ညရှစ်နာရီအချိန်တွင် အမေကျိုး ရောက်ရှိလာပြီး အိပ်စက်အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကလေးများမှာ ခြေထောက်မဆေးရသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ဦးစွာ ခြေထောက်ဆေးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမေကျိုး အတွက် ရေခွက်တစ်ခု သွားရောက်ယူပေးလိုက်သည်။
အမေကျိုး မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ၏ စတုတ္ထမြောက်ချွေးမက သူမအတွက် ခြေဆေးရန် ရေယူပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"အမေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကလေးတွေအတွက် ဝက်သားအဆီနည်းနည်းနဲ့ ဆန်ပြုတ်ချက်ပေးပါဦး။ အသားတွေကို အအေးခံထားဖို့ ရေတွင်းရေကို သုံးထားပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရေကိုသာ ယူဆောင်လာပေးသည်။ ခြေဆေးခြင်းကိစ္စကိုမူ အမေကျိုး ထံတွင်သာ ထားခဲ့ပြီး ရေသွန်ပေးရန်အတွက် နောက်မှ ကူညီပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာတွေများ ဝယ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးလိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ချွေးမကို မကြာသေးမီကမှ ပို၍သဘောကျလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
"သိပ်တော့ မများပါဘူး။ ကလေးတွေမှာ ဆောင်းတွင်းဝတ် အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီ မရှိသလောက် ဖြစ်နေလို့ အထည်အလိပ်နည်းနည်း ဝယ်ရဦးမယ်။ သိပ်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို အကူအညီတောင်းပြီး ချုပ်ခိုင်းလိုက်မှာပါ။ အလုပ်ရှုပ်တဲ့အတွက် သူ့ကိုလည်း အခကြေးငွေ ကောင်းကောင်းပေးမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
အမေကျိုး က စဉ်းစားမိသည်မှာ အကယ်၍ ငွေကြေးများကို သူမ၏ မြေးများအတွက် မသုံးစွဲပါက ဤချွေးမဖြစ်သူက သူမ၏ မိဘအရင်းအချာအိမ်သို့သာ သယ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ စီစဉ်ခြင်းကို ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။ "မြေးတွေအတွက် အင်္ကျီချုပ်ဖို့ကလည်း အချိန်တန်နေပါပြီ"
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ သူမနှင့် သိပ်၍ ရင်းနှီးမှုမရှိသဖြင့် အလုပ်ကိစ္စပြီးဆုံးသည်နှင့် ရေခွက်ကို ပြန်ယူသွားပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ မှာလည်း ဤလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် မြို့ပေါ်သို့ သွားရမည်ဖြစ်၍ အစောကြီး ထရမည်ကို သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မိုးမလင်းမီ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ကိုက်ခဲလာသလို ခံစားရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ထကာ မျက်နှာသစ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အမေကျိုး ထံသို့ ကြိုတင် အသိပေးရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။
မိုးမလင်းသေးသည့် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ကျိုးတုန်း မှာ လှည်းကို ဆွဲ၍ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အစောကြီး ရောက်နေသော်လည်း တံခါးမခေါက်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီနေ့တော့ မင်းကို အလုပ်ခိုင်းရတော့မယ်။ မြို့ရောက်ရင် မုန့်ဖက်ထုပ်ဖြူဖြူလေးတွေ ဝယ်ကျွေးမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးတုန်း က အိမ်မှာ စားပြီးပြီဟုဆိုကာ အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
လသည် အောက်တိုဘာလဖြစ်ရာ မနက်ခင်းများမှာ အထူးသဖြင့် မှောင်မိုက်နေချိန်တွင် အလွန်အေးစက်လှသည်။ အကယ်၍ ကျိုးတုန်း သာ သူမနှင့်အတူ မရှိပါက လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဤမှောင်မိုက်သော လမ်းကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ရန် ရဲရင့်မည်မဟုတ်ပေ။
