ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ၏သားနှစ်ယောက်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမျှမပြောပေ။ သူ့ဇနီးကို လာရောက်လုယူရန် ကြံစည်ရဲသူတစ်ယောက် ရှိနေသည့်အတွက် ချန်ရှန်း ကို သူ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ဤကိစ္စတွင် သားဖြစ်သူတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုပေ။ သူ အိုမင်းသွားပြီမဟုတ်သေးချေ။
ဖခင်နှင့်သားများ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ညစာကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ညစာမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ မုန့်ညက်ပေါင်း၊ ဝက်သားနှင့် ကြာဇံချက်၊ ဝက်နံရိုးနှင့် ပဲခြောက်ချက်၊ ထို့ပြင် မုန်လာဥနီဟင်းရည်တို့ ဖြစ်သည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့လည်း ရောက်နေကြသည်။ ညီငယ်များဖြစ်ကြသည့် ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကိုမူ အိမ်အတွက် ပြဿနာမဖြစ်စေရန် ဆူဒါလင် ၏ အဒေါ်ထံတွင် ခေတ္တသွားရောက်နေထိုင်စေခဲ့သည်။
ယခုအခါ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သာ မိသားစုနှင့်အတူ ညစာစားကြတော့သည်။
"အမေ ဟင်းချက်တာ တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ" ဟု ဆန်ဝါ က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မုန့်ပေါင်းကိုစားရင်း ဟင်းပန်းကန်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အာဝါ က သူ့ညီငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် 'အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ကောင်လေး၊ ဒီနေ့ အမေနဲ့ လွဲမလိုတောင် ဖြစ်သွားတာကို စားဖို့ပဲ တွေးနေတယ်' ဟု တွေးလိုက်သည်။
"ဟင်းရည် ပိုသောက်လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မှာလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ဆန်ဝါ က ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးမှာ များများစားလေ့မရှိ။ မုန့်ပေါင်းနှစ်လုံးနှင့် ဟင်းအနည်းငယ်သာ စားကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသည်။ သူတို့သည် မြေးများအတွက် အစားအစာ ပိုကျန်အောင် လုပ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကြီးပြင်းလာနေသည့် သားသုံးယောက်ကို ကျွေးမွေးရသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာ ကြီးမားလှသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ပေါင်းထားသည့် မုန့်ပေါင်းများမှာ လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့် ရှိသည်။ ဒါဝါက ငါးလုံးစားပြီး အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ အနည်းငယ် ပိုနည်းသော်လည်း အတော်ပင် များပြားလှသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း အာဟာရဖြည့်တင်းရန် နှမ်းနှင့် မြေပဲထောင်းများကို ပုံမှန်ပြုလုပ်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အိမ်တွင် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့တိုင် သူမက သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးကို ပိုစားစေချင်သည်။ သူတို့၏ စားနိုင်မှုကို သိသည့်အတွက် မုန့်ပေါင်းတစ်ဝက်လောက် ပိုစားလိုက်ရုံနှင့် ဘာမျှမဖြစ်ဟု သူမသိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့လည်း လက်ခံလိုက်ကြသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ပန်းကန်ဆေးရန် ဆန်ဝါ ၏ အလှည့်ဖြစ်သည်။ အမေကျိုး သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အကြောင်းကြားစာများနှင့် ပတ်သက်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကို စကားစမြည်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မနဲ့ ဒါဝါရဲ့ အကြောင်းကြားစာတွေ ရောက်တော့မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ သူမ ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ သူမရော သားအကြီးဆုံးပါ စာမေးပွဲကျလိမ့်မည်ဟု သူမမထင်ထားပေ။ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များသို့ လျှောက်ထားခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံး တစ်ခုခုတွင်တော့ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ သေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အပြေးလေ့ကျင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဆီးနှင်းများ ကျနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ဂရုမစိုက်ပေ။ ညဘက်တွင် သူမကို အိပ်မပျော်အောင် စနောက်သည့်ညများမှလွဲ၍ သူသည် ဤအလေ့အကျင့်ကို အမြဲထိန်းသိမ်းထားသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် မြို့နယ်သို့သွားရာ လမ်းဆုံတွင် ချန်ရှန်း ကို စောင့်နေသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ချန်ရှန်း ကဲ့သို့သော သူမျိုးနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် အရေးယူရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ ဘာပြောလိုက်သည်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း ထိုစကားများအပြီးတွင် ချန်ရှန်း သည် မြို့နယ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားစဉ် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ သတိပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ချန်ရှန်း သည် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဇိုးကျားရွာ ဘက်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ 'ကျိုးချင်းပိုင် က မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းပါစေ သူက လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ လင်ချင်းဟဲ့၊ မင်းလို မိန်းမမျိုးက သူ့ကို ငါ့ထက် ပိုရွေးရသလား! ငါက သူ့ထက် ဘာများ လျော့နေလို့လဲ!'
