အခန်း (၂၀၄) - အအေးမိ၍ သေဆုံးခြင်း
လင်ချင်းဟဲ့ တို့ ဆရာမများအားလုံး အားလပ်ရက်ရကြပြီး တစ်ဦးလျှင် စပါးပေါင် (၃၀) အပြင် အပိုဆောင်းစားနပ်ရိက္ခာနှင့် အထည်အလိပ်ကူပွန်များ ချီးမြှင့်ခံရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ထိုအကျိုးခံစားခွင့်များကို အလွန်ကျေနပ်မိသည်။ သူမသည် ဒါဝါကို ခေါ်၍ အိမ်ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင် အိမ်မှာ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သူ မြို့ထဲ ခဏသွားတယ်" ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အသေးစိတ် မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူမသည် ထိုနေ့နံနက်က သူ့မျက်နှာကို အသားအရေထိန်းသိမ်းသည့် ခရင်မ် လိမ်းပေးထားခဲ့သည်။ ထိုလူကြီးက ခေါင်းမာတတ်ပြီး သူမသာ မလိမ်းပေးလျှင် သူက လုံးဝ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူက နှုတ်ဖြင့် မပြောသော်လည်း ဂရုစိုက်ခံရသည်ကို နှစ်သက်နေပုံရသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် သည် ညနေစောင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူပြန်လာသောအခါ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးထံမှ ရရှိလာသည့် သိုးသားအနည်းငယ် ပါလာသည်။ ထိုဒေသတွင် သိုးသားသည် ရှားပါးပြီး သင့်လျော်သည့် အဆက်အသွယ်မရှိလျှင် ရှာရရန် မလွယ်ကူပေ။
ရှိသည်နှင့်အမျှ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း မနှမြောတော့ဘဲ သိုးသားနှင့် မုန်လာဥဟင်းရည်ကို အိုးကြီးဖြင့် တည်လိုက်သည်။ သူမကလည်း ကပ်စေးမနည်းပေ။ ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးကြီးများကို သူမ၏ မောင်နှမအရင်းအချာဖြစ်သူ သုံးဦးထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ အသားနည်းနည်းပါသော်လည်း မုန်လာဥအများစုဖြင့် တည်ထားသည့် ထိုဟင်းရည်မှာ စေတနာပါဝင်နေသည်။
သူမသည် ဒုတိယအစ်မတော် ကိုလည်း သတိရသေးသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် နှင့် တတိယအစ်မတော်တို့ အလည်လာသောအခါ သူမသည် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကို နှမ်းပေါင်နှစ်ပေါင် ယူသွားခိုင်းလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူမက ထိုနှမ်းအသုတ်တွင် မပါဝင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ ကလည်း မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
သူမ၏ မိသားစုသည် နှမ်းကို အလွန်မြန်မြန်ကုန်သည်။ ဆောင်းရာသီမတိုင်မီကပင် သူမသည် အမေကျိုး ကို နှမ်းငါးပိများများကြိတ်ခိုင်း၍ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူမသည် လူတိုင်းအတွက် နှမ်းငါးပိဟင်းရည်ကို သရေစာအဖြစ် ပြုလုပ်ပေးတတ်သည်။ သိုးသားဟင်းရည်မှာမူ အလွန်အားရှိစေပြီး ကျိုးချင်းပိုင် သည် ထိုဟင်းရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ လည်း အလွန်နှစ်သက်သည်။
လဆန်းရှစ်ရက်နေ့တွင် ဆူဒါလင် သည် စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ကြက်ဥအများအပြားကို ယူဆောင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျိုးရှ မှာမူ သူ့နှင့်အတူ မပါလာပေ။ သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် ဤမျှအေးစက်ပြီး နှင်းကျနေသည့် အခြေအနေတွင် ခရီးသွားရန် သူ မလိုလားပေ။
အမှန်စင်စစ် ဆူဒါလင် နှင့် ကျိုးရှ တို့သည် ယခုနှစ်တွင် ကျေးလက်သို့ ပြန်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဆူဒါလင် ကမူ အချိန်တန်လျှင် ဆူချန် နှင့် စုရွှန်း တို့ကို လာခေါ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူ၏ အားလပ်ရက်ကျမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် များများစားစား မပြောသော်လည်း ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ လူတိုင်းသည် ရိုးရိုးစပါးများကို စားသုံးရသော်လည်း မည်သို့ကြောင့် ဤမျှ ကျန်းမာနေကြသနည်းဟု စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူတို့သည် ကလေးလိုချင်သည့်အချိန်တိုင်း ရကြသည်။ ကျိုးတုန်း နှင့် လက်ထပ်ထားသည့် ချိုင်ဘာမေပင်လျှင် ယခုနှစ်တွင် ကိုယ်ဝန်ကြီးရင့်နေပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပြီး မကြာမီပင် ကိုယ်ဝန်ရရှိခဲ့ကာ ယခုနှစ်နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် နောက်နှစ်အစောပိုင်းတွင် မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်သည်။
