"ဒုတိယချွေးမကတော့ စုဆောင်းလွန်းအားကြီးတယ်။ ရှောင်ရှောင်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက မနွေးထွေးလှဘူး၊ ဘာလို့ ပိုထူတဲ့အဝတ်အစားမျိုး မချုပ်ပေးရတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က အဖေကျိုး ထံသို့ မှတ်ချက်ပြု ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အရင်တုန်းက သူတို့အဖေတို့ နေခဲ့ရတာနဲ့ စာရင်တော့ အများကြီး သာပါသေးတယ်" ဟု အဖေကျိုး က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
မြေးဖြစ်သူတို့သည် မိဘမျိုးဆက်များထက် အများကြီး ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ဗိုက်ပြည့်သည်ဟု ခံစားရသည့်အထိ စားသောက်နိုင်ကြသည်။ အတိတ်ကာလကမူ ဗိုက်တစ်ဝက်လောက် ပြည့်အောင် စားနိုင်ခြင်းကပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုက တကယ်ကို ပိုသာပါတယ်" ဟု အမေကျိုး က လက်ခံလိုက်သည်။
အဖေကျိုး က စကားဆက်ပြောသည်။ "ရှောင်ရှောင်ကို ဒါဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ မနှိုင်းနဲ့လေ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရွာပြင်ပကို ကြည့်ရင်တောင် မြို့ကကလေးအချို့က သူတို့လောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဒါသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ အဖေကျိုး တစ်သက်တာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကလေးများအနက် မည်သူမျှ ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။ သူတို့၏ လူနေမှုဘဝအရည်အသွေးကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးပင် ရှာမရနိုင်။ မြို့နေကလေးများကို ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အဖေကျိုး ကမူ သူတို့ မည်မျှပင် ကံကောင်းပါစေ၊ သူ့မြေးများလောက်တော့ မမီနိုင်ဟု ခံစားရသည်။
အမေကျိုး က ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ သူမသည် လင်ချင်းဟဲ့ ၏ အမြင်သဘောထားများကြောင့် အနည်းငယ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပြီး ယခုပြန်တွေးကြည့်သောအခါ သူပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။ ရွာထဲတွင် ကလေးအများစုမှာ ငတ်မွတ်မှုနှင့် အအေးဒဏ်ကြားတွင် ကြီးပြင်းလာကြရသူများ ဖြစ်ရာ သူမမြေးများနှင့် မည်သို့မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ကြပေ။
ရွာရှိ ကလေးတိုင်း၏ မနာလိုခြင်းကို ခံရသည့် ဒါဝါနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများသည် ကောင်းမွန်သောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သို့သော် ဒါဝါ မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည့်အတိုင်း "သရဖူကို ဆောင်းထားသူသည် ထိုသရဖူ၏ အလေးချိန်ကို ခံနိုင်ရမည်" ပင် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင်ပင် ဒါဝါသည် နံနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို စာကျက်ရန် ထိုင်နေသည်။ ဆောင်းရာသီမှာ အလွန်အေးစက်လှသဖြင့် လူအများစုမှာ အအေးဒဏ်မှ ရှောင်ရှားရန် ကိုယ့်အိမ်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာမူ အနည်းငယ် ပိုလွတ်လပ်သည်။ သူတို့မှာ အဆင့်မြင့်သင်ခန်းစာများကို မလိုက်မီနိုင်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ က အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းဘဲ အများအားဖြင့် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားသည်။ နှင်းမကျသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကစားကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် တောကြက် သို့မဟုတ် ယုန်များ ဖမ်းနိုင်မလားဟု ကြည့်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့မှာ ထိုအကြောင်းကို ကြားသည်နှင့် ကစားနေသည်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သူတို့အဖေနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် တောလိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ဒါဝါလည်း လိုက်ချင်သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က တားလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တော့ သည်းခံလိုက်ဦး။ အလယ်တန်း ဒုတိယနှစ်ကို ရောက်သွားရင်တော့ အတန်းကျော်စရာမလိုဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း စာသင်နိုင်မှာပါ။"
