွားမည် မဟုတ်သော်လည်း သူမမှာ ငွေရှာရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
ထိုနှစ်တွင်ပင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တင်းကျပ်မှုများကို လျှော့ချသည့်ခေတ် စတင်လာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင်လည်း သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာမည်ကို သူမ သိသည်။ ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲစွဲမှတ်ရင်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ပညာရေးတွင် အစွမ်းကုန် အားထုတ်ခဲ့သည်။
သူမသည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာနတွင် တက်ရောက်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် ဒါဝါက ထိုဘာသာရပ်ကိုပင် လေ့လာလိုသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်အရည်အချင်းမှာ ပထဝီဝင်ဘာသာရပ်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ပထဝီဝင်ဌာနတွင်သာ စာရင်းသွင်းစေခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့ကို အင်္ဂလိပ်စာ ဆက်လက်သင်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒါဝါသည် သူ၏ သင်ခန်းစာများ ပြီးဆုံးသည့်အခါတိုင်း သူ့မိခင်၏ အတန်းသို့ "လာရောက်စစ်ဆေး" လေ့ရှိသည်။ ဒါဝါကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားမျိုးမှာ ဘေတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်ပင် ရှားပါးလှသည်။ သူ၏ စာတော်ခြင်း၊ ပွင့်လင်းဖော်ရွေသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောခြင်းတို့ကြောင့် ဆရာ၊ ကျောင်းသားအားလုံး၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားသည်။ ထို့ပြင် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနိုင်သော လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ၏ မိခင်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လူတိုင်း သိရှိကြသည်။ မိခင်နှင့်သားနှစ်ဦးစလုံး တက္ကသိုလ်တစ်ခုတည်းတွင် တက်ရောက်ခွင့်ရခြင်းမှာ ဒေသတွင်းတွင် နာမည်ကြီးသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒါဝါကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်းအောင် မလုပ်ရန်နှင့် ဘတ်စကတ်ဘောကစားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားလေ့ကျင့်ခန်းများအတွက် အချိန်ပေးရန် မကြာခဏ တိုက်တွန်းလေ့ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ အားလပ်ချိန်တိုင်းကို စာကြည့်တိုက်တွင်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်နေ့လုံး စာကြည့်တိုက်၌သာ နေထိုင်လေ့ရှိပြီး ထိုသို့သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် စာကြည့်တိုက်မှူး အဘိုးအို၏ လေးစားမှုကိုပင် ရရှိခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ စာကြည့်တိုက်သို့ အနည်းငယ် နောက်ကျ၍ ရောက်လာရာ ထိုင်ခုံရှာရသည်မှာ ခက်ခဲနေသည်။ သူမတစ်ဦးတည်းသာ ကြိုးစားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားအားလုံးမှာလည်း တတ်နိုင်သမျှ ပိုမိုသင်ယူလိုစိတ်ဖြင့် အလွန်ပင် ကြိုးစားနေကြသည်။ စာကြည့်တိုက်ကို တာဝန်ယူထားသည့် အဘိုးအိုက သူမကို သတိပြုမိပြီး "ကျောင်းသူလေး၊ ဒီကိုလာထိုင်ပါ၊ နေရာလွတ်လေး ရှိသေးတယ်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းအရင်က ကျောင်းမတက်ခဲ့ဖူးဘူးလို့ ကြားမိတယ်" ဟု အဘိုးအိုက မေးသည်။ "စာတတ်မြောက်ရေးသင်တန်းမှာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ တက်ခဲ့ပြီး ကျန်တာတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။"
"ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ စာသင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ မိဘတွေက သဘောမတူခဲ့ကြဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "နောက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မခင်ပွန်းနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ သူ ဒဏ်ရာရပြီး အငြိမ်းစားမယူခင်တုန်းက လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေး ရတယ်။ ကျွန်မက ပျင်းပြီး အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကလေးတွေကို ကြည့်ရင်း စာပဲ လေ့လာနေခဲ့တာပါ။"