"နေ့တိုင်း ပိုအေးလာပြီနော်။ မင်းတို့ရဲ့ စောင်က နွေးနေသေးရဲ့လား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"နွေးပါတယ်" ဟု ကျိုးတုန်း က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေသည်။
"အရင်တစ်ခေါက် မြို့သွားတုန်းက စောင်အကြီးကြီးတစ်ထည် မှာထားလို့ အိမ်မှာရှိတဲ့ တစ်ထည်ကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျိုးတုန်း မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ရှန်းဇီ၊ တကယ်ပြောတာလား"
သူတို့အိမ်တွင် စောင်များရှိသော်လည်း အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူနှင့် သူ့အစ်မမှာ ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်၍ ငယ်ငယ်ကဲ့သို့ အတူတူမအိပ်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ယောက်တစ်ထည်စီ ဖြစ်နေကြသည်။ အရင်းအမြစ်များကို ခွဲဝေသုံးစွဲရသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကတည်းက အစ်မနှင့် သူမှာ အအေးဒဏ်ကို ခံစားနေကြရသည်။ သူတို့သည် အပူပေးသည့်ကန့် (kang) ကိုသာ မှီခိုနေရသော်လည်း ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မီးငြိမ်းသွားတတ်သဖြင့် နံနက်မိုးလင်းသည်အထိ အေးစက်နေတတ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်သည် ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း သူ့အစ်မအတွက် စိုးရိမ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။
"တကယ်ပြောတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဤတစ်ခေါက် မြို့သို့သွားသည့် ခရီးစဉ်တွင် သူမသည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာမှ စောင်အကြီးကြီးတစ်ထည်နှင့် အိပ်ရာခင်းများကို "ထုတ်ယူ" ရန် စိတ်ကူးထားသည်။ ဆောင်းတွင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန်အတွက် ၎င်းတို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်လှသည်။
"ရှန်းဇီ၊ အဲဒါ ဘယ်လောက်တန်သလဲ။ အိမ်မှာ မသုံးရသေးတဲ့ အထည်ကူပွန်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ပေးလိုက်မယ်နော်" ဟု ကျိုးတုန်း က အလျင်အမြန် ကမ်းလှမ်းသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် စောင်တစ်ထည် ရရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်ရှိစောင်ကို အနည်းငယ် ဟောင်းသည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း သူမ လက်ထပ်လာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် အလွန်အမင်း ဟောင်းနွမ်းနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကျိုးတုန်း သာ မလိုချင်ပါက ၎င်းကို အိပ်ရာခင်းအဖြစ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမ၏ လျှို့ဝှက်နေရာမှ အိပ်ရာအသစ်များကိုမူ မြို့ပေါ်တွင် ပြန်ရောင်းချမည်ဖြစ်ရာ ဝယ်မည့်သူများ ရှိလာမည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးတုန်း နှင့် သူ့အစ်မ၏ ဘဝမှာ ခက်ခဲလှသည်ကို မြင်ရသည့်အပြင် အခကြေးငွေပေးသည့်တိုင် အလုပ်ကူညီပေးတတ်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် ကူညီပေးရသည်ကို မငြိုငြင်ပေ။
"ငွေကိစ္စကို မေ့လိုက်ပါ။ ငါ့မှာ ငွေမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ် ဆန်စပါးနဲ့ အစားအသောက် ဝေစုတွေ ရတဲ့အခါ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ရမှာမို့ မင်းပဲ အိမ်ကို သယ်ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များကမူ မူလပိုင်ရှင်မှာ ကျိုးအကြီးဆုံးအစ်ကိုကို အကူအညီတောင်းလေ့ရှိပြီး အမြဲတမ်း ကြက်ဥနှစ်လုံးဖြင့် အခကြေးငွေ ပေးလေ့ရှိသည်။
ကျိုးတုန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရှန်းဇီ၊ အဲဒီအကြောင်း ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်တောင် သယ်ပေးမှာပါ"
