ကျိုးတာဝါ က သူ့ညီငယ်ရဲ့လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး “အမေ၊ အခုလောလောဆယ် ကြက်ပေါက်စလေးတွေမှ မရှိတာ” ဟု ထောက်ပြလိုက်သည်။
“မရှိဘူးလား” အာဝါ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရသည်။
“အခုလောလောဆယ် ကြက်ပေါက်စတွေ မရှိသေးတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ လာမယ့်နွေဦးကျရင်တော့ မွေးဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ အဲဒီကျရင် ရွာသားတွေဆီကနေ ဝယ်လို့ရမှာပါ။ အကယ်၍ ကြက်မွေးဖြစ်ရင်တောင် အဓိကပြဿနာက သူတို့ကို ဘာကျွေးမလဲဆိုတာပဲ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြလိုက်သည်။
အိမ်မှာက ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်လည်း နည်းပါးလှသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဖေးဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းမှာဆိုလျှင် ဟင်းရွက်ရိုးတံအလွတ်တွေသာ ရှိသည်။ ကြက်မွေးခြင်းသည် အကျိုးရှိမည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ မူလပိုင်ရှင်က သန့်ရှင်းရေးကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသူဖြစ်၍ အနံ့အသက်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ကြက်မွေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ ကြက်ခြံကို စနစ်တကျ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလျှင် အနံ့အသက် ပြဿနာမရှိနိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ နောက်ဖေးခြံဝင်းကလည်း အိမ်နှင့် အတော်အသင့် ဝေးနေသည်မဟုတ်ပါလား။
ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာလျှင် သူ့ကို ကြက်ခြံဆောက်ခိုင်းရမည်။
“အိမ်မှာ ကြက်တွေမွေးထားရင် နောက်ကျရင် ကြက်သားတွေ စားရမှာလား” ကျိုးတာဝါ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“ကြက်တွေက ဥအုဖို့လေ!” ကျိုးအာဝါ က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ကြက်တွေကို စားပစ်လိုက်ရင် ဥတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဥတော့မှာလဲ။
“ဒါပေမဲ့ ကြက်သားက အရသာရှိတာကို!” ကျိုးတာဝါ က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ကျိုးအာဝါ မှာ တံတွေးမြိုချလိုက်မိပြီး အမေဖြစ်သူကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။ ကလေးငယ်က ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲက အဓိပ္ပာယ်ကို လင်ချင်းဟဲ့ ဖတ်မိလိုက်သည်။ *အမေ၊ သား ကြက်သား မစားဖူးသေးဘူး* ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။
“စောင့်ကြည့်နေကြပါ။ မကြာခင် ဝယ်လာပေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ကတိပေးလိုက်သည်။
“အမေက အကောင်းဆုံးပဲ!” အာဝါ က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အနာဂတ်တွင် လူဆိုးညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ ဗျူဟာမှူးဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာပါလာသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ သြဇာလွယ်ကူသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ရက်အနည်းငယ် ခံယူပြီးနောက်တွင် မူလပိုင်ရှင်အပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် အေးစက်သော အမြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူမနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။ ယခင်က မူလပိုင်ရှင်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မတောင်းဆိုရဲခဲ့သည့်အတိုင်း မနေ့ညကပင် သူမအခန်းထဲတွင် ဆန်ဝါ နှင့်အတူ အိပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သေးသည်။
ကလေးတွေသည် အကဲခတ်ကောင်းကြသည်။ ဘယ်သူက ကိုယ့်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံသလဲဆိုတာ သူတို့ သိကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သူတို့ကို ကြင်နာကြောင်း သိထားသည့်အတွက် သူသည် တောင်းဆိုရဲသည့်သတ္တိ ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သူတို့အခန်းသူတို့မှာပဲ အိပ်ရန် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နောက်နှစ်ကျရင် ကြက်တွေမွေးတဲ့အခါ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေကပဲ ကြက်စာကျွေးရမယ်နော်” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခြံထဲက ပိုးကောင်တွေဖမ်းပြီး ကြက်ပေါက်စလေးတွေကို ကျွေးမယ်!” အာဝါ က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်က မြေကျိုးတွေကို တူးပြီး အိမ်သယ်လာပေးမယ်!” ကျိုးတာဝါ က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
