လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ တခြားသူတွေကို ကြိုတင်သတိပေးဖို့ မရည်ရွယ်တာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ တခြားသူတွေရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေက ကျိုးရှ တို့လင်မယားနဲ့ မတူညီတာကြောင့်ပါ။
ကျိုးရှ က လက်ရှိမှာ လစာ ၃၀ ယွမ် ရရှိနေပြီး ဆူဒါလင် ကတော့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီးနောက်မှာ လစာ ၅၀ ယွမ်နီးပါး ရရှိနေတာဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စုပေါင်းဝင်ငွေက တော်တော်လေး များပါတယ်။ ဒီလိုဝင်ငွေမျိုးနဲ့တောင် ဒီလောက်ပဲ စုနိုင်သေးတယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေအတွက်တော့ ဘယ်လိုမှ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ အနေနဲ့ ဘာပဲပြောပြော အလကားပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။
"ညီမလေး လေးယောက်မြောက် အစ်မပြောတဲ့အတိုင်းပဲ နားထောင်ပါ့မယ်" လို့ ကျိုးရှ က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ လေးယောက်မြောက် အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာချင်တာ အမှန်ပါပဲ။ ဟိုတုန်းကလည်း သူမရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း လုပ်ခဲ့လို့သာ စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူးဆီကို စည်သွတ်ဘူးတွေ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး လက်ရှိအလုပ်ကို ရခဲ့တာပါ။ အိမ်ထောင်ပြုတဲ့ကိစ္စမှာလည်း ပထမဆုံး လာတောင်းတဲ့သူကို ပယ်ချပြီး ဆူဒါလင် ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပထမလူက ရွေးချယ်မှုမှားခဲ့တာပါ၊ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မလေးရဲ့ ဘဝဟာ အမြဲတမ်းရန်ဖြစ်ပြီး ကျဉ်းကျပ်တဲ့နေရာမှာ နေထိုင်ရတဲ့ ဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရပါတယ်။ ကျိုးရှ အနေနဲ့သာ အဲဒီတုန်းက အမှားမျိုးကျူးလွန်ခဲ့မိရင် သူမဘဝ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ တွေးတောင်မတွေးရဲပါဘူး။
ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ လေးယောက်မြောက် အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း ဆူဒါလင် ကို လက်ထပ်ခဲ့မိတာပါ။ သူက စကားနည်းနည်းထစ်ပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ ဘာအပြစ်မှ မရှိပါဘူး။ ကျိုးရှ ဟာ သူမရဲ့ဘဝကို အလွန်ကံကောင်းတဲ့ဘဝလို့ ခံစားရပြီး ဒါတွေအားလုံးဟာ လေးယောက်မြောက် အစ်မဖြစ်သူကြောင့်ဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ငွေစုဖို့ ပြောလာတဲ့အခါ သူမက စုဆောင်းဖို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။
တစ်လကို အိမ်သုံးစရိတ် ၃၀ ယွမ်နဲ့ဆိုရင် သူတို့အနေနဲ့ ၅၀ ယွမ်ကို သက်သောင့်သက်သာ စုဆောင်းနိုင်မှာဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ကို ၆၀၀ ယွမ်အထိ စုမိမှာဖြစ်ကာ ဒါဟာ မနည်းတဲ့ပမာဏပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ရာ အိမ်ရာတွေက ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်လောက်ကျမှ ပေါ်လာမှာဖြစ်လို့ စောင့်ရဦးမှာပါ။ ခြံဝင်းကျယ်အိမ်ကြီးတွေနဲ့ပတ်သက်ရင်တော့ သူတို့လစာ မြင့်မားနေရင်တောင် ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်တွေမှာ ဈေးနှုန်းက သောင်းနဲ့ချီရှိနေမှာဖြစ်လို့ ကျိုးရှ တို့အတွက်တော့ ဝယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်မျိုး မရရှိခဲ့ရင်တော့ ဝယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ၉၀ ပြည့်နှစ်တွေမှာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအိမ်ရာ ဝယ်နိုင်ဖို့ ငွေစုထားတာကတော့ လက်တွေ့ကျတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ကျိုးရှ က လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ဆူဒါလင် ကို ပြန်ပြောပြတဲ့အခါ သူက ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဆူဒါလင် ဟာ လေးယောက်မြောက် အစ်မဖြစ်သူအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိပါတယ်။ ဒီခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ငြင်းမရနိုင်တဲ့ အချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင်လေ့လာသင်ယူခဲ့တဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပါဘူး။ သူမသာ ဒီလိုလုပ်တာ မှန်တယ်လို့ ပြောရင် ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်ပါ့မလား။
