အခန်း (၂၀၉) - တောဝက်တစ်ကောင်
သူတို့သည် အဖေကျိုး၏အိမ်တွင် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အစ်မကြီးနှစ်ယောက်သည်လည်း အိမ်သို့လိုက်ပါလာကာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ အမှန်မှာ သူတို့သည် ပြဿနာရှာတတ်သူများ မဟုတ်ဘဲ သဘောထားပြည့်ဝပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အိမ်သို့လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ အင်မတန်သင့်လျော်ပေသည်။
အစ်မကြီးနှင့် အစ်မလတ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် သူတို့၏မောင်လေး၏ဇနီးသည် အရင်ကထက် များစွာပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိရှိထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် အချိန်ဖြုန်းရသည်ကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တစ်ယောက် မိသားစုထဲသို့ မရောက်လာခင်ကဆိုလျှင် သူတို့သည် ဤအိမ်၏တံခါးကိုပင် မနင်းခဲ့ကြဖူးပေ။ မူလပိုင်ရှင်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့နှင့်ပတ်သက်မည်မဟုတ်သလို ဤ "ဆင်းရဲသား" နှစ်ယောက်နှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်လျှင်ပင် ပိုကောင်းဦးမည်ဟု တွေးထင်နေသူဖြစ်သည်။
နေ့လယ်နှစ်နာရီခန့်တွင် အစ်မကြီးနှင့် အစ်မလတ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ခင်ပွန်းများနှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ မိသားစုနှစ်ခုစလုံးသည် လမ်းတူတူလျှောက်သွားကြရင်း စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
"မောင်လေးရဲ့ဇနီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး သဘောထားပြည့်ဝလာတယ်နော်" ဟု အစ်မကြီးက အလွန်ကျေနပ်အားရစွာ မှတ်ချက်ချသည်။
"အရင်တုန်းကဆိုရင် ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်မှာ ကလေးသုံးယောက်နဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရတာ မလွယ်ကူလှဘူးလေ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူကလည်း ငယ်သေးတာကိုး" ဟု အစ်မလတ်က အရင်ကဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခများ၏ အရင်းအမြစ်ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
အစ်မကြီး၏ခင်ပွန်းကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံသည်။ သူတို့၏ ရိုးရာအမြင်အရ မိန်းမတစ်ယောက်၏ အခြေအနေမှာ ဒုတိယသာဖြစ်ပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ အိမ်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားများသည် အိမ်၏ တိုင်ပင်ဖက်များဖြစ်ကြရာ အမျိုးသားမရှိဘဲ အိမ်တစ်အိမ် မည်သို့ရပ်တည်နိုင်မည်နည်း။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ရိုးရာစွဲသူများဖြစ်ကြသော်လည်း ဤသို့သော အတွေးအခေါ်မျိုးကြောင့်ပင် သူတို့သည် စိတ်ချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အစ်မလတ်၏ယောက္ခမများမှာ အကြီးဆုံးအိမ်ထောင်စုဘက်ကိုသာ ဘက်လိုက်သော်လည်း သူမနှင့် ခင်ပွန်းမှာမူ အိမ်ခွဲနေပြီးဖြစ်သဖြင့် နောင်တွင် မည်သို့ပင်ဖြစ်လာပါစေ သူတို့ကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏စိတ်မှာ အေးချမ်းနေသည်။
"အစ်မကြီး၊ ကျွန်မ အစ်မဆီက ချေးထားတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့တော့ အချိန်နည်းနည်းယူရဦးမယ်" ဟု အစ်မလတ်က ပြောသည်။
"အရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အဆင်ပြေအောင် အရင်နေပါဦး၊ ပိုက်ဆံကိစ္စကတော့ နောက်မှပြောကြတာပေါ့" ဟု အစ်မကြီးကလည်း အရေးမထားဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်၏ မိသားစုအခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှသော်လည်း သူမအနေဖြင့် အလျင်စလိုမရှိပေ။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်သည် လမ်းခွဲရမည့်နေရာသို့ ရောက်သည်အထိ စကားပြောသွားကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုစကားဝိုင်းများကို မသိရှိဘဲ မီးဖိုချောင်တွင် ပဲနီလေးများကို ပေါင်းနေသည်။ သူမသည် ပဲနီလေးမန်တိုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ပဲများကို ရေခန်းသည်အထိ ပြုတ်ပြီးနောက် ဇွန်းဖြင့် ကြေအောင်နယ်ကာ သကြားကို သင့်တော်ရုံထည့်လိုက်သည်။ အစာသွပ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်လျှင် မုန့်သားပြားပေါ်သို့ တင်ကာ လိပ်ပြီး ပေါင်းအိုးထဲထည့်လိုက်သည်။
