လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ဒါဝါတို့သည် ယခုအခါ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းသားများ ဖြစ်လာကြပြီ။ ဤဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော်ပင် မနာလိုသည့်အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နိုင်တော့ပြီး အငြိုးအတေးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုညတွင် ကျိုးချင်းပိုင်သည် လင်ချင်းဟဲ့ကို အလုပ်များအောင် အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။
"ရှင်ကတော့ နွားလားပဲ" လင်ချင်းဟဲ့က မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ အိပ်စက်လိုက်သည်။ သူမသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ပညာတတ်ပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူ့အတွက်တော့ သူ့ဇနီးသည်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ပြည်နယ်အဆင့် သိပ္ပံဘာသာရပ်တွင် ထိပ်ဆုံးမှ အမှတ်ရခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသော်လည်း ဒါဝါက ဒုတိယနေရာမှ အမှတ်ရခဲ့ခြင်းမှာလည်း အံ့မခန်းပင်။ အကယ်၍သာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရိပ်အောက်တွင် မရောက်ခဲ့ပါက ဒါဝါကိုယ်တိုင်က ပြည်နယ်၏ ထိပ်ဆုံးကျောင်းသား ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ပြည်နယ်မှ ပထမဆုအတွက် ယွမ် ၂၀၀ ချီးမြှင့်သည်။ မြို့နယ်မှ ၁၀၀၊ ခရိုင်မှ ၅၀ နှင့် ဒေသခံရပ်ရွာမှ ၃၀ ထပ်မံချီးမြှင့်ကြပြီး အားလုံးမှာ လင်ချင်းဟဲ့အတွက်ဖြစ်သည်။ ဒါဝါမှာ ဒုတိယရသဖြင့် ဆုကြေးဝက်လျော့သွားသော်လည်း များပြားသော ပညာသင်ထောက်ပံ့ကြေးကို ရရှိခဲ့သေးသည်။
မိခင်နှင့်သားနှစ်ဦးစလုံး၏ ရလဒ်များမှာ ထူးချွန်လွန်းလှသဖြင့် ၃၀ ရက်နေ့အထိ ကျောင်းဝင်ခွင့်စာ မရရှိသေးသူများမှာ စိတ်ဓာတ်ကျလာကြသည်။ သူတို့သည် လင်ချင်းဟဲ့ထံ လာရောက်ကာ လမ်းညွှန်မှုတောင်းခံကြပြီး "ဆရာမလင်" ဟု အမြဲခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဘာသာရပ်များအလိုက် ခွဲခြားထားသည်။ သိပ္ပံဘာသာရပ်တွင် နိုင်ငံရေး၊ စာပေ၊ သင်္ချာနှင့် သိပ္ပံ (ဇီဝဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ - လင်ချင်းဟဲ့ဖြေဆိုခဲ့သည့်ဘာသာ) တို့ ပါဝင်သည်။ ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်တွင်မူ နိုင်ငံရေး၊ စာပေ၊ သင်္ချာ၊ သမိုင်းနှင့် ပထဝီဝင် (သမိုင်းနှင့် ပထဝီဝင်ကို တစ်ဘာသာတည်းအဖြစ် ပေါင်းထားသည်) တို့ ပါဝင်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ဒါဝါနှစ်ဦးစလုံးမှာ သိပ္ပံဘာသာရပ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေသခံ ပညာတတ်လူငယ်များက အုပ်စုဖွဲ့ကာ လင်ချင်းဟဲ့နှင့် ဒါဝါကို စာသင်ပေးရန် ဖိအားပေးလာကြသည်။
"ကျွန်မတို့ မကြာခင် တက္ကသိုလ်တက်ရတော့မှာမို့လို့" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ခရီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်စရာတွေ များနေလို့ အချိန်သိပ်မရဘူး"
"ဆရာမလင်၊ ကိုယ်တိုင် အောင်သွားရုံနဲ့ ကျွန်မတို့ကို အထင်မသေးပါနဲ့" ဟု အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက ချက်ချင်းပြန်ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်သွားပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာပြောမိလို့ အထင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ဒါက အရင်ခေတ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ပါးစပ်ရှိတိုင်း လူတွေကို ရွှံ့တွေ လိုက်ပက်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အသုံးချပြီး ခြိမ်းခြောက်ချင်တာဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကူညီပေးတယ်ဆိုတာ စေတနာသက်သက်ပါ၊ တာဝန်မဟုတ်ဘူး။ ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကူညီခိုင်းချင်တာလား"
"ဆရာမလင်၊ ဂျားဂျားက အဲ့ဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး..." ဟု အခြားအမျိုးသား ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦးက ကြားဝင်ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။
"သူ အဲ့ဒီသဘောနဲ့ ပြောတာ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ" လင်ချင်းဟဲ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသားက ကျွန်မတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ အောင်ခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြွေးတင်မနေဘူး။ သူ အရည်အချင်းမရှိလို့ စာမေးပွဲကျတာကို ကျွန်မတို့ကြောင့် နေရာလုခံရတယ်လို့ ထင်နေတာ။ တိုင်းပြည်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို လိုအပ်နေတာ၊ အရည်အချင်းရှိရင် အောင်မှာပဲ။ ကျရှုံးသွားရင်တော့ မနာလိုနေလို့ ဘာမှမထူးဘူး!"