"ငါတို့မိသားစုက... တီဗီတစ်လုံးအတွက်... လျှပ်စစ်မီး သွယ်တန်းဖို့ စီစဉ်နေတာ..." လို့ ဆူဒါလင် က စပြောပါတယ်။
စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျိုးရှ က ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။ "ငါတို့ မဝယ်ဘူး။ ကလေးတွေက ရေခဲချောင်းဝယ်စားရင်း ဘေးအိမ်မှာ သွားကြည့်လိုက်ကြမှာပေါ့"
ကျိုးရှ ဟာ လေးယောက်မြောက် အစ်မဖြစ်သူက အနာဂတ်မှာ မြို့တော်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာကို ခံစားမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ သူမလည်း ဘေဂျင်းကို သွားချင်ပါတယ်။ ဒါဟာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်သလို ငွေအများကြီး လိုအပ်မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် သူတို့ ဆက်ပြီး ငွေစုထားရပါမယ်။ တီဗီကိစ္စကိုတော့ သူမ စိတ်လျှော့လိုက်ပါတော့တယ်။
တစ်ဖက်မှာလည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူမမိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးရရှိထားတဲ့ ပညာသင်ဆုနဲ့ နှစ်တွေကြာအောင် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမလက်ထဲမှာ ၅,၅၀၀ ယွမ် ရှိနေပါတယ်။ သူမက ၅၀၀ ယွမ်ကို မိသားစုအတွက် ဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ဆီကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒီငွေတွေကို သုံးပစ်လိုက်ပါ၊ စုဖို့ မပူပါနဲ့။ ငါတို့ဆီမှာ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ" လို့ သူမက ငွေနဲ့အတူ ကူပွန်တချို့ကို ပေးရင်း မှာကြားလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို ကြည့်ပြီး "မင်းကို ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"အင်း" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ငွေတွေကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။ မတ်လ ၈ ရက်နေ့၊ ကျောင်းအပ်တဲ့နေ့မှာ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ Da Wa တို့ဟာ သူမ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေအားလုံးကို ယူပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဖေဖော်ဝါရီလကုန်မှာတော့ သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က Da Wa ကို ခေါ်ပြီး ရထားနဲ့ မြို့တော်ကို ထွက်ခွာခဲ့ကြပါတယ်။
အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့က ရွာအဝင်ဝမှာ လိုက်ပို့ပေးကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက ခွဲခွာရမှာကို မလိုလားတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေကြပါတယ်။ အမေကျိုး ဆိုရင် မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး ၁၀၀ ယွမ်ကို လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ လက်ထဲ ထည့်ပေးကာ မဖြစ်မနေ သိမ်းထားဖို့ မှာလိုက်ပါသေးတယ်။ သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ရွာသားတချို့လည်း ထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့ တချို့ကတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က တခြားပညာတတ်လူငယ်တွေကို မသင်ပေးခဲ့လို့ စိတ်ကွက်နေကြဆဲမို့ ထွက်မလာကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကတော့ ဒါကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