"အဲဒါအပြင် ဒီနေ့တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ။ ငါ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ဖို့ ရှိတယ်။ ဒီခရီးက မင်းကို အတော်ပင်ပန်းစေလိမ့်မယ်" ဟု သူမက သတိပေးလိုက်သည်။
သူတို့ လမ်းဆက်လျှောက်ကြရာ ကောင်းကင်စတင် လင်းလာချိန်တွင် ခရီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ဗိုက်ဆာလာသည်။ လူကြားထဲတွင် ပစ္စည်းထုတ်စား၍ မဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကျိုးတုန်း ကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး မုန့်ဖက်ထုပ်သုံးလုံး ဝယ်လိုက်သည်။ တစ်လုံးမှာ သူမအတွက်ဖြစ်ပြီး နှစ်လုံးမှာ သူ၏အတွက် ဖြစ်သည်။
ကျိုးတုန်း က ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က သူသည် အလေးအပင်များ သယ်ရဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးကာ အတင်းအကြပ်ပင် ကျွေးလိုက်သည်။
သူ မုန့်ဖက်ထုပ်များကို စားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတစ်သက်တွင် စားဖူးသမျှ အအရသာရှိဆုံး အစားအစာပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် သုံးလုံးလောက် ထပ်စားနိုင်သော်လည်း မုန့်ဖက်ထုပ်နှစ်လုံးမှာ သူ့ဗိုက်ကို အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးရေးသမဝါယမ သို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့များမှ လူအများအပြားလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး ရိက္ခာများနှင့် ကူပွန်များ ရရှိထားကြသဖြင့် တစ်နှစ်စာအတွက် လိုအပ်သည်များကို စုဆောင်းနေကြသည်။
ဆိုင်မှာ လူစည်ကားနေပြီး အထည်အလိပ်များမှာ မရှိသလောက် ဖြစ်နေသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ မှာ စိတ်မပူပေ။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို နောက်ပိုင်းတွင် အမှောင်ဈေးကွက်မှ ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော်လည်း အခြားကုန်ပစ္စည်းများကိုမူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ အရန်စားနပ်ရိက္ခာ ကူပွန်များကို အသုံးပြုကာ ပုစွန်ခြောက်၊ မှိုခြောက်၊ ရေမှော်၊ မှိုနက်နှင့် စွန်ပလွံသီးနီများကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
သူမသည် ပုစွန်၊ မှိုနှင့် ရေမှော်တို့ကို တစ်ဂျင်စီ၊ စွန်ပလွံသီးနီနှင့် မှိုခြောက်တို့ကို နှစ်ဂျင်စီစီ ဝယ်ယူလိုက်သည်။ မှိုခြောက်မှာ သူမနှင့် ကလေးများ နှစ်သက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် White Rabbit သကြားလုံး သုံးထုပ်၊ အရေးပေါ်အတွက် သကြားဖြူ တစ်ဂျင်နှင့် မောလ်တက်နို့မှုန့် နှစ်ဘူးကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်သီးဗူးများကိုလည်း ဝယ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ သိပ်၍ စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ကလေးများမှာ တစ်ခါမျှ မစားဖူးကြသေးပေ။
သူမသည် ကောက်ညှင်းမုန့်ချောင်းများကဲ့သို့သော အခြားမုန့်အမျိုးမျိုးကိုလည်း ဝယ်ယူလိုက်ပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းကို ပစ္စည်းများအားလုံးကို စုစည်းရန် အထုပ်ကြီးတစ်ခု တောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးတုန်း ကို ခေါ်၍ ပစ္စည်းများကို သယ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ် ကျိုးတုန်း မှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်လာရသဖြင့် သန်မာသူဖြစ်သည်။ သူမ မည်မျှပင် အကုန်အကျခံလိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပါးစပ်မှာ တုန်ရီသွားသည်။
သမဝါယမတွင် ဈေးဝယ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးတုန်း ကို ဌာနဆိုင်ကြီးသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူသည် အပြင်တွင် လှည်းနှင့် ဝယ်ထားသော ပစ္စည်းများကို စောင့်ပေးနေခဲ့ပြီး သူမကမူ အိမ်ကျန် အထည်ကူပွန်များဖြင့် စောင်အုပ်ကြီး နှစ်ထည် ဝယ်ယူရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။