ဒါဝါသည် အလွန်သဘောထားပြည့်ဝသည်။ အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်တွင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး အရပ်မှာ တစ်မီတာကျော် ခြောက်ဆယ်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့ ထက် အနည်းငယ်သာ ပုတော့သည်။ သူသည် သူ့အဖေ ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် ပုံစံတူပြီး ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်လောက် ရှိသည့် ရင့်ကျက်မှုမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အချို့က သူသည် လောဘကြီးလွန်း၍ အတင်းကြီးထွားလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မဟုတ်ပေ။
သူ့အဖေလိုပင် ဒါဝါသည် အလွန်ကြည့်ကောင်းသည်။ သူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် အသက်ပိုကြီးသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်သွားပါက သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အမှန်တကယ် ပေါ်လွင်လာမည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ချောမောမည့်သူ ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာက ရေးမှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကြည့်ပြီး အမြဲလိုလို စွဲလမ်းမိတတ်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသူဖြစ်ကာ တစ်ရွာလုံးတွင် သူမခင်ပွန်းနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိပေ။ ထိုလူယုတ်မာ ချန်ရှန်း တောင်မှ သူ့ခြေဖဝါးလောက်မှ မမီနိုင်ပေ။
ချန်ရှန်း အကြောင်း ပြောရလျှင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အကွာအဝေး ထားရမည်ကို သိသွားပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းစတက်စက သူသည် စာသင်ပေးရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမအနီးသို့ မကြာခဏ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ ယခုအခါ သူမသားက အလယ်တန်းရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူသည်လည်း မိမိနေရာကို ကိုယ်သိသွားပုံရသည်။ အကယ်၍သာ သူ မသိခဲ့လျှင် သူ့ရဲ့ အားနည်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူမ၏ ကျိုးချင်းပိုင် တစ်ချက်ထိုးသည့် လက်သီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သို့တိုင် ချန်ရှန်း သည် စကားပြောကောင်းပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရပေမည်။ သူသည် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်တော့မည်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိထားသဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ စာကျက်နေခဲ့သည်။ သူမထင်တာ မှန်လျှင် ချန်ရှန်း သည် အသိပညာရှင် လူငယ်အဖွဲ့ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ တစ်ခွန်းမှ မပြောပြခဲ့ပေ။ သူသည် ကြံစည်တတ်သူဖြစ်ပြီး ထိုအချက်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သူများထဲတွင် ပထမဆုံး ပါဝင်လာလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရာရာတိုင်း ကွဲပြားသွားလိမ့်မည်။ သူမရော သူမသားပါ အောင်မြင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ချန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းသာ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါကို စာဆက်ကျက်ရန် အားပေးလိုက်ပြီးနောက် သူစားရန်အတွက် နှမ်းနှင့် မြေပဲဟင်းရည်ကို ပဲနီလေးလိပ်များနှင့်အတူ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူ လှုပ်ရှားမှုရှိစေရန်အတွက် အဘိုးအဘွားများထံသို့ တစ်ပုံတစ်ခါ ပို့ခိုင်းဖို့လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။
"အခုပဲ ကောင်လေးတွေနဲ့ သူတို့အဖေ တောကြက်ဖမ်းထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်။ ဘာလို့ မလိုက်သွားတာလဲ" ဟု ဒါဝါ ရောက်လာသောအခါ အမေကျိုး က မေးသည်။
"ကျွန်တော် လုပ်စရာ အိမ်စာတွေ ကျန်သေးလို့ပါ" ဟု ဒါဝါက ပြန်ဖြေသည်။