“စားမယ်၊ ကြက်သား စားမယ်” ဆန်ဝါ က အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်ကို ကြည့်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
အာဝါ က ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ပြီး ကြက်ပေါက်စတွေကို ဥအုဖို့ မွေးရမှာဖြစ်ပြီး မစားရကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
မိသားစုသည် ညနေ ငါးနာရီမတိုင်မီ ညစာစားပြီးကြသည်။ ဝက်သားဖက်ထုပ်တွေက မွှေးကြိုင်နေသော်လည်း ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် အများကြီး မစားနိုင်ကြဘဲ တစ်ပွဲစာ ကျန်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးတုန်း က ထင်းတွေ ထပ်သယ်လာသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဖက်ထုပ်ပွဲကို ယူပေးပြီး “ကျိုးတုန်း၊ ဒီဖက်ထုပ်ပွဲကို အိမ်ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါ။ မင်းနဲ့ တိုင်ပင်စရာ ရှိတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးတုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရှန်းဇီ၊ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းစရာရှိရင် ပြောပါ၊ ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖက်ထုပ်တွေကိုတော့ တာဝါတို့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ စားပါစေ”
“အစ်ကို ကျိုးတုန်း၊ ကျွန်တော်တို့ စားပြီးပြီ” ကျိုးတာဝါ က ဝင်ပြောသည်။
ကျိုးအာဝါ ကတော့ အမေဖြစ်သူ ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို ပေးလိုက်တာကို မလိုလားမှန်း သိသာပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။
“ကြားလိုက်တယ်မဟုတ်လား။ သူတို့ စားပြီးပြီတဲ့။ ဒီဖက်ထုပ်ပွဲကို မယူရင် မင်းနဲ့ ဒီကိစ္စ တိုင်ပင်လို့ မရဘူး” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းတိုက်တွန်းသည်။
ကျိုးတုန်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပန်းကန်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ “ရှန်းဇီ၊ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ပြောပါ”
“ဒီလိုပါ၊ ကျွန်မ ခရိုင်မြို့ကို သွားမလို့။ ဒီတစ်ခါ ဝယ်စရာတွေ အများကြီးရှိတော့ တစ်ယောက်တည်း သယ်ပြန်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ နောက်အခါကျရင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်ပေးနိုင်မလား” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ရှင်းပြသည်။
ကျိုးတုန်း မှာ အိမ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူနိုင်သော လှည်းတစ်စီး ရှိသည်။ ဒါက သူမအတွက် ဒီနှစ်ရဲ့ နောက်ဆုံး ခရိုင်မြို့ခရီး ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ခရီးက အရမ်းဝေးသည်၊ တစ်ခေါက်သွားလျှင် သုံး၊ လေးနာရီလောက် ကြာသည်။ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။
“ရပါတယ်၊ နောက်အခါကျရင် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။ ဘယ်အချိန်လဲ ရှန်းဇီ” ဟု ကျိုးတုန်း က သဘောတူလိုက်သည်။
ထိုနေ့က သူ အားနေသည်။ အများပိုင်ရိက္ခာခွဲဝေပေးမည့်နေ့ဖြစ်၍ သူ အလုပ်မရှိပေ။ နောက်တစ်နေ့ကမှ ရိက္ခာထုတ်ပေးမည်ဖြစ်၍ သူမကို ကူညီပေးခြင်းက ဘာမှအနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါ။
“ငါးနာရီ” ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောသည်။
ငါးနာရီ ထွက်လျှင် မြို့ထဲရောက်သည့်အခါ ဆိုင်တွေ စဖွင့်မည့် ကိုးနာရီအချိန်နှင့် တူနေလိမ့်မည်။ ကျိုးတုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေသေးသော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က “အိမ်ယူသွားပြီး စားလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အကူအညီတောင်းရမှာ အားနာစရာ ဖြစ်နေမယ်” ဟု ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
