**အခန်း (၂၀) - ကန်စွန်းဥကြော်**
ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ နောက်ကျောကနေ တီးတိုးပြောဆိုနေကြတဲ့ စကားတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ သူ့သားသုံးယောက်ဟာ ညဘက်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အိပ်ပျော်ခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ အဝတ်လျှော်ပြီး ပြန်လာကာ ဆန်ပြုတ်တစ်အိုး တည်ထားလိုက်တယ်။ သူက ကလေးတွေကို သုံးရက်တစ်ခါ ရေချိုးပေးတဲ့ အလေ့အကျင့်ရှိပေမဲ့ ညတိုင်းမှာတော့ သူတို့ခြေထောက်တွေကို သေချာဆေးကြောပေးဖို့ မမေ့လျော့ခဲ့ပါဘူး။
နံနက်စာအတွက် ဝက်သားသုံးထပ်သား အငန်ကြော်ကို သားသုံးယောက်အတွက် ကြော်ပေးလိုက်တယ်။ အသားက ကြိုတင်နယ်ပြီးသားမို့ ထွေထူးလုပ်စရာမလိုဘဲ ဒယ်အိုးထဲ ရောက်တာနဲ့ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး မွှေးပျံ့သွားတော့တယ်။ ဒယ်အိုးထဲက ကျန်တဲ့အဆီနဲ့ပဲ ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ကြက်ဥတစ်လုံးစီကို မုန့်ကြော်သလို ကြော်ပေးလိုက်တယ်။
ရိုးရှင်းတဲ့ အစားအစာဖြစ်ပေမဲ့ သားသုံးယောက်ကတော့ အလွန်ကို ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။
"အမေ၊ အပြင်မှာ လူတွေက အမေ အိမ်မှုကိစ္စ ဘယ်လိုစီမံရမှန်း မသိဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်" လို့ ကျိုးတာဝါ က ကြက်ဥကို အငမ်းမရ စားရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူက တခြားကလေးတွေနဲ့ ဆော့နေတုန်း ဒီစကားတွေကို ကြားခဲ့ရတာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ကျိုးအာဝါ ကလည်း အဲဒီစကားကို ကြားထားတာမို့ ခေါင်းညိတ်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး "ပြီးတော့ သားတို့ကရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ အမေက ဘဝကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရမှန်း မသိဘူးလို့ ထင်လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျိုးတာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်။
"အမေ၊ ဒါက အကောင်းဆုံး နေထိုင်နည်းပဲ" လို့ ကျိုးအာဝါ က ဖြည့်စွက်ပြောတယ်။
"အရသာရှိတယ်" လို့ စားမြိန်တဲ့ ဆန်ဝါ ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးလိုက်ပြီး "သူတို့ပြောချင်ရာ ပြောပါစေ။ သူတို့ပိုက်ဆံကို ငါသုံးနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ယောက်ျားက ငါသုံးဖို့ လုံလောက်အောင် ရှာပေးနိုင်တယ်၊ ဒါဆို ငါဘာလို့ မသုံးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ မွေးထားတဲ့ သားသုံးယောက် ရှိသေးတယ်။ သားတို့ ကျန်းမာပြီး ဖြူဖွေးဝဝလေးတွေ ဖြစ်လာအောင် မလုပ်ပေးရဘူးလား။ သားတို့လို စားစရာလေးတွေအတွက် ပိုက်ဆံမသုံးရင် နောက်ပြီး ဘယ်သူ့အတွက် သုံးရမှာလဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျိုးတာဝါ က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးအာဝါ ကတော့ ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။ ကျိုးဆန်းဝါ ကတော့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး သူ့အမေ အစာခွံ့ကျွေးတာကိုပဲ စောင့်နေရှာတယ်။
"မြန်မြန်စားကြ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ "စားပြီးရင် အဘွားဆီသွားပြီး ပြောင်းဖူးတွေ နေလှန်းပေးလိုက်ဦး။ နေ့လယ်ကျရင် အဘွားကို ဒီအိမ်မှာ လာစားဖို့ ပြောလိုက်"
"အမေက အဘွားဆီက တစ်ခုခု လိုလို့လား" လို့ ကျိုးတာဝါ က မေးတယ်။
"ဟုတ်တယ်" လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။
"ကောင်းပါပြီ"
နံနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ကလေးတွေက ဆော့ဖို့ ထွက်သွားကြတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ ဆန်ဝါ ကို အစာကျွေးပြီးတဲ့နောက် တံခါးဝမှာ အာဝါ နဲ့ ဆော့ခိုင်းထားလိုက်ပြီး စားပွဲကို သိမ်းဆည်းကာ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်တယ်။
မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ အလွန်အမင်း တွက်ကပ်ပြီး လက်တွေ့ဆန်လွန်းတဲ့ သဘောထားကို သူ မနှစ်သက်ပေမဲ့ တခြားကိစ္စတွေမှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ ဟာ မူလပိုင်ရှင်ကို အတော်လေး လေးစားမိတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် မူလပိုင်ရှင်က အိမ်ကို အမြဲသန့်ရှင်းပြီး စနစ်တကျ ရှိနေအောင် ထားတတ်တယ်။ ဘာတစ်ခုမှ နေရာလွဲတာမျိုး မရှိဘူး။ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီအချက်ကိုတော့ သဘောကျတယ်။
အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးတဲ့အခါ သူက မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို နေလှန်းဖို့ ထုတ်လိုက်တယ်။ အဝတ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက အလွန်ကောင်းပြီး အဝတ်ဗီရိုထဲမှာ အစုံလိုက် အများကြီးရှိသလို အပေါက်အပြဲမရှိဘဲ အခြေအနေကောင်းနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ မူလပိုင်ရှင်ကတော့ ဒါတွေကို မကျေနပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ မနှစ်က အဝတ်တွေက ဒီနှစ်အတွက် မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာပါ။ သူက အသစ်ချုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး သူ့သားသုံးယောက်ကိုတော့ ရှိတာနဲ့ပဲ ကျေနပ်ခိုင်းထားခဲ့တာပါ။ တကယ်တော့ မူလပိုင်ရှင်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို မိဘအိမ်က ချွေးမတွေဆီ အများကြီး ပို့ပေးလေ့ရှိပေမဲ့ သူ့ဆီမှာတော့ အဝတ်တွေ အပြည့်အလျှံ ကျန်နေပါသေးတယ်။ နွေရာသီအတွက် သုံးစုံ၊ ဆောင်းဦးအတွက် သုံးစုံနဲ့ ဆောင်းရာသီအတွက် ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အစုံနှစ်စုံ ရှိတယ်။
ဒီနှစ်မှာလည်း နောက်ထပ် အစုံသစ်တစ်ခု ချုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီး အဟောင်းတွေကိုတော့ မိဘအိမ်ဆီ ပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ အရင်က လင်မိသားစုကတော့ ဒီလိုသမီးမျိုးကို မွေးထားရလို့ အများကြီး အမြတ်ထွက်ခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ သူ့သားတွေကိုပဲ အရင်ဦးစားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ မိဘအိမ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ အပိုအရင်းအမြစ်တွေ သူမှာ မရှိဘူး၊ အထူးသဖြင့် အခုသူသုံးနေတဲ့ အရာအားလုံးက ကျိုးချင်းပိုင် ရဲ့ ချွေးနည်းစာနဲ့ ဝယ်ထားတာတွေ ဖြစ်လို့ပါ။
သူ့အဝတ်တွေကို နေလှန်းရင်း သားတွေရဲ့ အဝတ်တွေကိုလည်း ထုတ်လိုက်တယ်။ သားသုံးယောက်မှာ အဝတ်က အလွန်နည်းတယ်၊ အခုဝတ်ထားတဲ့ ဆောင်းဦးအစုံနဲ့ လျှော်ထားတဲ့ အပိုတစ်စုံပဲ ရှိတယ်။ ဗီရိုထဲမှာ ကျိုးတာဝါ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီက ဝတ်ခဲ့တဲ့ အစုံတစ်စုံ ရှိပေမဲ့ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ မှာတော့ ဘာမှမရှိဘူး။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီက ထင်းရှားပါးတာကြောင့် အခန်းနှစ်ခန်းလုံးကို မနွေးပေးနိုင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ခဲ့ရတာပါ။ အိပ်ရာထဲမှာ ဆီးသွားမိလို့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ အရိုက်ခံရတာလည်း ခဏခဏပါပဲ။
ဒီနှစ်မှာတော့ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကလေးတစ်ယောက်စီအတွက် အစုံသစ်၊ နွေးထွေးတဲ့ အတွင်းခံနဲ့ ဘောင်းဘီတွေ ချုပ်ပေးရမယ်။ နွေရာသီအဝတ်တွေကလည်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီမို့ အဲဒါတွေကိုလည်း အစားထိုးဖို့ စီစဉ်ရမယ်။
မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ ဝါဂွမ်းတစ်လိပ်ကို လက်ရှိ သုံးဒင်္ဂါးလောက်ပဲ ရှိပြီး ဘောက်ချာမလိုတဲ့အတွက် သူ့အတွက်တော့ ဈေးသက်သာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဝတ်တစ်လိပ်နဲ့ အစုံအများကြီး ချုပ်လို့ရတယ်။ သူ နောက်တစ်နေ့မှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။
