ဒီတစ်ခါတော့ ကျိုးတာဝါ ဘယ်နေရာမှာ သွားဆော့နေမှန်း မသိရတာကြောင့် အာဝါ လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ အာဝါ က ရွာထဲက ကလေးတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးကို တွေ့ရင် အိမ်ပြန်လာပြီး ကန်စွန်းဥကြော်စားဖို့ ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်သည်။
အာဝါ ကတော့ သူ့ဘာသာ အိမ်ကို ပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ ကျိုးတာဝါ တစ်ယောက် အကြောင်းကြားစာ ရောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ အာဝါ၊ ဆန်ဝါ တို့က စားသောက်ပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူမကတော့ သူ့အတွက် ကန်စွန်းဥကြော်တစ်ချပ် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။
"အမေကလည်း သမီးတို့ ကန်စွန်းဥကြော်စားမယ်လို့ ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ" လို့ ကျိုးတာဝါ က လက်ဆေးရင်း စောဒကတက်သည်။
"အမေက အာဝါ ကို မင်းဆီ သွားပြောခိုင်းလိုက်တယ်လေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တာဝါက အာဝါ ကို ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ရှာတာလည်း မဟုတ်ဘဲ အစားစားဖို့ အိမ်ကို ပြေးလာတာပဲ မဟုတ်လား"
"ငါ ရှာတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မတွေ့လို့ တခြားသူကို အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်တာ" လို့ အာဝါ က ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောသည်။ "မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီးက အခုချိန်မှာ အိမ်ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
ကန်စွန်းဥကြော် သုံးချပ်လောက် စားထားပြီးဖြစ်တဲ့ အာဝါ က ဗိုက်ဝနေပြီဖြစ်လို့ သူ့အစ်ကိုနဲ့ စကားများနေချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။
တာဝါကတော့ ကျန်နေတဲ့ ကန်စွန်းဥကြော်တစ်ချပ်ကိုသာ ငေးကြည့်နေရသည်။ သူ့အစာစားနိုင်တဲ့ အားနဲ့ဆိုရင် ဒါက လုံလောက်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူက အာဝါ ကို လှည့်ကြည့်ပြီး "မင်း ဘယ်နှစ်ချပ် စားလိုက်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်သည်။
"သုံးချပ်" လို့ အာဝါ က ဖြေသည်။
"အမေကလည်း ဘာလို့ သူ့ကို ကျွန်တော့်ဝေစုအထိ စားခိုင်းရတာလဲ" လို့ တာဝါက မကျေမနပ်နဲ့ ညည်းညူသည်။
"ဘယ်သူက မင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ သွားဆော့ခိုင်းလို့လဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။ "မှတ်ထား၊ နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားဆော့ရင် အိမ်နားတစ်ဝိုက်မှာပဲ ဆော့။ မဟုတ်ရင် အမေချက်တာ ဘာမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမဲ့လည်း စည်းကမ်းမဲ့ လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ပေ။ သူမ သတိထားမိတာကတော့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာထက် အရသာရှိတဲ့ အစားအစာနဲ့ ဆွဲဆောင်တာက ကလေးတွေကို အိမ်နဲ့နီးနီးမှာပဲ ဆော့နေအောင် စည်းရုံးဖို့ ပိုထိရောက်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
တာဝါက အာဝါ ကို သူ ဘယ်နေရာတွေမှာ အမြဲဆော့တတ်သလဲဆိုတာ ပြောပြချင်ပေမဲ့ အာဝါ က စိတ်မဝင်စားပေ။ သူက တာဝါ သွားနေကျနေရာတွေက များလွန်းလို့ ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းဆန်သည်။
ခဏအကြာမှာတော့ ရန်ပွဲလေး ဖြစ်ပွားပြီး အာဝါ က တာဝါ့အထိုးခံရလို့ အော်လိုက်တဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဆုံးမလိုက်သည်။
အခြေအနေ ငြိမ်ကျသွားတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က "မင်းတို့ အဖွားကို ပြောလိုက်ပြီလား" လို့ မေးသည်။