သူမကိုယ်တိုင်က ဤအကြောင်းများကို ပြောပြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုကောင်စုတ်လေး ဒါဝါက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သူမသည် သူ့မိခင်ဖြစ်ကြောင်း၊ အိမ်တွင် ခင်ပွန်းနှင့် သားနှစ်ယောက်က သူမကို စောင့်မျှော်နေကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဒါဝါ့ကိုပဲ စိတ်တိုင်းကျ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ထူးချွန်လွန်းနေသဖြင့် ကျောင်းစတက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် သူမထံသို့ အချစ်စာများ ပေးပို့သူများ ပေါ်လာသည်။ ဒါဝါက ထိုအကြောင်းကို သိသွားသည့်အခါ "ကျွန်တော့်မိခင်" ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် စာလုံးပေါင်း ၃,၀၀၀ ပါဝင်သည့် အစွမ်းထက်သော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားကာ တက္ကသိုလ်၏ ကြော်ငြာသင်ပုန်းပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ကပ်လိုက်သည်။ ထိုအရာနှင့်အတူ ကျောင်းရှိ ဆရာ၊ ကျောင်းသားအားလုံး သူမ၏ အခြေအနေကို သိရှိသွားကြသည်။
၎င်းမှာ ရက်စက်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူမအပေါ် အကြံအစည်ရှိသူတိုင်းကို ထိရောက်စွာ ပိတ်ပင်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါက သူတို့မှာ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် လူဆိုးများသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူ့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပါ။ ဒါဝါအတွက် စိတ်အေးရစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့ပြီး သူမအနေဖြင့်လည်း ပြဿနာများ လျော့နည်းသွားကာ ပညာရေးတွင် ပိုမိုအာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
အဘိုးအို စာကြည့်တိုက်မှူးက ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ဘယ်သူမှ မသိအောင် တိတ်တိတ်လေး စာသင်ခဲ့တာ၊ ရွာမှာ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက တော်တော်လေး ထူးခြားနေမှာပဲ။"
"ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အလွန်ဆိုးဝါးခဲ့ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "တံဆိပ်တပ်ခံရတာတွေကို ရေတွက်ပြရရင်တော့ ရွာထဲက နံပါတ်တစ် ပျက်စီးသူဇနီး၊ ဘဝကို မနေတတ်တဲ့ ဇနီး၊ အပျင်းဆုံးအမျိုးသမီးပေါ့။ ရေတွက်လို့ မကုန်နိုင်အောင်ပါပဲ။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မနဲ့ မပေါင်းချင်ကြဘူး။"
"လေတွေ ဘယ်ဘက်ကပဲ တိုက်ခိုက်ပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ထိုးနှက်ချက်တွေ ခံရပါစေ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်နေသေးတာပဲ" ဟု စာကြည့်တိုက်မှူးအိုက မှတ်ချက်ပေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး စာကြည့်တိုက်မှူးလည်း သူ၏ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နေကာ သူမကို အေးအေးဆေးဆေး စာဖတ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ သူမ နောက်ကျမှ ရောက်လာလျှင်ပင် သူမအတွက် နေရာချန်ထားပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမက သူ့အတွက် ဝက်သားตุ๋န် (Braised Pork) များ ယူလာပေးတတ်ပြီး သူကမူ ၎င်းကို အထူးလက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားသည်။
"အဘိုး၊ ကျွန်တော့်အမေ ဒီနေ့ ဒီကို လာသေးလားခင်ဗျ" ဟု ကျိုးခိုင် က စားပွဲဆီ လျှောက်လာရင်း မေးသည်။
"သူ အခုလေးတင်ပဲ ပြန်သွားတယ်" ဟု စာကြည့်တိုက်မှူးက ဖြေသည်။
