အခန်း (၂၄) - ဘာမှမကျန်တော့ဘူး
အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးနှင့် သူမ၏ချစ်သူတို့မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က လဲလှယ်ရန် သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ထပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီး သီးခြားအိမ်ထောင်ခွဲရန် စီစဉ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
"နောင်အခါ ဒီကျောက်မီးသွေးတွေ ကုန်သွားရင် ကျွန်မဆီကိုပဲ ထပ်လာခဲ့ပါ။ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ကျောက်မီးသွေးမျိုးကိုပဲ ရအောင်ရှာပေးပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ထိုလူအား မှာကြားလိုက်သည်။
"ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောမိစေနဲ့နော်" ဟု ထိုလူက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြန်ပြောသည်။
"စိတ်ချပါ။ ကျွန်မမှာ မွေးထားတဲ့ သားသုံးယောက်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင်တို့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုအပေါ်မှာပဲ အားကိုးနေရမှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတည်ပြုပြောဆိုလိုက်သည်။
သဘောတူညီမှု ရရှိသွားပြီးနောက် သူတို့လည်း နှုတ်ဆက်ခွဲခွာကြသည်။ ထိုလူမှာ အိုးတစ်လုံးနှင့် နိုင်လွန်အိတ်တစ်လုံးကို ယူကာ ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ အရောင်းဝန်ထမ်းအား သူမ၏ပစ္စည်းများကို ခဏစောင့်ကြည့်ပေးရန် မှာထားခဲ့ကာ ကျိုးတုန်း ကို ခေါ်ရန် ထွက်သွားလေသည်။
ကျိုးတုန်း တစ်ယောက် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုနှင့် ကျောက်မီးသွေးတစ်ဝက်ခန့်ပါသည့် အိတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ့၏ ရှန်းဇီ (အတတ်ခေါ်ရသော် အဒေါ်) မှာ တကယ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်လွန်းသည်။ မြို့နေလူတန်းစားများသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းဖြစ်သော ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုနှင့် ကျောက်မီးသွေးတို့ကိုပင် ရအောင်ယူလာနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းအတွက် မည်မျှကုန်ကျလိုက်မည်နည်း။ သူတွေးမနေဘဲ မနေနိုင်ပေ။
အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်ပြီးနောက် အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး ပြန်သွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် အနက်ရောင်ဈေးသို့ တစ်ခေါက်ထပ်သွားပြန်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ နားနှစ်ဖက်ပါသည့်အိုးတစ်လုံးကို သူမ၏ အာကာသထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နိုင်လွန်အိတ်ဖြင့် ထုပ်ကာ လက်တွန်းလှည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ခြေဆေးဇလုံကဲ့သို့သော အခြားလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဌာနဆိုင်ကြီးသို့ သွားရောက်ကာ သားတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် နားရွက်များကို နှင်းကိုက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် နားဖုံးပါသော ဦးထုပ်များကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းအတွက် စက်မှုပစ္စည်းကူပွန် သုံးခု ကုန်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် ပို့ပေးထားသည့် စက်မှုပစ္စည်းကူပွန်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ကျန်ရှိသော လက်ကျန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကလေးများအတွက် ဆွယ်တာအင်္ကျီများ ထိုးပေးရန် သိုးမွှေးချည်များကို ဝယ်လိုက်သည်။
အစကတော့ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များ ဝယ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ခြေအိတ်အတွက် အဝတ်အထည်ကူပွန် လိုအပ်ပြီး ကင်းဗတ်ဖိနပ်များအတွက် စက်မှုပစ္စည်းကူပွန် လိုအပ်နေသည်။ အိပ်ရာခင်းအကြီးနှစ်ထည်၊ ဦးထုပ်များနှင့် ချည်မျှင်များကြောင့် သူမ၏ အဝတ်အထည်ကူပွန်နှင့် စက်မှုပစ္စည်းကူပွန်များမှာ လုံးဝကုန်စင်သွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်တွင် အဝတ်စလိပ်တစ်ခု ရှိနေသေးသဖြင့် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များ ချုပ်လုပ်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
