တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့်ကာလတွင် လူတိုင်းလိုလို စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သိထားသည်မှာ စာမေးပွဲကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်ကျင်းပခြင်းဖြစ်သဖြင့် ပထမနှစ်အတွက် စည်းမျဉ်းများမှာ အနည်းငယ် အလျင်စလိုဖြစ်ပြီး လျော့ရဲနေသေးသည်။ သို့သော် ဒုတိယနှစ်မှစ၍ လိုအပ်ချက်များမှာ ပိုမိုတင်းကျပ်လာတော့မည်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုလိုသူများသည် လူပျို၊ အပျို ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်သည်များကို တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်ပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ဆိုလိုသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ပညာတတ်လူငယ် အများအပြားသည် ပညာဆက်လက်သင်ယူနိုင်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်ဖက်များနှင့် ကွာရှင်းရန် ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။ ယခုနှစ်တွင် လူတို့၏စိတ်များ စတင်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်နှစ်ရောက်လျှင်တော့ အခြေအနေမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ရပ်ကွက်၏ ပညာရေးရုံးမှ ကျောင်းသားများအတွက် တက္ကသိုလ်လျှောက်လွှာပုံစံများ ဖြည့်စွက်ရန် အကြောင်းကြားစာ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ နှင့် သူမ၏ သားအကြီးဆုံး ဒါဝါတို့သည် စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများကို ချက်ချင်းသွားရောက်ဆောင်ရွက်ကြသည်။
အခြားသော ပညာတတ်လူငယ်များလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့လည်း လျှောက်လွှာပုံစံများ ရရှိထားကြသော်လည်း မည်သို့ဖြည့်ရမှန်း မသိကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လင်ချင်းဟဲ့ ထံမှ လမ်းညွှန်ချက်ကို တောင်းခံကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်၊ ဟွာတက္ကသိုလ်၊ ဖူတက္ကသိုလ်နှင့် ကျဲ့တက္ကသိုလ်တို့သာဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုတက္ကသိုလ်လေးခုကိုသာ ရွေးချယ်စာရင်းသွင်းသည်။
ဒါဝါသည် မိခင်၏ ရွေးချယ်မှုအတိုင်း တိုက်ရိုက်ကူးရေးသည်။ သူ့အဘွားက သူ့ကို မိခင်နှင့် တူညီသော တက္ကသိုလ်ကိုသာ ရည်မှန်းရမည်ဟု လျှို့ဝှက်မှာကြားထားသည်။ ထို့အပြင် ဒါဝါသည် သူအောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ အထက်တန်းကျောင်းပြီးခါစဖြစ်သည့်အလျောက် စာမေးပွဲပါ အကြောင်းအရာအများစုကို သူနားလည်ထားသည်ဟု ခံစားရသည်။
အခြားသူများက ထိုမိခင်နှင့်သား လျှောက်လွှာပုံစံတွင် အလွန်မြင့်မားသော ရည်မှန်းချက်များ ဖြည့်စွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ပါးစပ်များ တွန့်သွားသည်။ ဒီရည်မှန်းချက်တွေက အရမ်းမမြင့်လွန်းဘူးလား။ ဒါတွေက ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တွေ မဟုတ်လား။ ထိုနှစ်ယောက်ကို အတုယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အခြားသူများသည် ချန်ရှန်း ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ ဝူတက္ကသိုလ်ကဲ့သို့ ကျောင်းများကို လျှောက်ထားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် လျှောက်လွှာကို ဖြည့်စွက်ပြီးနောက် ပညာရေးလက်ထောက်ထံသို့ တည်ကြည်စွာ ပေးအပ်ကာ ဒါဝါနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဝင်ခွင့်စာများမှာ တစ်လကျော်ကြာမှ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ရှန်း သည် ဝူတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး သူသည် တစ်နယ်လုံးတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် "သူတစ်ပါးအိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းသူ" ဟူသော ဂုဏ်သတင်းဆိုးရှိသော်လည်း အခြားကဏ္ဍများတွင်မူ လူအများက လေးစားကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ မည်သူမျှ သူ့ကို အခက်အခဲ မလုပ်ခဲ့ကြဘဲ သူသည်လည်း ဝင်ခွင့်စာကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ရှိ လူများသည် ချန်ရှန်း ကို အမြင်သစ်ဖြင့် စတင်ကြည့်ရှုလာကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျောင်းပိတ်ရက်နီးကပ်လာသော်လည်း