ချိုင်ဘာမေသည် ကျိုးတုန်း နှင့်အတူ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ရန် သင့်လျော်သည့် ရိုးသားကောင်းမွန်သောသူဖြစ်သည်။ ကျိုးတုန်း သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကလေးမဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ယခုအခါ လုပ်အားခ (၁၀) မှတ် ရရှိနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာတွင် အကောင်းဆုံးလူငယ်များထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ ထို့အပြင် အိုဟောင်းနေသည့် ချိုင်မိသားစု၏ သားမက်ဖြစ်သည့်အတွက် ဇိုးကျားရွာ တွင် သူ့ကို အထင်သေးရဲသူ မရှိတော့ပေ။
ဤအလည်အပတ်တွင် ဆူဒါလင် သည် နို့မှုန့်ဗူးတစ်ဗူးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ သည် ဒါဝါနှင့် အခြားကလေးများအတွက် နို့မှုန့်များကို ဝယ်ပေးနေကျဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ထိုလက်ဆောင်ကို ဆူချန် နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများအပါအဝင် ကလေးအားလုံးကို தயမရှိဘဲ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ရှောင်မေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ" ဟု ဆူဒါလင် က သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြသည်။ "နောင်တစ်ချိန် ဒါဝါ အထက်တန်းကျောင်းတက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ လာနေလို့ရတယ်။ ကျောင်းဆောင်မှာ နေစရာမလိုဘူး"
လင်ချင်းဟဲ့ သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဝါ ကျောင်းဆောင်မှာ နေတာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်"
"စတုတ္ထအစ်မတော်၊ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ပါးသူလို မဆက်ဆံပါနဲ့" ဟု ဆူဒါလင် က စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောသည်။ "ဒါဝါကို ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ပါ။ အဲဒါ ပိုကောင်းပါတယ်"
သူ့သားနှစ်ယောက်သည် သူမ၏ အိမ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး သူတို့မည်မျှ ဂရုစိုက်ခံရသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့တစ်နေ့တာမျှပင် ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ပေ။ သူနှင့် ရှောင်မေတို့သာဆိုလျှင် သူမကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။ သူသည် လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာသော်လည်း သူမအပေါ် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ သည်လည်း ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သော်လည်း မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဆူဒါလင် ၏ စိတ်ရင်းကို မြင်သောအခါ သူမ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်၊ "ကောင်းပါပြီ။ ဒီကလေး နောက်ကျရင် စကားနားမထောင်ရင် မောင်တို့ ဇနီးမောင်နှံက သူ့ကို အားနာနေစရာမလိုဘူးနော်"
"ဒါဝါက သိပ်လိမ္မာတဲ့ ကလေးပါ" ဟု ဆူဒါလင် က ပြုံး၍ ပြောသည်။ သူသည် ဒါဝါ၊ အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ကြီးပြင်းလာသည်ဟု စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သည်။ သူ့သားများသာ ထိုကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာလျှင် သူ ကျေနပ်ပြီ။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏အကြီးဆုံးသား ဆူချန် သည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ရောက်ရှိနေသည်။