သူမတကယ်တော့ ကူညီပေးချင်စိတ်ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်နှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် လိုအပ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းစကားများကို ပြန်သတိရသွားသည်။ မူဝါဒအသစ်များ ထွက်လာပါက ဤပညာတတ်လူငယ်များထဲမှ ဘယ်နှစ်ယောက်က မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်ဖက်များကို စွန့်ပစ်ပြီး မိသားစုကို ပစ်ထားခဲ့ကြမလဲ။ သူမကသာ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာတက်ပါက ရွာသူရွာသားများက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ကြမည်နည်း။
လင်ချင်းဟဲ့သည် ထိုရှုပ်ထွေးသည့်ကိစ္စထဲသို့ ဆွဲသွင်းမခံလိုပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်သော်လည်း မိမိ သို့မဟုတ် မိမိမိသားစုအတွက် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ အာဝါအတွက် လိုအပ်သေးသည်ဖြစ်၍ သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်များကိုပင် ထုတ်မပေးခဲ့ပေ။
"ကျွန်မတို့ မကြာခင် တက္ကသိုလ်သွားတော့မှာမို့လို့ ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီးရှိတယ်" ဟု သူမက တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ရှန်းနဲ့ ကျွန်မ ထွက်သွားရင် အလယ်တန်းကျောင်းမှာ နေရာလွတ် နှစ်ခုကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနေရာအတွက်တော့ သူတို့ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ကြမှာပါ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုလူအုပ်ကို သူမ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် လင်ချင်းဟဲ့သည် စိတ်ဓာတ်မကောင်းကြောင်း၊ တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရသွားသော်လည်း သူတစ်ပါးကို အကြံဉာဏ်မပေးကြောင်း ရွာထဲတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ထိုကောလာဟလများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နောက်နှစ်အတွက် စာမေးပွဲစည်းကမ်းချက်များ ထွက်လာသည့်အခါ သူမ ဘာကြောင့်မကူညီခဲ့သလဲဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားကြလိမ့်မည်။
အမေကျိုးက လာရောက်မေးမြန်းသည့်အခါ လင်ချင်းဟဲ့က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မနေတော့ပေ။ "မြို့ကနေ သတင်းကြားထားတယ်။ နောက်နှစ်မှာ အိမ်ထောင်သည်တွေကို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေခွင့်မပြုတော့ဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်"
အမေကျိုး အံ့ဩသွားသည်။ "အိမ်ထောင်သည်ဆိုရင် မဖြေရဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်" လင်ချင်းဟဲ့က အတည်ပြုသည်။
"သူတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူတို့ စာမေးပွဲဖြေချင်လွန်းလို့ ရူးမတတ်ဖြစ်နေကြတာကို" အမေကျိုးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"သူတို့ ကွာရှင်းကြလိမ့်မယ်" လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ "စဉ်းစားကြည့်လေ အမေ။ ကျွန်မသာ သူတို့ကို သင်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ အောင်သွားလို့ ထွက်သွားကြရင် ရွာသူရွာသားတွေက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်မလဲ။ ပညာတတ်လူငယ်တွေက ဒီရွာကမှ မဟုတ်တာ၊ သူတို့ ထွက်သွားကြမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မိသားစုက ဒီမှာ အခြေချနေတာ။ ကျွန်မ ကူညီပေးလိုက်လို့ သူတို့က အိမ်ထောင်ဖက်တွေကို စွန့်ပစ်သွားကြရင် ကျိုးမိသားစုက တစ်ရွာလုံးရဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
အမေကျိုးမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးလိုက်သလဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမနှင့် ဒါဝါတို့သည် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ရာသီဥတုနှင့် အသားကျစေရန် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။
နှစ်သစ်ကူးရောက်သည့်အခါ မိသားစုတစ်ခုလုံး စုစည်းကာ ထမင်းစားကြသည်။ အစ်မတော်ကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာ မိမိတို့မိသားစုထဲမှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား နှစ်ဦးထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့ကြသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထိုကျောင်းများမှာလည်း နိုင်ငံတွင် အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်များ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ဦးတည်းရှိချိန်တွင် ကျိုးရှမေက လင်ချင်းဟဲ့၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "စတုတ္ထအစ်မတော်၊ မြို့တော်ရောက်ရင် ညီမလေးကို မမေ့ပါနဲ့ဦး။ အဲ့ဒီမှာ အဆင်ပြေလာရင် ညီမလေးကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ ကူညီပေးပါ"
"မင်းနဲ့ ဒါလင်က ဒီမှာပဲ အရင်နေပြီး ပိုက်ဆံစုထားကြဦး" လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးသည်။ "မဖြုန်းတီးပါနဲ့။ လိုအပ်တာလောက်ပဲ ဝယ်ပါ။ အချိန်တန်ရင် အဲ့ဒီမှာ အိမ်ဝယ်နိုင်မလား ကြည့်ရမှာပေါ့"
"ညီမလေး အစ်မတော်စကား နားထောင်ပါ့မယ်" ကျိုးရှမေက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "ဒါလင်က နှစ်တွေကြာအောင် စုထားတာ နည်းနည်းတော့ရှိတယ်၊ နှစ်ထောင်နီးပါးလောက်တော့ ရှိပြီ"
"ဒါကတော့ အများကြီး မဟုတ်သေးဘူး။ ဆက်စုထားဦး" လင်ချင်းဟဲ့က နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "အစ်မတော်ပြောတာ နားထောင်၊ အစ်မတော် မင်းကို ဒုက္ခမရောက်စေရပါဘူး"