"အရမ်းကြီး ပင်ပန်းအောင် မလုပ်နဲ့ဦး" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။ "ဒုတိယနှစ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ မအောင်ရင်လည်း ပထမနှစ်မှာပဲ ဆက်နေလို့ ရပါတယ်ကွယ်။"
"ဟင်? ဒါဝါက ဒုတိယနှစ်ကို တက်မလို့လား? သူကမှ ပထမနှစ် စတက်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အခုမှ ရောက်လာသော အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"ဒီနှစ်မှာ အတန်းတစ်တန်း ကျော်ပြီး ဒုတိယနှစ်ကို တက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ" ဟု ဒါဝါက ရှင်းပြသည်။
"ဒါနဲ့... သား လိုက်နိုင်ပါ့မလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။
"ကျွန်တော့်အမေက အပိုသင်ခန်းစာတွေ သင်ပေးနေတာဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်မှာပါ" ဟု ဒါဝါက ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အမေက အဓိကအချက်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်သင်ပေးနေတာကြောင့် အလယ်တန်းရဲ့ ဝန်ပိမှုတွေရှိနေပေမဲ့ မပင်ပန်းလှပေ။ အဆုံး၌ စာကျက်ခြင်းမှလွဲ၍ တခြားလုပ်စရာမှ မရှိတာပဲ။
ဒါဝါသည် သူ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်သည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် လင်ချင်းဟဲ့ ကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ယန်ယန်သာ ဒါဝါလိုမျိုး ဖြစ်လာရင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပြီ။"
သူမ၏ သားအကြီးဆုံး ယန်ယန်မှာ ရှစ်နှစ်အရွယ်ဖြစ်ပြီး အာဝါ ထက် တစ်နှစ်ငယ်သည်။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် သူ့ကို ကျောင်းထားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူမနှင့် သူမခင်ပွန်းမှာ သင်ခန်းစာများကို နားမလည်ကြသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့ လိုမျိုး အိမ်တွင် သင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ဆန်ဝါ က ပထမနှစ် ဒုတိယဆယ်မစတာ စတင်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူမသား နောက်ကျကျန်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။
အမေကျိုး က သူမကို စိတ်ဓာတ်မကျစေဘဲ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် သူမစိတ်ထဲတွင်မူ ကျိုးမိသားစုတွင် "စာကျက်သည့် မျိုးရိုးဗီဇ" မရှိဘဲ ဒါဝါ၏ အရည်အချင်းများမှာ သူ့အမေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု အတွင်းစိတ်က တွေးနေမိသည်။ သူမသည် ယန်ယန်ကို ကြိုးစားရန်သာ အားပေးလိုက်သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် များလေကောင်းလေပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် သည် အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့နှင့်အတူ တောကြက်နှစ်ကောင်ကို ကိုင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ နှစ်ကောင်ပါလာတာလဲ။"
"အဖေက တစ်ကောင်ဖမ်းမိတယ်၊ ကျွန်တော်က တစ်ကောင်ဖမ်းမိတာ!" ဟု ဆန်ဝါ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်။
"တော်လိုက်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ချီးကျူးလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းသည်။ တစ်ကောင်ကို သူတို့အတွက် ချန်ထားပြီး နောက်တစ်ကောင်ကိုမူ နှစ်သစ်ကူး ဒုတိယနေ့တွင် လာရောက်လည်ပတ်မည့် သားမက်များအတွက် သိမ်းထားလိုက်သည်။
တတိယနေ့တွင် ဒုတိယသမီးနှင့် သူမခင်ပွန်း၊ ထို့အတူ အကြီးဆုံးသမီးနှင့် သူမခင်ပွန်းတို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးများကို ခေါ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရာသီဥတု အလွန်အေးပြီး နွေးထွေးသောအဝတ်အစားများ မရှိသဖြင့် တစ်ယောက်တည်းသာ လာခဲ့ကြသည်။
တောကြက်ကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်ကာ ရေစိမ်ထားသော မှိုများနှင့်အတူ ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် အိုးကြီးတစ်အိုးနှင့်အတူ တည်ခင်းသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် တစ်ပွဲကို သူတို့အတွက် ချန်ထားပြီး ကျိုးချင်းပိုင် ကို ကျန်ဟင်းလျာများကို အိမ်ဟောင်းသို့ ယူသွားစေကာ ထိုနေရာတွင် မိသားစုနှင့်အတူ အတူတကွ စားသောက်စေသည်။