"ပြောလိုက်ပါပြီ၊ အဖွားက အလုပ်မရှုပ်တဲ့အချိန်ကျရင် လာခဲ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖွားအတွက် ထမင်းဟင်း ပြင်ပေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောပါတယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က ပြန်ဖြေသည်။
ဘယ်လိုပဲ ပြောပြော လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ အမေကျိုး အတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အကူအညီ တောင်းရမှာလေ။
သူမက နေ့လယ်စာအတွက် ထမင်းပေါင်းသည်။ ဆန်ဆေးပြီးတဲ့အခါ သံအိုးထဲမှာ နာရီဝက်လောက် စိမ်ထားပြီးမှ ပေါင်းသည်။ ဒီရွာမှာ ထမင်းစားကြပေမဲ့ အများအားဖြင့်တော့ လူနည်းတဲ့ အိမ်တွေမှာပဲ စားလေ့ရှိပြီး အများစုကတော့ ခေါက်ဆွဲကိုပဲ အားကိုးကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆန်ဖြူဆိုတာ ရှားပါးပြီး ဝယ်ဖို့အတွက် စားနပ်ရိက္ခာလက်မှတ်တွေ လိုအပ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှင်ဟောင်းက ဆန်ကို နှစ်သက်သလို လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကြိုက်နှစ်သက်တာကြောင့် ဆန်ပုံးထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း ဆန်ပြည့်နေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ သူမ အမြဲတမ်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားတတ်သည်။
သူမက အစားနည်းသလို ကလေးသုံးယောက်ကလည်း ကြီးထွားလာတဲ့အရွယ် မဟုတ်သေးပေမဲ့ တာဝါကတော့ အရင်ကထက် ပိုစားလာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးထားတာကြောင့် သူက ပိုပြီး သန်မာလာပုံရသည်။
အမေကျိုး အတွက်ဆိုရင်တော့ သူမ အစားအသောက် ပိုစားနိုင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားသည်။
သူမက ထမင်းကို စုစုပေါင်း ရှစ်ပန်းကန်စာလောက် ပေါင်းသည်။ သူမ၊ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ အတွက် သုံးပန်းကန်၊ တာဝါအတွက် နှစ်ပန်းကန်၊ အမေကျိုး အတွက် သုံးပန်းကန် ခွဲဝေလိုက်သည်။
ဆားနယ်ထားတဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သား အတော်လေး ကျန်နေသေးတာကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က ဥယျာဉ်ထဲက သခွားသီးနှစ်လုံးကို ခူးလိုက်သည်။ ထမင်းကျက်တဲ့အခါ ဝက်သားသုံးထပ်သားကို ဒယ်အိုးထဲမှာ ပြန်နွှေးသည်။ အသားတွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီးတဲ့နောက် ကျန်နေတဲ့ အရသာရှိတဲ့ ဝက်ဆီနဲ့ သခွားသီးကို မွှေးနေအောင် ကြော်လိုက်သည်။ အစာပွင့်ဟင်းအဖြစ်နဲ့တော့ ပင်လယ်ရေမှော်နဲ့ ကြက်ဥဟင်းချိုကို ချက်လိုက်သည်။
သာမန် ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာပေမဲ့ အမေကျိုး ရောက်လာပြီး ဒီဟင်းပွဲတွေကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်သွားရသည်။ ဒါဟာ ရှေးခေတ်က မြေရှင်တွေရဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားနားတဲ့ ခမ်းနားမှုမျိုး ဖြစ်နေလို့ပဲ။
"အမေ၊ ထိုင်ပါဦး၊ ထမင်းစားရအောင်။ အမေ့အတွက် သီးသန့် ထမင်းပေါင်းထားတာ၊ မစားရင် အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ သားလေးတွေကိုတော့ ညကျရင် ဝက်သားအသားစိမ်းပြုတ်ရည် တိုက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
အမေကျိုး ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ ကန့်ကွက်ချက်တွေကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသည်။ သူမ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆားနယ်ဝက်သားပန်းကန်နဲ့ ဆီပြန်နေတဲ့ သခွားသီးကြော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ မွှေးရနံ့တွေက သူမရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို မလျှော့ချနိုင်ပေ။ သူမရဲ့ ချွေးမလေးကတော့ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖို့ ဘယ်လိုမှ နားမလည်တော့ဘူးပဲ!