ရလာသည့် မန်တိုမှာ အချိုနည်းနည်းသာ ပါသော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် သည် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် ခုနစ်လုံးအထိ စားနိုင်သည်။ ကလေးများကလည်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြပြီး အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး တို့ပင်လျှင် နှမ်းနှင့် မြေပဲထောင်းထားသော ဟင်းရည်နှင့်တွဲဖက်ကာ အနည်းငယ်စားကြသည်။
ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီမှာ အလွန်အေးမြနေသဖြင့် မြို့သို့ မသွားဖြစ်ကြပေ။ သူမသည် နွေဦးပေါက်မှ မိသားစုဓာတ်ပုံများကို အမှတ်တရရိုက်ကူးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အလုပ်ကိစ္စလည်း သိပ်မရှိသဖြင့် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူ၏သားငယ်နှစ်ယောက်သည် နေ့စဉ် တောကောင်များ လိုက်ဖမ်းကြပြီး လင်ချင်းဟဲ့ ကမူ အိမ်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ ချက်ပြုတ်ပေးနေသည်။
သားအကြီးဆုံး ဒါဝါကတော့ အလုပ်အများဆုံးပင်။ သူသည် စာကျက်ခြင်း၊ သင်္ချာပုစ္ဆာများ တွက်ချက်ခြင်းနှင့် စာစီစာကုံးရေးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်သည်။ ပထမလ၏ ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့ကို တစ်ရက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မင်းအဖေနဲ့ မင်းဦးလေးက အဝေးကို သွားမုန့်ဖမ်းကြမှာ။ မင်း လိုက်သွားချင်လား" ဟု သူမက မေးသည်။
ဒါဝါသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ခွင့်ပြုချက်ရရန် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ "ငါတို့ကိုတော့ အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့နော်" ဟုသာ ပြောသည်။
"ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက် လုံးဝမပေးပါဘူး!" ဟု ဒါဝါက ချက်ချင်း ကတိပေးသည်။
မုန့်ဖမ်းသည့်နေရာမှာ အတော်ဝေးသဖြင့် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့ မလိုက်နိုင်သော်လည်း ဒါဝါကတော့ လိုက်နိုင်သည့် အနေအထားရှိသည်။ ကောင်လေးမှာ အလျင်အမြန် ကြီးထွားလာပြီး ယမန်နှစ်ကပင် ၁၀ စင်တီမီတာအထိ ရှည်လာကာ လက်ရှိတွင် ၁.၆ မီတာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူ့အတွက် အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံကို ချုပ်ပေးရတော့သည်။ ယမန်နှစ်က အဝတ်များမှာ သူ့အတွက် မတော်တော့ပေ။ သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အလွန်အေးစက်သည့် ရာသီဥတုသာ မဟုတ်လျှင် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ နေ့စဉ် မနက်တိုင်း ပြေးလေ့ကျင့်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ဦးလေးဖြစ်သူ လင်ရောက်လာသောအခါ သူတို့သုံးယောက် အတူတူထွက်သွားကြပြီး အရေးပေါ်အတွက် ပုဆိန်တစ်လက်စီ ယူသွားကြသည်။ ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် အစားအစာရှာဖွေရန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ လှည့်လည်သွားလာတတ်သည်မှာ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင် ကတော့ လက်နက်မလိုပေ။ သူသည် အများစုသော အန္တရာယ်များကို လက်ဗလာဖြင့်ပင် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ဆိုလျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်ပင် မဟုတ်ပေ။
ဦးလေးလင်နှင့် ဒါဝါတို့သည် နေ့လယ်စာအတွက် မန်တိုအနည်းငယ် ယူသွားကြသဖြင့် ညနေရောက်မှ ပြန်လာကြမည်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူတို့ပြန်လာလျှင် အရသာရှိသော အစားအစာများ ကျွေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင်၊ ဒါဝါနှင့် ဦးလေးလင်တို့သည် သားကောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲလျက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"တောဝက်တစ်ကောင်!" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်လုံးပြူးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
