အခန်း (၂၀၇) - အအေးမမိစေရ
ကျိုးချင်ပိုင်တစ်ယောက် စိတ်ချမ်းသာနေသည်။ လက်ရှိဘဝတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကျေနပ်နေသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘများ ကျန်းမာရေးကောင်းကြသည်၊ မောင်နှမများနှင့်လည်း အဆင်ပြေပြေ ရှိကြသည်၊ ဇနီးဖြစ်သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သားသမီးများမှာလည်း လိမ္မာယဉ်ကျေးကာ သန်မာကြသည်။
ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ဤထက်ပို၍ ပြည့်စုံသည့်ဘဝမျိုး ရှိဦးမည်လော။
ယခု သူပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ သူ့ဇနီးကြောင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်လာကာ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။
လင်ချင်းဟဲ့အတွက်တော့ ဒီလူသားက အခုလိုမျိုး သူ့အချစ်ကို வெளிப்படையாக တောင်းဆိုလာတာကို မြင်ရတာ ရှားပါးလှသည်။ သူမသည်လည်း ပြုံးရွှင်လျက် သူ့လည်ပင်းကို လက်ဖြင့်သိုင်းဖက်လိုက်ကာ "ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဆန်ဝါဆီကနေ သင်ယူလာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်သည် သူ့အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးနေသည့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
ဤလူသည် အပြင်ပန်းတွင် ခက်ထန်မာကျောသယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် နေ့စဉ်ပြန်လာရသည့် မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ အချစ်ကို ဘယ်သောအခါမျှ ကပ်စေးမနည်းခဲ့ပေ။ သူ အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် ပင်ပန်းလာပါစေ၊ သူမသည် အမြဲတမ်း မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေရန် စီစဉ်ပေးထားတတ်သည်။ သူမအနေနှင့် အလုပ်လုပ်ပြနေစရာ မလိုပေ။ မိသားစုအတွက် သူက အပြင်ဘက်မှာ ပင်ပန်းသမျှကို ထမ်းပိုးထားသလို သူမကလည်း အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို တာဝန်ယူပေးထားသဖြင့် သူ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။
သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် နှစ်ဦးသား ပူးပေါင်းတည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ သူတစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းဆင်းရဲခံနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့သည် သူ့ချီပိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ကန် (ခုတင်) ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့၏ ပွေ့ဖက်မှုမှာ သုံးမိနစ်ကြာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အနမ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အရက်နံ့တွေ ထွက်နေတယ်" ဟု အနမ်းများရပ်သွားချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မိန်းမရယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က အသံသြသြဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးတစ်ခွန်းတည်းမှာပင် သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သူ့အချစ်များ အပြည့်အဝပါဝင်နေပြီး လင်ချင်းဟဲ့၏ ရင်ထဲကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ဦးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချစ်ခင်မှုအပြည့်ရှိသည့် ညတစ်ညကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အပူချိန်မှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျဆင်းသွားပြန်သည်။
ယခုနှစ်သည် နှစ်သစ်ကူးကာလဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် အေးစက်လှသော ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်ပိုင်သည် သားသုံးယောက်ကို ကြည့်ရှုရန် ထလာခဲ့သည်။ ကန် (ခုတင်) ပေါ်တွင် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရမှ သူ စိတ်အေးသွားသည်။ သူသည် ဖေးယင်းအတွက် ခွေးအိမ်ထဲသို့ ဘောင်းဘီအဟောင်းတစ်စုံကို ထည့်ပေးလိုက်ရာ ဖေးယင်းက အမြီးကို ယမ်း၍ တုံ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးချင်ပိုင်တစ်ယောက် အိပ်ရာသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
"ဒီနေ့တော့ တကယ့်ကို အေးတာပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နိုးလာချိန်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒီလောက်အေးဖူးတယ်" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရင်း ပြန်ပြောသည်။
"အဖေနဲ့အမေက ရှင်တို့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတော့ ရှင်တို့ အအေးမမိအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့မှာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ကတော့ ငါ့ကို ချစ်ရှာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက အိမ်မှာ အခြေအနေက မကောင်းဘူးလေ။ ငါတို့အားလုံး နွေးထွေးဖို့အတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖက်အိပ်ကြရတာပဲ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