ဆက်လက်သင်ကြားနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်မတိုင်ခင် အတန်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး နိုင်ငံတော်မှ ပညာရေးကို အလေးပေးလာသည့်အတွက် ရပ်ကွက်၏ အလယ်တန်းကျောင်းတွင်ပင် ပူးတွဲစာမေးပွဲများတွင် ထူးချွန်သည့် ကျောင်းသားများအတွက် ပညာသင်ဆုများ စတင်ပေးအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကလေးများကို ကြိုးစားသင်ယူရန် အားပေးလို၍ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့က အတန်းပြီးနောက်တွင် ချန်ရှန်း သည် လင်ချင်းဟဲ့ ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မယ်" ဟု ချန်ရှန်း က သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "ဆရာချန်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ အကြံပေးချင်တာကတော့ သူတစ်ပါးအပေါ် ကြင်နာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားပါ၊ ပြီးတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုပါ။ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အမည်းစက်တစ်ခု မဖြစ်ပါနဲ့။"
သူမသည် သူမြန်မြန်ထွက်သွားသည်ကိုသာ လိုလားနေသည်။ သူသာ ထွက်သွားလျှင် ဒီဘဝမှာ သူ့ကို ထပ်တွေ့စရာ မလိုတော့ပေ။ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။
"ဆရာမလင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ဆရာမ သိပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပါဘူး။ အခု ကျွန်တော် ဝင်ခွင့်ရပြီဆိုတော့ ဆရာမ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။ ကျေးလက်ကနေ ထွက်သွားပြီး မြို့မှာ နေကြရအောင်" ဟု ချန်ရှန်း က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ကြေညာသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဝင်ခွင့်စာ ရရှိထားသောကြောင့် သူသည် အတော်လေး ရဲတင်းလာပြီး သူမအပေါ်ထားသည့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။
"နင်လို လူယုတ်မာကို ကန်ထုတ်ပစ်မယ်!" ဒုတိယတန်းကျောင်းသား အာဝါ သည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ရှေ့ကို ပြေးထွက်လာပြီး ချန်ရှန်း ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
အာဝါ သည် ၁၁ နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဟုဆိုကာ အထင်မသေးသင့်ပေ။ သူသည် ချန်ရှန်း နှင့် အရပ်ချင်း နီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ချန်ရှန်း သည် ၁.၇၃ သို့မဟုတ် ၁.၇၄ မီတာခန့် ရှိသော်လည်း အာဝါ မှာ ၁.၆၅ မီတာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် သူသည် နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သန်မာပြီး ကောင်တီအထက်တန်းကျောင်းတွင် ဘောလုံးကစားခြင်းကို နှစ်သက်ကာ ချန်ရှန်း ကို လုံးဝ မကြောက်ပေ။
ချန်ရှန်း သည် ကလေးငယ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။
"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း!" ဟု အာဝါ က ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ သူ့ကို လွှတ်မပေးနိုင်။ ဒီလူယုတ်မာသည် သူ့မိခင်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းရဲပြီး သူမအား ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးများကို စွန့်ပစ်ကာ သူ့နောက်လိုက်ရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဒါက အရိုက်ခံရဖို့ တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
"အဟမ်း၊ အာဝါ၊ အချိန်နောက်ကျနေပြီ။ အိမ်ပြန်ရအောင်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သူမ၏သားကို ဆွဲထားရင်း ပြောသည်။
ဒါဝါသည် ၁၃ နှစ်အရွယ်ရှိပြီး ၁.၇၅ မီတာ အရပ်ရှည်သည်။ အာဝါ မှာ ၁၁ နှစ်အရွယ် ၁.၆၅ မီတာရှိသည်။ ဆန်ဝါ ပင်လျှင် သူ့အရွယ်နှင့်စာလျှင် အရပ်ပုသူမဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ သားသုံးယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားပုံအတွက် အလွန်ကျေနပ်မှု ရှိနေသည်။
"အမေ၊ အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့" ဟု အာဝါ က တိုက်တွန်းသည်။ "သူပေးနိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုတို့က အမေ့ကို ပေးနိုင်ပါတယ်!"