"အဖွား၊ မြန်မြန်စားကြည့်ပါ၊ အရမ်းမွှေးတာ" လို့ တာဝါက သူ့အမေ ခပ်ပေးထားတဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို အဖွားဆီ ကမ်းပေးရင်း ပြောသည်။
အာဝါ က စားစပြုနေပြီး ဆန်ဝါ ကတော့ သူ့အမေ ခွံ့ကျွေးတာကို စောင့်ရင်း ပါးစပ်လေးဟပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေသည်။
"အမေ၊ စားလေ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထိုင်မနေပါနဲ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က တိုက်တွန်းသည်။
သူမက ဆန်ဝါ ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ ဆန်ဝါ က စားချိန်မှာ အလွန်လိမ္မာသည်။ သူမ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူစားချင်တာတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သူက အသားကို ကြိုက်ပြီး အစားအသောက်လည်း ကောင်းတာကြောင့် ထမင်းတစ်ဝက်လောက်နဲ့ အသား၊ ဟင်းရွက်တွေကို ကောင်းကောင်းစားပြီးမှ သူမခြေရင်းမှာ ဆော့ခိုင်းထားလိုက်သည်။
"အမေ၊ အရသာ ရှိတယ်မလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးသည်။
အမေကျိုး ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားသည်။ *ဒီလောက် ဆီတွေ သုံးထားမှတော့ အရသာရှိမှာပေါ့* လို့ သူမ တွေးမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဆန်ဝါ ကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးနေတာကို မြင်တော့ သူမ စိတ်နည်းနည်း အေးသွားသည်။ ဒီကလေးမကတော့ ငွေဖြုန်းတီးတတ်တုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကလေးတွေအတွက်တော့ ငွေသုံးနေတာပဲလေ။ သူမရဲ့ စိတ်က နည်းနည်း လျော့ကျလာသည်။
"ဘာလို့ ငါ့ကို နေ့လယ်စာ စားဖို့ ခေါ်ရတာလဲ" အမေကျိုး စားပြီးတဲ့အခါ မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမအတွက် ထမင်းထပ်ဖြည့်ကာ သခွားသီးကြော်ထားတဲ့ ဆီတွေကို ထမင်းပေါ် လောင်းချပေးလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ထမင်းက ပိုပြီး မွှေးသွားသည်။ "ဒီလိုပါ၊ သမီး ဆောင်းရာသီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့ ကောင်တီမြို့မှာ ခြောက်သွေ့တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်မလို့ပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ သမဝါယမကလည်း ဘာမှ သိပ်မရှိဘူးလေ။ ဒီတစ်ခေါက် သွားပြီးရင်တော့ ဒီနှစ်ထဲ နောက်ထပ် ထွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန် မနက် ငါးနာရီလောက် ထွက်မှာမို့လို့ ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးပြီး ထမင်းဟင်း ချက်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ" လို့ သူမ ရှင်းပြသည်။
သူမကို တားလို့ မရနိုင်မှန်း သိတဲ့အတွက် အမေကျိုး မှာ သဘောတူရုံမှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူမ ငြင်းလိုက်ရင် လင်ချင်းဟဲ့ က ကလေးတွေကို ထားခဲ့ပြီး သွားမှာပဲဆိုတာ သူမ သိသည်။
"မလိုအပ်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ ဘာမှ မဝယ်နဲ့ဦး" လို့ အမေကျိုး က မှာသည်။
"သိပါတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်သည်။
အမေကျိုး ထမင်းသုံးပန်းကန်လောက် စားပြီးတဲ့နောက် အိမ်ကို ပြန်သွားသည်။ သူမ မပြန်ခင်မှာတော့ မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး လမ်းလျှောက်မလာရအောင် ဒီည ကလေးတွေနဲ့အတူ အိပ်ပေးမယ်လို့ ပြောသွားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ညစာအတွက်ပါ အတူစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပေမဲ့ အမေကျိုး က ငြင်းလိုက်သည်။
တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူမကို ညအိပ်ဖို့ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တဲ့အတွက် အမေကျိုး အံ့ဩသွားမိသည်။ ထိုမိန်းမရဲ့ ပုံမှန် စရိုက်အတိုင်းဆိုရင် သဘောတူခဲ့ရင်တောင် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့ က အရင်က လူမှ မဟုတ်တော့တာ။ သူမက အရင်က မိန်းမအတိုင်း ပြုမူလို့ မရသလို အမေကျိုး က ကလေးတွေကို ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေရင် သူမ ဘယ်လိုမှ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး ကတော့ အစားအသောက်တွေနဲ့ စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဖခင်ကျိုးကို ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ပြန်ပြောပြသည်။ သူမက ငွေဖြုန်းတီးတာနဲ့ ပိုလျှံအောင် လုပ်တတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေကလွဲရင် သူမရဲ့ ချွေးမလေးဟာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ မှတ်ချက်ချသည်။
"သူက ငါတို့နဲ့ ခွဲနေတာ ကြာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ဝင်စွက်ဖက်နေတာလဲ" လို့ ဖခင်ကျိုးက ပြန်ပြောသည်။ "သူ ကလေးတွေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်တာပဲ လုံလောက်ပါပြီ"
အနည်းဆုံးတော့ လင်မိသားစုကိုပဲ အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့နေတဲ့ သူမရဲ့ အကျင့်ဟောင်းထက်တော့ အများကြီး သာတာပေါ့လို့ သူ တွေးလိုက်သည်။