အိမ်မှုကိစ္စတွေ ပြီးတဲ့အခါ သူက အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့ မြေကြီးပေါ်မှာ ဆော့နေတာကို ခဏကြည့်ပြီး အထဲကို ပြန်ဝင်ကာ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်တယ်။ သူ့ရဲ့ အာကာသအိတ်ထဲကနေ စက္ကူနဲ့ ဘောပင်ထုတ်ပြီး လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းပြုစုလိုက်တယ် - ပုစွန်ခြောက်၊ စွန်ပလွံနီ၊ ကျောက်မီးသွေး၊ မီးဖို၊ ရေချိုးဇလုံနဲ့ ကြွေခွက်နှစ်ခွက်။ အိမ်မှာ ခွက်တစ်ခွက် ရှိပြီးသားပေမဲ့ သောက်ရေအတွက် နောက်ထပ် နှစ်ခွက်လိုချင်ပြီး အဟောင်းကိုတော့ သွားတိုက်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတယ်။
သူ ရေနွေးအိုး မလိုဘူး။ ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်လာတုန်းက ယူလာပေးထားတာ ရှိပြီးသားမို့ အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ အဲဒါက တစ်လုံးတည်း ရှိတာမို့ မူလပိုင်ရှင်က မိဘအိမ်ကို ပေးဖို့ နှမြောနေခဲ့တာ၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။
သူက ကလေးတွေအတွက် နို့မှုန့်တစ်ဗူးနဲ့ ယုန်ဖြူမုန့် အချိုလေးတွေ ဝယ်ဖို့လည်း စီစဉ်ထားတယ်။ ဒီခေတ်မှာတော့ အဲဒီမုန့်တွေက ဇိမ်ခံပစ္စည်းလို့ သတ်မှတ်ကြပြီး နို့တစ်ခွက်သောက်ရသလိုမျိုးပါ။ ဈေးကြီးပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူ့မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကလေးတွေရဲ့ ဖခင်က မကြာခင်မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ပြန်ယူလာပေးတော့မှာလေ။
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မှိုတွေကို စာရင်းထဲ ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်။ ဒေသတွင်း ပစ္စည်းရောင်းတဲ့ဆိုင်မှာ မှိုခြောက်နဲ့ ရေညှိ နည်းနည်းပဲ ရှိတာမို့ မြို့ထဲမှာ ပိုရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ရွှေဖရုံသီးတွေလည်း လိုအပ်သေးတယ်။
စာရင်းကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူ ကျေနပ်သွားတယ်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ မြို့ကို ထပ်သွားဖို့ မစီစဉ်တော့ဘူး။ ဝေးလွန်းပြီး ခရီးသွားရတာ ပင်ပန်းတယ်။
မနက် ၈ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်။ တတိယမြောက် ချွေးမရဲ့ အပ်ချုပ်လုပ်ငန်း ဘယ်လောက်ပြီးလဲဆိုတာ သိရအောင် လင်မိသားစုအိမ်ကို သွားမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြဿနာတက်မှာ ဒါမှမဟုတ် လူတွေကို စိတ်ပူစေမှာ မလိုချင်ဘူး။
ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့တာနဲ့ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးယူပြီး ကျောက်သကြားနည်းနည်းထည့်ကာ ရေနွေးပူပူလောင်းထည့်ပြီး အအေးခံထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို အခွံနွှာပြီး အချောင်းလိုက် လှီးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချောင်းတွေကို မုန့်ညက်နဲ့ တို့ပြီး ခုနက သကြားရေနဲ့ ရောနယ်လိုက်တယ်။
ဆီသုံးရတာကို သူ မနှမြောဘူး။ သူ့သားသုံးယောက်အတွက် မုန့်လုပ်ပေးတာက ရှားပါးလှတဲ့အတွက် သူတို့ကို အကောင်းဆုံး ကျွေးချင်တယ်။
ကန်စွန်းဥကြော်နေတုန်းမှာပဲ မွှေးပျံ့တဲ့ အနံ့လေးက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်သွားတယ်။ တံခါးဝမှာ ဆော့နေတဲ့ အာဝါ နဲ့ ဆန်ဝါ တို့က အနံ့ကို ချက်ချင်း ရလိုက်ကြတယ်။
"အမေ၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" လို့ အာဝါ က တံတွေးမြိုချရင်း မေးလိုက်တယ်။
"ကန်စွန်းဥကြော်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သားကြီး အနားမှာ ရှိမရှိ သွားကြည့်လိုက်ဦး။ ရှိရင် အိမ်ပြန်လာပြီး စားဖို့ ပြောလိုက်။ မရှိရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"