"အေးပါ၊ နင်တို့လို ကလေးတွေအတွက်တော့ အမေ အတော်လေး အနစ်နာခံထားရတာနော်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ညည်းတွားသည်။ "တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အမေ့ကို လိုက်ပိုးပန်းပြီး သူနဲ့အတူ လိုက်သွားကာ သက်သောင့်သက်သာ နေဖို့ ပြောနေတယ်လေ။"
အာဝါ သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားသည်။ "အမေ၊ သူ့စကားကို မယုံပါနဲ့! သူလို အားနည်းတဲ့သူက အမေ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သက်သောင့်သက်သာ နေစေနိုင်မှာလဲ။ အမေ့မှာ ကျွန်တော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အဖေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဆန်ဝါ လည်း မကြာခင် ကြီးလာမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံးက သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းပါတယ်!"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလျက် သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သွား၊ စက်ဘီးယူခဲ့လိုက်ဦး။"
အာဝါ စက်ဘီးနင်း၍ သူမ နောက်တွင် ထိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ညစာ စတင်ပြင်ဆင်သည်။ အာဝါ သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တိုင်ပင်ရန် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ချက်ချင်း ရှာဖွေသည်။ ဆန်ဝါ မှာမူ နားလည်ရန် ငယ်လွန်းနေသေးသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေတာလဲ" ဟု ဒါဝါက မေးသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အမေ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာ သိလား" ဟု အာဝါ က စကားစလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ညီအစ်ကိုများ ပုန်းနေသည့်နေရာအနီးမှ ဖြတ်သွားရင်း စကားပြောသံ အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသော်လည်း အသံမထွက်ဘဲ ဆက်လက်နားထောင်နေလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဒါဝါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ကျွန်တော် အတန်းပြီးတော့ အမေ့ကို သွားရှာတာ၊ ဘာတွေ့ခဲ့လဲ သိလား" ဟု အာဝါ က ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲလျက် ပြောသည်။ "ဝင်ခွင့်စာရတဲ့ ချန်ရှန်း လေ၊ သူ အမေ့ကို လမ်းပိတ်ပြီး တားထားတာ! သူ အမေ့ကို အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝန်ခံပြီး အဖေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး သူ့နောက်လိုက်ဖို့ ပြောနေတာ!"
ဒါဝါ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သည်။ သူတင်မကဘဲ ချောင်းနားထောင်နေသည့် ကျိုးချင်းပိုင် ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။
"ကျွန်တော် အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်တယ်" ဟု အာဝါ က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စ ဒီလောက်နဲ့ မပြီးနိုင်ဘူး။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်ယုတ်ညံ့တဲ့ လူယုတ်မာကို အပြစ်ပေးစရာ မလိုဘဲ လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး!"
ဒါဝါ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ တိုးတိုးတိုင်ပင်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အပြင်ထွက်လာသောအခါ အဖေဖြစ်သူ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားကြသည်။ "အဖေ။"
"အထဲဝင်ကြတော့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က သားနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။
ဒါဝါနှင့် အာဝါ တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားကြသည်။ "အဖေ၊ ခုနက ပြောတာတွေ ကြားလိုက်ရလို့လား"
"အဖေ၊ ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု ဒါဝါက မေးလိုက်သည်။