ကျိုးခိုင် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီး သူမကို လိုက်ရှာသည်။ သူ သူမကို မှီသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "သား တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေပြန်နေပါလား။ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။" ဟု မေးသည်။
"အမေ၊ ကျွန်တော် ဒီအပတ်ကုန်ရင် အတန်းဖော်တစ်ယောက်နဲ့ အပြင်သွားမလို့ပါ။ သူက မြို့တော်ကပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားကတ်ကိုတော့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု သူမက သတိပေးသည်။
ကျိုးခိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ငွေတစ်ယွမ် ထပ်ပေးကာ လွှတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အဆောင်နေဖော်က ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သွားပြီး "မင်းသားက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီလို့ မထင်ထားမိဘူး" ဟု အားကျစွာ ပြောသည်။ လူတိုင်းသည် ကျိုးခိုင် ကဲ့သို့သော သားမျိုးကို လိုချင်ကြသည်။ နေရောင်ခြည်လို လန်းဆန်းပြီး ချောမောကာ မိခင်တိုင်း၏ စိတ်ကူးထဲက စံပြသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဤအဆောင်နေဖော် ဝမ်လီ နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်။ ဝမ်လီ လည်း ကျေးလက်တွင် ကလေးတစ်ယောက် ထားခဲ့ရသည့် မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။
"ကံကောင်းလို့ သူ စာမေးပွဲအောင်သွားတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ "သာမအောင်ရင် သူက ကျေးလက်မှာပဲ ကျန်နေခဲ့မှာ၊ ဖိအားတွေကလည်း တော်တော်လေး များနေမှာပေါ့။"
"ဒီအရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အရပ်ရှည်တာ၊ သူ တော်တော်လေး စားကောင်းသောက်ကောင်း ရှိမှာပဲ" ဟု ဝမ်လီ က ပြုံးသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူက တစ်ခါစားရင် ရေနွေးငွေ့နဲ့ပေါင်းထားတဲ့ မုန့်ကြီး ငါးလုံးလောက် စားနိုင်တယ်၊ သူ့အဖေထက်တောင် ပိုစားသေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လစာနဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှာ စာသင်လို့ရတဲ့ အလုပ်မှတ်ထောက်ပံ့ကြေးတွေ အားလုံးက သူ့ကို ကျွေးမွေးဖို့ပဲ ကုန်သွားတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ဝန်ခံသည်။
ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်လီ လည်း ကျေးလက်တွင် စာသင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့မှာ အသက်အရွယ်ချင်း တူလုနီးပါး ဖြစ်ကြသော်လည်း ဝမ်လီ ၏ ကလေးမှာမူ လေးနှစ်၊ ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး အဆိုးဆုံးနှင့် အနောက်ဆုံးအရွယ် ဖြစ်နေသည်။
"ဒီနှစ် အားလပ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ကလေးကို ပြန်ကြည့်ဖို့ ပြန်ရဦးမယ်" ဟု ဝမ်လီ က ပြောသည်။
"ပြန်သင့်ပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထောက်ခံသည်။
ဝမ်လီ မှာ စိတ်ထားကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ရှိ အသိပညာရှင်လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မုန်းတီးခြင်း မရှိခဲ့သလို တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း သားဖြစ်သူကို အလွန်ပင် လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။
သူတို့ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခြားသူများမှာ ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘယ်သူ ငါ့ဆပ်ပြာကို သုံးလိုက်တာလဲ" ဟု ဝမ်လီ သည် သူမ၏ ဆပ်ပြာမှာ စိုစွတ်နေပြီး အသုံးပြုထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ခဏလေး ငှားသုံးလိုက်တာပါ။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ဆူပူနေစရာ လိုလို့လား" ဟု စကားပြောသူ ချန်ရွှယ် က ပြန်ပြောသည်။ သူမသည် အပြင်အဆင် ဝါသနာပါပြီး ကျေးလက်မှလာသည့် အသိပညာရှင်လူငယ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်ကျထားပုံ မပေါ်ပေ။