သူမက ထင်းဖိုးအတွက် သုံးမတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးရှီး က ဆေးပြီးသားပန်းကန်ကို ပြန်လာပေးပြီး နောက်အခါကျရင် ညီအစ်ကိုတွေကို စောင့်ပေးဖို့ လိုမလို မေးသည်။ မူလပိုင်ရှင်က သူမကို အားကိုးလေ့ရှိပြီး ကောင်မလေးကလည်း ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က “မလိုပါဘူး။ သူတို့အဖွားကိုပဲ စောင့်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်” ဟု ငြင်းလိုက်သည်။
ကျိုးရှီး ပြန်သွားသည်။
ကျိုးတုန်း ကို ခရိုင်မြို့ခေါ်သွားဖို့ကတော့ တရားမျှတသော အရောင်းအဝယ်ပင်။ ဝက်သားဖက်ထုပ်တစ်ပွဲက စားသောက်ဆိုင်မှာဆိုရင် သုံးမတ်တန်ဖိုး ရှိပြီး အစားအသောက်လက်မှတ်တွေပါ လိုအပ်သေးသည်။ သူတို့ ဘာမှ မရှုံးပါ။
ရွာသားတွေက ကျိုးတုန်း ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကိုင်ပြီး ပြန်လာသည်ကို မြင်တော့ မေးမြန်းကြသည်။ ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိသဖြင့် လင် ရှန်းဇီ က ခရိုင်မြို့ကနေ ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ သူ့အကူအညီ လိုအပ်နေကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ရွာသားတွေ နားလည်သွားသည်။ သူမ ဝယ်စရာတွေ အများကြီးရှိပြီး တစ်ယောက်တည်း သယ်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိသည်။ သို့သော် ဝက်သားဖက်ထုပ်တစ်ပွဲဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရက်ရောသော အခကြေးငွေဖြစ်ပြီး ထိုအနံ့က သူတို့အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။
ကျိုးတုန်း က မိုက်မဲသူမဟုတ်ပါ။ သူ တန်းပြီး အိမ်ပြန်သွားကာ သူ့ညီမနှင့်အတူ စားပြီး ပန်းကန်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပေးလိုက်သည်။ မုန့်ညက်နှင့် ဝက်သားရှိနေသဖြင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ထပ်ပြီး ထမင်းဟင်းချက်စရာ မလိုတော့ပါ။
မကြာခင်မှာပင် ရိက္ခာခွဲဝေမှု စတင်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ရိက္ခာနည်းသူတွေက ကြိုတင်ထုတ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒါကို နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ဖြတ်မည်ဖြစ်၍ ဘယ်သူမှ ငတ်မနေရပါ။ သို့သော် ဆောင်းရာသီကုန်သည်အထိ စားစရာကို ချွေတာစွာ စားသောက်ရမည်။ ကျိုးတုန်း နှင့် ကျိုးရှီး တို့၏ မိသားစုများအတွက်တော့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ချွေတာရသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ ထင်းလိုအပ်ချက်က သူတို့အတွက် ကောင်းသော ဝင်ငွေဖြစ်လာသည်။ ဒီနေ့ ထင်းလေးစည်းအတွက်တင် ခြောက်မတ် ရလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးတုန်း ကို ခရိုင်မြို့ခေါ်သွားမည့် သတင်းက အမေကျိုး ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသည်။
အမေကျိုး မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ကိုပင် ဖိထားရသည်။ “သူ အရင်ကထက် ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ! အခုထိလည်း အရင်အတိုင်းပါပဲလား!”
ဒီနေ့မှ မြို့သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတာ၊ အခု နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားဖို့ ကြံပြန်ပြီလား? နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်သွားတာတောင် ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ပိုက်ဆံတွေ အလကားဖြုန်းနေလိုက်တာ!
အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်နှင့် အစ်ကိုငယ်တို့၏ ဇနီးများအားလုံးကလည်း မနှစ်မြို့သော အမူအရာများဖြင့် တူညီနေကြသည်။ ရွာသားတွေကြားထဲမှာ အမြင်တွေ အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း အားလုံးသဘောတူညီကြသည့်အချက်မှာ လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်ထောင်ဦးစီး လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ဘူးဆိုသည့်အချက်ပင်။ သူတို့အမြင်တွင် သူမသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးတွင် ပိုက်ဆံအဖြုန်းဆုံး မိန်းမသား ဖြစ်နေတော့သည်။