သစ်သားပြားပေါ်တွင် ဆွဲလာသော သားကောင်မှာ အစွယ်ကြီးများပါရှိသည့် တောဝက်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တောကြက်ရှာရန် ထွက်သွားကြသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော သားကောင်ကို ဖမ်းမိလာကြသည်။
အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုး တို့ အမြန်ပြေးလာကြပြီး သားကောင်၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ ဒါဝါရော အဆင်ပြေကြရဲ့လား" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"အမေ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ဦးလေးလင်လည်း ထိခိုက်မှုမရှိပေ။
ဤအမဲလိုက်ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် သည် တောဝက်ကို နှစ်ချက်ခုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝက်က ပြန်တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဝက်က ခုန်ဝင်လာချိန်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် က ရှောင်လိုက်သဖြင့် ဝက်မှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ပုဆိန်ဖြင့် နောက်ထပ်နှစ်ချက်ခုတ်ကာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ဒါဝါ ပြောပြသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် လွယ်ကူသယောင်ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။
သူတို့သုံးယောက်စလုံး အလွန်ဆာလောင်နေကြသည်။ သူတို့သည် နံရိုးဟင်း၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် ကြက်ဥမွှေကြော်တို့ဖြင့် ညစာစားကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်သန်မာသူပင်လျှင် တစ်နေ့လုံး မန်တိုနှစ်လုံးသာ စားထားပြီး ဤမျှလေးလံသော ဝက်ကို ဝေးလံသောနေရာမှ ဆွဲယူလာရသဖြင့် မောပန်းနေသည်။
သူတို့အားလုံး အကောင်းပကတိရှိနေသည်ကို မြင်ရမှ အမေကျိုး လည်း စိတ်အေးသွားသည်။
သို့သော် ရွာသားများသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးလာကြပြီး အသားအနည်းငယ် ရလိုကြသည်။ "ဆရာလင်၊ တောဝက်ကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ။ နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးပါလား"
လင်ချင်းဟဲ့ စကားမပြောခင်မှာပင် အမေကျိုး က "အိပ်မက်မက်မနေနဲ့! ငါ့ရဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အသက်ကိုရင်းပြီး ဖမ်းလာရတာ။ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ အလကားရချင်နေတာလား? မင်းတို့ ကောင်းကင်ကိုသာ ပျံတက်သွားပါတော့လား!" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဒီအသားတွေ အကုန်မစားနိုင်ပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အေးဆေးစွာ ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါဝါက ဒီနှစ်မှာ အထက်တန်းကျောင်းတက်ရတော့မှာ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုမှာလည်း ကုန်ကျစရိတ်တွေက များတယ်။ ဒီတောဝက်က အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ"
ရွာသားများလည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။ အသားကို ရောင်းမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒါဝါက အခုမှ အလယ်တန်း ပထမနှစ် မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အထက်တန်းကျောင်း တက်မှာလဲ" ဟု တစ်ယောက်က မေးသည်။
"ကျွန်မတို့က သူ့ကို အတန်းကျော်တက်ခိုင်းပြီး ဒုတိယနှစ်ကို တက်ခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားလို့ပါ။ ဒုတိယနှစ်ဝက်မှာ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မရှိဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်ဖြေသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားသည်။
"ဒီတောဝက်သားက တရားမျှတတဲ့ ဈေးနဲ့ ရောင်းမှာ၊ မှောင်ခိုရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အဖေကျိုး က ကြေညာသည်။ "ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ ကလေးတွေရဲ့ ပညာရေးအတွက် ထောက်ပံ့ပေးရမှာ။ ငါ့သားလေးကို 'ရောင်းစားတယ်' လို့ တိုင်ချင်တဲ့သူရှိရင် တိုင်လိုက်ကြပေါ့။ ငါ့ဘိုးဘေးတွေက ဆယ်ဆက်ကျော်လောက် ဆင်းရဲသားတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့က တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းနိုင်မယ့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကိုပဲ မွေးထုတ်ချင်တာ!"