"ရှောင်ရှီ ဖိနပ်နဲ့ ခြေအိတ်တွေ ချုပ်တတ်လား" ဟု အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးတုန်း ကို မေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အား အဖြူရောင်မုန့်တစ်ခု ကျွေးထားပြီး သူကလည်း ၎င်းမှာ ရှားပါးသည့် အရသာမျိုးဖြစ်ကြောင်း သိရှိကာ အရသာရှိရှိ စားသောက်နေသည်။
"ချုပ်တတ်ပါတယ်" ဟု ကျိုးတုန်း က ခေါင်းငြိမ့်ကာ အမြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ရှောင်ရှီ ကို အားနာရတော့မှာပဲ။ ကျွန်မသားတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ဖိနပ်တစ်ရံနဲ့ ခြေအိတ်နှစ်စုံစီ ချုပ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
"အဲဒါကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အဝတ်အစားတွေရော ချုပ်ဖို့လိုသေးလား။ ကျွန်မအစ်မက အဲဒါတွေလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်" ဟု ကျိုးတုန်း က ကမ်းလှမ်းသည်။
"မလိုတော့ပါဘူး။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အားနေတာဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ ချုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် လုပ်အားခရရှိမည်ဖြစ်သည့်အတွက် အကြီးဆုံးအစ်မတော် အနေနှင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လုပ်ပေးလိမ့်မည်ကို သိသည်။
သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညနေ ၄ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့ မှာ အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ လက်တွန်းလှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများချပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးတုန်း အား အိမ်တွင်းသို့ ခေါ်ကာ ရေတစ်ခွက်တိုက်ပြီးမှ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
အမေကျိုး နှင့် ကလေးများ အိမ်တွင်မရှိကြပေ၊ ကျိုးမိသားစု အိမ်မကြီးတွင် ရှိနေကြပုံရသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ တစ်နေ့တာလုံး အများပိုင်ရိက္ခာများ လွှဲပြောင်းပေးနေရသဖြင့် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်မရှိကြပေ။ မနက်ဖြန်မှာ အစားအသောက် ဝေငှမည့်နေ့ကြီးဖြစ်သည်။
ပင်ပန်းနေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပစ္စည်းအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် နေရာချလိုက်သည်။ သူမသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ အိုးကို သူမ၏ အာကာသထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုအသစ်ဖြင့် ဟင်းချက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမသည် အိပ်ရာခင်းအသစ်နှင့် မွေ့ရာနှစ်ခုကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားအသစ်ကဲ့သို့သော အခြားပစ္စည်းအချို့ကိုလည်း ထုတ်ယူရန် အခွင့်ကောင်းယူလိုက်သည်။ သူမသည် အမေကျိုး အား ဓားဝယ်မလားဟု မေးရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း (မည်သို့ဆိုစေ ၎င်းအတွက် စက်မှုပစ္စည်းကူပွန် မလိုပေ) နောက်ဆုံးတွင် မမေးဖြစ်တော့ပါ။ သူမသာ အလွယ်တကူ ပေးလိုက်ပါက ထိုအဘွားအိုမှာ ထိုမျှ "အလွန်အကျွံ" ဝယ်ယူမှုကြောင့် ထိတ်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားနိုင်သည်။ မိသားစုအိမ်ကြီးတွင် ဓားများ လိုအပ်နေသည်ကို သိသော်လည်း သူမသတိထားရပေမည်။
ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို သူမ၏အခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ သိမ်းထားလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများ များပြားသော်လည်း သိမ်းလိုက်သည့်အခါ နေရာသိပ်မယူတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ရွာသားအများအပြားမှာ သူမနှင့် ကျိုးတုန်း တို့ အိမ်ပြန်လာစဉ် လမ်းတွင် ပစ္စည်းအိတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော လက်တွန်းလှည်းကို မြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ "စည်းစိမ်ဖြုန်းတီးသူ" ဟု နာမည်တွင်သော ဤမိန်းမသည် ကျိုးချင်းပိုင် ပို့လိုက်သမျှ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ကုန်အောင်သုံးနေပြီဟု တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။