ထိုအချိန်တုန်းက သူတို့မှာ ဂွမ်းစောင်ကြီးတွေ မရှိခဲ့ကြပေ။ အရာအားလုံးကို ကောက်ရိုးတွေနဲ့သာ အစားထိုးထားရသည်။ ကောက်ရိုးတွေက အအေးဒဏ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တကယ်ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ကံကောင်းသည်မှာ အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် ကြိုးစားသူများဖြစ်ကြပြီး ကလေးတွေကို အမြဲတမ်း ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးနိုင်ခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံး ဆောင်းရာသီမှာတောင် သူတို့ အအေးဒဏ်ကြောင့် မသေဆုံးခဲ့ရပေ။
သူတို့မိသားစု အဆင်ပြေသလို တခြားမိသားစုတွေကတော့ ဒီလောက် ကံမကောင်းကြပေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော မိဘများဖြစ်ကြသည်။ ဒါကြောင့်လည်း မောင်နှမအားလုံးက မိဘအပေါ် အလွန်ရိုသေကြသည်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သူ ကျိုးရှောင်မေဆိုလျှင် သူမ၏ အစ်မများ မိသားစု အခက်အခဲဖြစ်နေချိန်မှာတောင် သူမကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားခဲ့သည်။ တစ်ခါတုန်းက ဆူဒါလင်သည် ဆူချန်ညီအစ်ကိုကို ခေါ်လာသည့်အချိန်တွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် ဂျုံမှုန့်ဆယ်ဂျင်းနှင့် ငွေဆယ်ယွမ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အလွန်ရိုသေတတ်သော မိသားစုဖြစ်သည်။
"ရှင် အဲ့ဒီ ဂွမ်းစောင်ကြီးနှစ်ထည်နဲ့ မွေ့ရာကို ကျွန်မတို့အိမ်ကို ယူလာခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"အင်း" လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးသည်။ သူမ မပြောပြခင်ကတည်းက သူ သံသယရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူကသာ မပြောဘဲ နေနေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်တစ်ယောက် သံသယရှိခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းက လက်တွေ့အထိတော့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို အရည်အသွေးမြင့် ဂွမ်းစောင်ကြီး နှစ်ထည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်မဟုတ်ပါလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက်လွယ်လွယ် ရနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ မွေ့ရာကလည်း အလွန်ကို နွေးထွေးသည်။
ကျိုးရှောင်မေဆိုလျှင် မနှစ်က လင်ချင်းဟဲ့ကို ထိုမွေ့ရာအကြောင်း မေးဖူးသေးသည်။ သူမလည်း တစ်ခုလိုချင်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က အနက်ရောင်ဈေးကွက်ထဲမှာ ဝယ်ထားတာဖြစ်ပြီး ဘယ်ကရမှန်း မသိကြောင်းဖြင့် လှည့်ပတ်ပြောဆိုခဲ့သည်။
"အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငှက်သိုက်တွေ၊ ငါးအမြှေးတွေကို စုထားမိမှာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က နောင်တရစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက သူမ ပိုက်ဆံတွေကုန်သွားပြီး တစ်ပြားမှ မကျန်မှာကို အလွန်ကြောက်နေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမ ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူမမှာထားတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေကလည်း မရောက်လာခဲ့ဘူး... အဲ့ဒါကို တွေးမိတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က ပြုံးလိုက်သည်။
"အိပ်တော့။ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ စောင်အောက်မှာပဲ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်ရာ ကျိုးချင်ပိုင်လည်း သူမဘေးတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။
အပြင်တွင် ဆီးနှင်းများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျနေသည်။ နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖွေးနေသော ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်သည် ကလေးများကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဝါနှင့် သူ့ညီလေးများမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ မိဘများထံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ပင်မအိမ်ကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အဖေကျိုးနှင့် အမေကျိုးတို့မှာ အဆင်ပြေနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာကာ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်သည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို မလုပ်ခိုင်းဘဲ သူမကိုယ်တိုင် ထလာကာ နံရိုး၊ ကြာစေ့တို့ဖြင့် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပေးသည်။ ကျိုးချင်ပိုင်သာ လုပ်လျှင် ဆားငန်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အရသာမရှိဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။
ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် ကျိုးချင်ပိုင်သည် အပြင်သို့ ပြေးလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။ ယခုနှစ်တွင် အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် ဝက်ကလေးများ ပြန်ယူလာရန် မဖြစ်နိုင်သေး၍ ရာသီဥတု ပိုနွေးလာသည်အထိ စောင့်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ကြက်များကိုပင် အအေးမမိစေရန် ထင်းတဲထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားရသည်။ အလွန်အေးသောကြောင့် သူသည် ဒါဝါကို အမြဲတမ်းခေါ်သွားကျဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်တော့ မခေါ်သွားတော့ပေ။
ဆန်ပြုတ်ကျက်သွားချိန်တွင် ဒါဝါ နိုးလာသည်။ အာဝါနှင့် ဆန်ဝါတို့မှာတော့ ဝက်ကလေးများလို ကန် (ခုတင်) ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။
"သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ပြီးရင် ဒါကို အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားပို့လိုက်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မှာလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အရင်သွားပို့လိုက်မယ်" ဟု ဒါဝါက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟဲ့သည် အစားအစာကို ဗူးထဲထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဒါဝါကို ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ အဖေကျိုးမှာ နိုးသေးသည်မဟုတ်သော်လည်း အမေကျိုးမှာ နိုးနေပြီဖြစ်သည်။
"အဖွား၊ အဘိုး ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ မနေ့က ဆီးနှင်းတွေ အရမ်းကျတာနော်" ဟု ဒါဝါက မေးလိုက်သည်။
"သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းအမေပေးတဲ့ စောင်က အရမ်းနွေးတယ်၊ ငါတို့ အအေးမမိဘူး" ဟု အမေကျိုးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့" ဒါဝါက ခေါင်းညိတ်ကာ အစားအစာဗူးကို ပေးလိုက်ပြီး အမေကျိုးကို ပူတုန်းလေး စားဖို့ တိုက်တွန်းကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အမေကျိုးသည် အစားအစာကို အိမ်ထဲယူသွားကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို နှိုးလိုက်သည်။ အဖေကျိုးသည် အိပ်ရာထဲတွင် မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းထကာ မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားများ နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ဆင်ပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်၍ စားသည်။
ကြာစေ့ဆိုသည်မှာ တန်ဖိုးကြီးသည့် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ အနီးအနားတွင် ရိတ်သိမ်းရန် ကန်များမရှိသဖြင့် ဝေးလံသော အရပ်မှ တင်သွင်းရသည်။ သို့သော် လင်ချင်းဟဲ့၏ အမြင်တွင်တော့ ၎င်းတို့မှာ ဈေးကြီးလှသည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ကြာစေ့များကို အများအပြား ဝယ်ယူစုဆောင်းထားသည်။ မိသားစုဝင်အားလုံး ကြိုက်နှစ်သက်ကြသဖြင့် ဝယ်ထားဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။
ကျိုးရှောင်လေးမှာ ကြာစေ့နှင့် နံရိုးဆန်ပြုတ်ကို မြင်ရသည်မှာ တံတွေးပင် ကျနေသည်။ သူ ဘယ်လောက်ပင် စားချင်နေပါစေ၊ အဘိုးဖြစ်သူက နေမကောင်းဖြစ်နေ၍ သူ တစ်ပန်းကန်တောင်းရန် မဝံ့ရဲပေ။
"အဖွား၊ ဒီကြာစေ့ဆန်ပြုတ်က အရသာရှိလား" ဟု ကျိုးရှောင်က အဖွားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
အမေကျိုးမှာ ကပ်စေးမနည်းသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဇွန်းတစ်ဇွန်းစာကို ကြာစေ့အနည်းငယ်နှင့်အတူ သူ့ကို ခပ်ပေးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်။ ကျိုးရှောင်သည် ထိုတစ်ဇွန်းစားပြီးနောက် ထပ်မတောင်းတော့သော်လည်း ဆန်ဝါနှင့် သူ့အစ်ကိုများကို အမြဲတမ်း အားကျနေတတ်သည်။ အရသာရှိသည်ဆိုလျှင် အမြဲတမ်း စတုတ္ထအဒေါ် (လင်ချင်းဟဲ့) လုပ်ပေးတာချည်းသာ ဖြစ်နေသည်။
"ဒီနေ့ အရမ်းအေးတာပဲ၊ ဘာလို့ အဝတ်တွေ ပိုမဝတ်ထားတာလဲ" ဟု ကျိုးရှောင်၏ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားကို မြင်လိုက်ရသည့် အမေကျိုးက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ တခြားအဝတ်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးရှောင်က ပြန်ပြောသည်။
အမေကျိုးက အဝတ်စကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ လုံလောက်အောင် မထူပေ။ "မင်းအခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ နေတော့။ အပြင်မထွက်နဲ့။ ဒီရာသီဥတုမှာ အအေးမိသွားရင် ဆေးထိုးရလိမ့်မယ်"
ဆေးထိုးရမည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရှောင်မှာ ကြောက်သွားကာ နာခံစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။