ရထားပေါ်မှာ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့ မြို့တော်ကို ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က မိခင်နဲ့သားဖြစ်သူကို တက္ကသိုလ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါတယ်။ သူက ချက်ချင်း ပြန်ဖို့ အလျင်မလိုသလို လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း ကျောင်းမတက်ခင်မှာပဲ သူ့ကို အမြန်ပြန်စေချင်တဲ့စိတ် မရှိပါဘူး။ သူ ပြန်သွားရင် တစ်နှစ်စာလုံး သူမ သူ့ကို တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ ကျောင်းဝင်မှတ်ပုံတင်ပြီး အဆောင်ထဲကို ပစ္စည်းတွေ သယ်သွားကြပါတယ်။ ပြီးတော့ မိသားစုသုံးယောက်စလုံး နေရာထိုင်ခင်း ပြင်ဆင်ကြပါတယ်။
၁၉၇၈ ခုနှစ်ဖြစ်ပြီး Da Wa က အသက် ၁၄ နှစ် ရှိပါပြီ။ သူက အရပ် ၁.၈ မီတာ ကျော်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ၁.၈၅ မီတာ ရှိတဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ထက်တော့ နည်းနည်း ပုနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဖခင်ရဲ့ အရပ်ကို ကျော်လွန်သွားမှာ သေချာပါတယ်။
သူတို့က အိပ်ရာခင်းတွေ၊ ဂွမ်းမွေ့ရာ၊ ဆောင်းရာသီဝတ် အင်္ကျီတွေ၊ ဆွယ်တာ၊ လက်အိတ်တွေနဲ့ နွေရာသီဝတ် အဝတ်အစားတွေအထိ လိုအပ်တာတွေကို အများကြီး ယူလာခဲ့ကြပါတယ်။ သွားတိုက်ဆေး၊ သွားတိုက်တံ၊ ရေချိုးကန်နဲ့ ရေနွေးအိုး စတဲ့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း ပါပါတယ်။
သုံးယောက်သား ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီးတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က Da Wa ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့ အချိန်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ သူမက သူ့ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ လက်ထပ်လက်မှတ်နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြသကာ အချိန်ကောင်းလေးကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြပါတယ်။
ဒါကလည်း မတတ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပါ၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် လည်း သူမကို လွမ်းဆွတ်နေတာမို့ အလိုလိုက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးအိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူက လုံးဝ အားကုန်ခမ်းနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတော့တယ်။
ရွာသားတွေကတော့ သူ အရမ်းပင်ပန်းနေတာဟာ ဇနီးနဲ့သားဖြစ်သူ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ထွက်သွားလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အထီးကျန်နေလို့လို့ အလိုလို ထင်မှတ်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ လုံးဝ မသိလိုက်တာကတော့ အမြဲတမ်း တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် ဟာ ရထားခရီးရှည်မှာ သေချာ မစားခဲ့ရတဲ့အပြင် အလွန်အကျွံ ပင်ပန်းနေခဲ့ရလို့သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
အဲဒီအချိန်လောက်မှာပဲ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် လိုအပ်ချက်တွေကို ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
ဒီသတင်းက ဇိုးကျားရွာကို ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေပါတယ်။
"ဆရာမလင်က ဒီသတင်းကို ကြိုသိနေတာလား။ ဒါကြောင့်ပဲ သူမ မသင်ပေးချင်ခဲ့တာလား" လို့ တချို့မိသားစုတွေက အရင်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးရင်း ပြောဆိုနေကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ပညာတတ်လူငယ်တွေကို ကွာရှင်းခိုင်းဖို့ ဖိအားပေးခဲ့တဲ့သူတွေက အမှန်တရားကို စတင် သဘောပေါက်လာကြပါတယ်။
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ဟာ ရွာအတွက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်ပေးတဲ့ ဆရာမလင်ကို ချီးကျူးလာကြပါတယ်။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘက်မလိုက်ဘဲ ကြားနေအနေအထားမှာပဲ ဆက်ရှိနေပါတော့တယ်။