အမေကျိုး လည်း ထိုသတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူက လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးလုံးစာ ပစ္စည်းများ သယ်လာသည်ကို တွေးမိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းရဲ့အမေ ဘာကောင်းတာတွေ ဝယ်လာလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်!" ဟု အမေကျိုး က ပြောကာ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအစ်မတော်တို့မှာလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် နောက်မှ ကပ်ပါသွားကြသည်။ တတိယအစ်မတော်မှာမူ သူမအနေနှင့် ပစ္စည်းများမှ ဝေစုရမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် စိတ်မဝင်စားဘဲ အိမ်တွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးကို ညဘက် နွေးထွေးစေရန်အတွက် ဂွမ်းအင်္ကျီတစ်ထည်ကို အပြီးချုပ်ရန် အာရုံစိုက်နေသည်။
ထိုအုပ်စု လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမမှာ ပစ္စည်းအများစုကို နေရာချပြီးနေပြီဖြစ်သည်။
"အမေ၊ အဘွား! အမေ တကယ်ပဲ လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးလုံးစာ ဝယ်လာတာလား" ဟု လိမ္မာပါးနပ်သော အာဝါ က မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်သည်။
အမေကျိုး နှင့် အစ်မတော်နှစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ ဘာလိုချင်နေသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ "လက်တွန်းလှည်းတစ်စီးလုံးစာ ဟုတ်လား? အဲဒါတွေက ကောလဟာလတွေပါ။ ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက်လည်း မများပါဘူး"
အမေကျိုး သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ ရှုပ်ယှက်ခတ်မနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ရုတ်တရက် ဒုတိယအစ်မတော် သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အို ဘုရားသခင်၊ လေးယောက်မြောက်ရဲ့ မိန်းမရေ၊ မင်း ဒီကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကို ဘယ်ကရတာလဲ? ဘာလို့ ဒါကို သယ်လာရတာလဲ?"
"အရင်တစ်ခေါက် အပြင်သွားတုန်းက လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး ဝယ်ခိုင်းထားတာပါ။ ဒီနေ့မှ ကျောက်မီးသွေးအနည်းငယ်နဲ့အတူ သွားယူလိုက်တာ၊ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းတွေ အများကြီးလို မြင်ရတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
အမေကျိုး ၏ ရင်ထဲတွင် သူမ၏သားအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုဆိုသည်မှာ မြို့နေလူတန်းစားတို့၏ ဇိမ်ခံပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရရှိရန် ငွေမည်မျှ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ တွေးပင် မတွေးရဲပေ။
"မီးဖိုချောင်က အဆင်မပြေဘူးလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုက ဆောင်းရာသီအတွက် ပိုကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ အခန်းကိုလည်း နွေးထွေးနေအောင် ထိန်းထားပေးတယ်"
အမေကျိုး က ကုန်ကျစရိတ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထပ်မမေးတော့သော်လည်း အစ်မတော်နှစ်ယောက်မှာမူ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်။
"ဒါနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "Da Ni နဲ့ Er Ni အတွက် မင်းချုပ်ပေးလိုက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေက တကယ်လှတာပဲ။ Da Wa နဲ့ သူ့ညီတွေအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အင်္ကျီလက်ပြတ်နှစ်ထည်နဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ ချုပ်ပေးဖို့ အချိန်ရပါ့မလား"
"အဝတ်စ ရှိလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခဏရပ်ကာ မေးသည်။
"ရှိတယ်" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းငြိမ့်သည်။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျိုးတုန်း နှင့် ဆွေးနွေးထားသည့် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များအတွက် လုံလောက်သော အဝတ်စကို တိုင်းတာယူကာ ကျန်သည်များကို အပြင်သို့ ထုတ်လာခဲ့သည်။
"တစ်ယောက်ကို နှစ်စုံစီပေါ့။ ကြီးလာရင် ဝတ်လို့ရအောင် အနည်းငယ် ရှည်ရှည်လေးပဲ ချုပ်ပေးပါ။ ပိုနေတဲ့ အဝတ်စတွေကိုတော့ မင်းရဲ့ လုပ်အားခအဖြစ် ယူလိုက်ပါ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရေ။ မင်းရဲ့ ကျိုးယန် လေးအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အတွင်းခံအင်္ကျီနှစ်ထည် ချုပ်ဖို့ လုံလောက်မှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ထိုနွေးထွေးသော အဝတ်အစားများဖြင့်ဆိုလျှင် ကလေးများအတွက် နွေဦးရာသီအထိ အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မည်။ နွေရာသီဝတ် အဝတ်အစားများအတွက်ကတော့ နောက်မှပဲ စဉ်းစားတော့မည်၊ အခုတော့ အလျင်စလို လုပ်စရာမလိုသေးပေ။