ဖခင်နှင့် အမေကျိုး တို့က ဒါဝါသည် အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်တွင် ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့အိမ်တွင် နေထိုင်မည်ဟု ကြားသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအကြံဉာဏ်ကို ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ဆူဒါလင် မည်သို့ခံစားရမည်ကို မသိသဖြင့် ပြောရန် ရှက်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု သူကိုယ်တိုင်ပင် စတင်ပြောဆိုလာသဖြင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်လာသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် တွင် မကျေနပ်ချက်မရှိပေ။ သူ့သားသည် မည်သည့်နေရာတွင် နေနေ အသားကျနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
ဒါဝါသည် အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် စာကျက်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လာသည်။ ဖခင်က ရွာပတ်လည်တွင် မနက်ခင်း ပြေးလေ့ကျင့်ခိုင်းသည်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်အားလုံးကို လင်ချင်းဟဲ့ ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် စာကျက်ခြင်းတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးသည်။ သူမသည် ကျောင်းပြန်ဖွင့်လျှင် သူ့ကို တစ်တန်းကျော်၍ ဒုတိယနှစ် ဒုတိယဝါဒသို့ တက်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အဆိုပါခေတ်၏ ပညာရေးဖိအားမှာ အလွန်နည်းပါးသည်ကိုး။
အာဝါ နှင့် ဆန်ဝါ တို့တွင် ဖိအားမရှိသော်လည်း နှင်းများ အလွန်များပြားသဖြင့် အပြင်ထွက်၍ မကစားနိုင်ကြပေ။
ယခုနှစ် ရာသီဥတုမှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ဒီဇင်ဘာလလယ်တွင် သတင်းဆိုးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရွာရှိ လူပျိုကြီးတစ်ဦးသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထိုသူသည် သူ၏ စရိုက်ဆိုးများကြောင့် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် သူ့ကို ကူညီလိုသူ တစ်ဦးမျှမရှိပေ။ သူ့အသက်အရွယ်နှင့် ဤရာသီဥတုတွင် သူသည် ထင်းလုံလောက်အောင် မစုဆောင်းထားခဲ့ပေ။ သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း အားနည်းနေသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားရသည်။
သူ အသက်ရှင်စဉ်က မည်သို့ရှိသည်ကို လူတိုင်းသိသော်လည်း ယခုသေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ လူသေကိုသာ ဦးစားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ လူငယ်များသည် လူသားချင်းစာနာမှုအရ ဘာမျှမပြောဘဲ အသုဘကိစ္စများကို စီစဉ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ပြင်းထန်သည့် အအေးဒဏ်ကြောင့် အခမ်းအနားကို အမြန်ပင် ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်။
ထို့အပြင် အခြားမိသားစုများစွာလည်း အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ နှင်းများ အလွန်များပြားသဖြင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုမရှိသည့် အိမ်ဟောင်းများ၏ ခေါင်မိုးများ ပြိုကျကုန်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နေထိုင်သူများမှာ အချိန်မီ နိုးလာပြီး လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် လူထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများသည် မိဘများအိမ်အပါအဝင် အိမ်ခေါင်မိုးအားလုံးကို စစ်ဆေးကြရာ အားလုံးလုံခြုံနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားကြသည်။ သို့သော် အအေးဒဏ်မှာ ဆက်လက်ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ ထင်းကုန်သွားကြပြီး အိမ်နီးချင်းများကို အကူအညီတောင်းခံနေကြသည်။ သို့သော် ဤမျှအေးစက်သည့် ရာသီတွင် မိမိထင်းကို မည်သူက ခွဲဝေပေးလိုပါမည်နည်း။ အေးလျှင် တောင်ပေါ်သို့ တက်၍ ကိုယ်တိုင် ရှာရမည်သာဖြစ်သည်။
ဒီဇင်ဘာ (၂၀) ရက်နေ့တွင် ရွာ၌ ဝက်သားများ ဝေပေးသည်။ (၂၅) ရက်နေ့တွင် ကျိုးရှီး သည် သတင်းကောင်းတစ်ခုဖြင့် ရောက်လာသည်။ သူမ၏ ချွေးမသည် ယခင်ညက သားယောက်ျားလေးတစ်ဦးကို မီးဖွားလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။