ပြိုင်ဘက်ကို ရှင်းပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ခြောက်နာရီသာ ရှိသေး၍ ဇနီးဖြစ်သူမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ သူသည် အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကုတင်ပေါ်တက်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲထည့်လိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်ပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အိပ်မှုန်စုန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေရင်း သူမပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် နမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သူမက သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်ပြီး ထိုဇနီးမောင်နှံတို့သည် နံနက်ခင်း၏ ချစ်ခင်ယုယမှုကို ခံစားနေကြသည်။
ခုနစ်နာရီတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ထလာပြီး နံနက်စောစောစီးစီး စုံမက်အောင် လုပ်သည့်အတွက် ကျိုးချင်းပိုင် ကို နောက်ပြောင်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် နံနက်စာအတွက် မုန့်ပေါင်းများကို ပို၍ပေါင်းလိုက်ပြီး မကြာမီ ကလေးများလည်း နိုးထလာကြသည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ဖခင်ဖြစ်သူအား ထို "လူယုတ်မာ" ကို ရှင်းလိုက်ပြီလားဟု မေးကြသည်။
"သူ သွားပြီ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ သားနှစ်ယောက်လုံး စိတ်အေးသွားကြသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ဖြေရှင်းပေးလိုက်မှန်း သူတို့သိသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ အချိန်တန်ရင် အစ်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ အမေ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားရမယ်" ဟု အာဝါ က အလေးအနက် ပြောသည်။ "အမေက အရမ်းလှတယ်၊ ပညာလည်း တတ်တယ်၊ ဟင်းလည်း အကောင်းဆုံးချက်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးမှာ အမေလိုမျိုး နောက်ထပ် ရှာလို့မရဘူး။ အစ်ကို တက္ကသိုလ်သွားတဲ့အခါ အမေ့ကို လာပိုးမယ့်သူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်"
ချန်ရှန်း နှင့် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အာဝါ သည် တစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိကြပေ။ ချန်ရှန်း သည် အမေသည် အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်ပြီး သားသုံးယောက်ရှိသည်ကို သိလျက်နှင့်ပင် လာရောက်ပိုးပန်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ သူတို့မိသားစုအခြေအနေကို သိမည်မဟုတ်သလို သူမကို ပိုးပန်းရန်လည်း တွန့်ဆုတ်နေမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် အမေ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက တာဝန်ယူမှသာ ဖြစ်ပေမည်။
"ငါသိပါတယ်" ဟု ဒါဝါက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် မှာမူ ဘာမျှမပြောပေ။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် ဝေးကွာရမည်ကိုသာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး မယုံကြည်မှုမျိုးကား လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် သူမကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ယုံကြည်သည့်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မလိုပေ။
နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ဒါဝါတို့၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် အကြောင်းကြားစာများ ရောက်ရှိလာသည်။ မိခင်နှင့်သားနှစ်ဦးလုံးသည် ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့ကြသည်။
ဇိုးကျားရွာ တစ်ခုလုံး ထိုသတင်းကြောင့် ဆူညံသွားသည်။ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မူးမေ့လုနီးပါးပင်။ သူတို့၏ ကျိုးမိသားစုဟောင်း မှ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားနှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ၊ အဲဒါလည်း နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်မှ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဝေးလံသောရွာလေးမှ လူများအတွက်ဆိုလျှင် မြို့တော်ဆိုသည်မှာ အလွန်ဝေးကွာသော ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် နေရာတစ်ခုပင်။
ရွာတင်မကဘဲ ခရိုင်၊ မြို့နယ်၊ နောက်ဆုံး ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ခေါင်းဆောင်များပါ ကိုယ်တိုင်လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြသည်။ မိခင်နှင့်သားမှာ သိပ္ပံဘာသာရပ်တွင် ပြည်နယ်အဆင့် ပထမနှင့် ဒုတိယ ရရှိခဲ့ကြပြီး ရမှတ်မှာ ၁၂ မှတ်သာ ကွာခြားသည်။ ထိုသို့သော အောင်မြင်မှုမျိုးကို သတင်းစာတွင် ဖော်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကားများဖြင့် လာရောက်ကြပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း၊ အင်တာဗျူးခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ ပညာသင်ဆုများ ပေးအပ်ပြီးမှ ပြန်သွားကြသည်။
သူတို့ပြန်သွားသည်နှင့် ရွာသားများက လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ ကြက်များ၊ ဥများဖြင့် လက်ဆောင်လာပေးကြသည်။ လူတိုင်းက အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေကြသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် ဒါဝါတို့ကမူ သူတို့၏မူအတိုင်း လက်ဆောင်များကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ယင်းအစား ရွာမှ ကလေးများ စာသင်ရာတွင် အကူအညီလိုပါက သူမထံသို့ လာရောက်မေးမြန်းနိုင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။
ထိုနေ့မှာ လ၏ ၂၇ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းကြားစာများ မရောက်သေးပါက လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် စိုးရိမ်နေမိမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအခါ မိသားစုမှာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲခံနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤအောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် မောင်နှမများနှင့် ခဲအို၊ မရီးများကို ဖိတ်ခေါ်၍ စားသောက်ပွဲ ကျင်းပလိုက်သည်။