စောင်နှစ်ထည်ကို စတိုးဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဌာနဆိုင်ကြီးအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေပြန်သည်။
ထိုနေရာတွင် လူကြီးရော ကလေးပါ ဝတ်ဆင်နိုင်သည့် အသင့်ချုပ်ပြီး အဝတ်အစားများ ရှိသည်။ အနက်ရောင်ဈေးကွက် (Black Market) တွင် အဝတ်တစ်လိပ်လျှင် သုံးယွမ်သာ ကျသင့်ပြီး အထည်ဝယ်ကူပွန်လည်း မလိုသော်လည်း၊ ဌာနဆိုင်ကြီးတွင်မူ လူကြီးဝတ်အင်္ကျီတစ်ထည်လျှင် ငါးယွမ်ပေးရသည့်အပြင် အထည်ဝယ်ကူပွန်ပါ လိုအပ်သည်။ အနက်ရောင်ဈေးကွက်တွင် အထည်ဝယ်ပါက အဝတ်အစား ငါးစုံ၊ ခြောက်စုံလောက် ချုပ်နိုင်သဖြင့် နိုင်ငံပိုင်စတိုးဆိုင်များ၏ ဈေးကြီးပေးရသည့် ဒဏ်မှ အလွယ်တကူ ရှောင်လွှဲနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အာရုံမှာ မီးသွေးမီးဖို ရှာဖွေရေးတွင်သာ ရှိနေသည်။
“ဒီရက်ပိုင်း မီးသွေးမီးဖိုရဖို့က မလွယ်ဘူးရှင့်” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်း မိန်းကလေးငယ်က ပြောသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သပ်ရပ်ကာ၊ အမူအရာမှာလည်း ဂုဏ်သရေရှိပုံပေါက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထိုအရောင်းဝန်ထမ်းမှာ စကားပြောဆိုရန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“မလွယ်မှန်းတော့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့သာ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာ လဲလှယ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က သာမန်သဘောမျိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
အရောင်းဝန်ထမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးတွေလဲရှင်”
သာမန်လူများဆိုလျှင် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အသွင်အပြင်နှင့် အမူအရာမျိုး မဟုတ်ပါက အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ ဂရုစိုက်မိမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုခေတ်အခါက ဌာနဆိုင်ကြီးများမှ ဝန်ထမ်းများသည် မာနကြီးကြပြီး ကျေးလက်ဒေသမှ လူများကို အထင်သေးတတ်ကြသည့်အတွက် နာမည်ကျော်ကြားသည်။
“လိုအပ်သမျှ ပစ္စည်းမျိုးမဆို ကျွန်မ ရှာပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ကတော့ ရဲတင်းတာပဲ” ဟု ဆိုကာ အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ညီမလေးရေ၊ ညီမလေးမှာ သိကျွမ်းတဲ့သူတွေ ရှိလား။ တကယ်လို့ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ညီမလေး အခက်အခဲအတွက် ကျွန်မ အကျိုးအမြတ် လျော့မပေးပါဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ ဘာမှ လိုအပ်တာ မရှိဘူး၊ မီးဖိုလေးတစ်ခုပဲ လိုနေတာ။ ဆောင်းတွင်းမှာ ရေနွေးနွေးလေး သောက်ရအောင်ပါ၊ ဟင်းချက်ဖို့တောင် သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နီးကပ်စွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိတဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဟင်းချက်အိုး လိုနေတာ။ ရှင်သာ အိုးတစ်လုံး ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ သူ့ကို မီးဖိုနဲ့ လဲပေးဖို့ ပြောပေးနိုင်တယ်၊ မီးသွေးလည်း နည်းနည်းပါးပါး ထည့်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းကလည်း တိုးတိုးပြန်ပြောသည်။
“တကယ်ပြောတာလား”
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုမိန်းကလေးမှာ ဌာနဆိုင်ကြီးတွင် လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်၍ အဆက်အသွယ် ရှိကောင်းရှိနိုင်မည်ဟု တွေးကာ စိတ်ဝင်စားအောင် အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှအထိ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ရှင် တကယ်ပဲ အိုးရှိရဲ့လား။ ရှိရဲ့လားရှင်” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက မေးသည်။
“ကျွန်မ ရှင်တို့ကို လိမ်ပါ့မလား။ ဘယ်တော့ လဲလှယ်ကြမလဲ”
“ကျွန်မ ဆိုင်ကို စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောထားလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့မယ်။ နှစ်နာရီအတွင်းပဲ ကြာမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို အိုးအရင် ပြရမယ်နော်”
“ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
သူမသည် ဌာနဆိုင်ကြီးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး လှည်းနှင့် စောင့်နေသည့် ကျိုးတုန်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အလုပ်ကိစ္စလေး လုပ်စရာရှိ၍ ခဏစောင့်နေရန် ပြောခဲ့သည်။ လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာတစ်ခုတွင် သူမသည် အာကာသ (Space) ထဲမှ ရှေးဟောင်းပုံစံ နားနှစ်ဖက်ပါသည့် အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ နိုင်လွန်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
အရောင်းဝန်ထမ်းထံ ပြန်ရောက်သောအခါ အရည်အသွေးမြင့် အိုးကို မြင်လိုက်ရသည့် အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ “ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အိုးကို တကယ်ပဲ လဲမှာလား” ဟု အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ မီးသွေးမီးဖိုက အခြေအနေကောင်းသရွေ့တော့ လဲမှာပါ။ ကျွန်မအိုးက အသစ်စက်စက်ပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါ ရှန်ဟိုင်းကနေ တိုက်ရိုက်လာတာ။ စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး ကူပွန်မပါဘဲနဲ့တင် ၂၂၅ ယွမ်တောင် ပေးရတာနော်!”
အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ သံသယဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်များပြားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အရည်အသွေးမှာမူ ငြင်းမရအောင် ကောင်းမွန်နေသည်။ ဒေသတွင်းတွင် ဤကဲ့သို့ အိုးမျိုး လုံးဝမရှိသဖြင့် ရှန်ဟိုင်းမှ လာသည်ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
“ကျွန်မကို ဈေးမဆစ်ပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ မီးဖိုကလည်း အသစ်လိုပဲ၊ မီးသွေးလည်း ပိုထည့်ပေးပါ့မယ်” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက ကတိပေးသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ အမြန်လုပ်ပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။
သူတို့သည် နှစ်နာရီအတွင်း ဆိုင်အဝင်ဝတွင် ပြန်ဆုံရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် နိုင်လွန်အိတ်ကို အာကာသထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဈေးကွက်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဝက်ဝမ်းဗိုက်အဆီသား နှစ်ဂျင်ကို အဘွားအိုတစ်ဦးထံ တစ်ဂျင်လျှင် ငါးမတ်နှုန်းဖြင့် ရောင်းချလိုက်သည်။ ထိုအဘွားအိုမှာ ဈေးနှုန်းကိုပင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝယ်ယူသွားသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အနာဂတ်စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းများကို တွေးတောမိသော်လည်း ငွေကြေးအလွန်အမင်း လိုအပ်မှသာ ဤလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အသားရောင်း၍ ရလာသည့် သုံးယွမ်ဖြင့် လက်ရက်ကန်းထည် တစ်လိပ် ဝယ်လိုက်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တွေ့ရသည့် ရွှေဖရုံသီးကြီး ငါးလုံးကိုလည်း သုံးမတ်ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။
သူမ လှည်းရှိရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် ဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို အာကာသထဲ ရွှေ့လိုက်ပြီး လှည်းအောက်ခြေတွင် ပစ္စည်းများ ပုန်းနေအောင် ပြန်စီလိုက်သည်။ ကျိုးတုန်း သည် ပစ္စည်းအသစ်များကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ *ရှန်းဇီ* (ရှန်းဇီ) မှာ ငွေဖြုန်းတီးတတ်သည်ဟူသော ရွာထဲက သတင်းစကားများမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။
“Little Dong ရေ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ “မိန်းမသားဆိုတာ ငွေသုံးပြီး အိမ်မှုကိစ္စ စီမံခန့်ခွဲရတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ မသုံးရင် ရှင်တို့ ယောကျာ်းသားတွေ ရှာထားတဲ့ ငွေတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။ ငွေဆိုတာ သုံးဖို့အတွက်ပဲ၊ စုဆောင်းထားဖို့ မဟုတ်ဘူး”
ကျိုးတုန်း မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမ၏ အယူအဆမှာ အမှန်ပင် ကြောက်ခမန်းလိလိ ဖြစ်သည်။
ဌာနဆိုင်ကြီးတွင် မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အရောင်းဝန်ထမ်းမှာ စက်ဘီးဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။ “လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“Little Dong၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အာကာသထဲက ထုတ်ထားသည့် အိတ်ကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် လူငယ်တစ်ယောက်မှာ စက်ဘီးပေါ်တွင် မီးသွေးမီးဖိုတစ်လုံးနှင့် မီးသွေးအိတ်တစ်ဝက်ကို တင်ကာ စောင့်နေသည်။
“တစ်ဝက်လောက်တော့ သုံးထားတာပဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အပြည့်အဝ မကျေနပ်သည့်အသံဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
“အဲဒါကို ကြည့်မနေပါနဲ့၊ အလုပ်လုပ်တာ အကောင်းကြီးပါ။ ကျွန်တော်တို့ သိပ်တောင် မသုံးရသေးဘူး။ အိုးလိုအပ်လို့သာ လဲတာပါ” ဟု အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားက ရှင်းပြသည်။ “ပြီးတော့ မီးသွေးလည်း အများကြီး ပါလာတယ်နော်။ နောင်များ လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ညီမလေးကိုပဲ ရှာလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အတွင်းဈေးနဲ့ပဲ ပေးပါ့မယ်!”
“ဒါက ညီမလေးလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ရှင်တို့ ဇနီးမောင်နှံတွေပဲ မဟုတ်လား”
ထိုစုံတွဲမှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူတို့၏ ရိုးသားမှုများမှာ ပေါ်လွင်သွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးပါဘူး” ဟု အရောင်းဝန်ထမ်းက မျက်နှာရဲတွတ်လျက် ဝန်ခံသည်။
“ကဲပါ၊ ဒီလူငယ်လေးက ရှင်တို့ လိုချင်တဲ့အိုး ရှာပေးပြီးပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ သဘောတူတယ်။ အိုးမပါဘဲနဲ့တော့ မိသားစုကနေ ခွဲထွက်လို့ မရဘူးလေ—ကျွန်မတောင် အိမ်ခွဲနေဖို့အတွက် အမေဘက်က အိမ်ကနေ အိုးကို တောင်းယူခဲ့ရတာ”